De Leopardus tilcayo

Voor het eerst in een eeuw hebben biologen een nieuwe katachtige ontdekt. Het is een kleine wilde kat die in de Andes leeft. De Leopardus tilcayo is iets kleiner dan een huiskat en werd ontdekt in het Yungas-woud in Bolivia, een bergachtig gebied waar de bossen vaak in wolken gehuld zijn. Het dier heeft een lichtbruine vacht met onregelmatig gevormde rozetten en ronde oren.

Een leopard, een katachtige. De vroegere Libische leider Qadhafi stond bekend om zijn kleding met tijgerprint. Tot hij tijdens de opstand in 2011 om het leven werd gebracht. De foto's en beelden van een versufte en geschrokken 'Broeder Leider' zijn te gruwelijk om te zien.

De dag dat 'kolonel Qadhafi' om het leven kwam, traden Bob Dylan en Mark Knopfler op in Ahoy', Rotterdam. De twee mannen tourden met een zogenoemde double-bill: Knopfler voor de pauze, Dylan na de pauze. De meeste concertbezoekers waren bij beide shows aanwezig; sommige Knopfler-fans gingen in de rust naar huis, sommige Dylan-fans kwamen pas na de pauze in de zaal.

Dylan begon zijn show met het nummer Leopard-Skin Pill-Box Hat. Gewoon toeval. Het was een van de openers tijdens de concertreeks. Geen directe verwijzing naar Moammar Mohammed al-Qadhafi. Of was het toch een grapje van de bard?

Enfin. In Bolovia is een nieuwe tijgerkat gevonden. Het zal vast geen reïncarnatie zijn van de Kolonel.

Any day now, any day now

Op de begrafenis van een oud-mentor werd veel muziek gedraaid. Muziek van Bach, maar ook muziek uit de pop en de folk. Een van de gespeelde nummers was het lied I shall be released van Bob Dylan.

Mooi lied. Ook een goed lied voor een begrafenis. Een geheel andere context was de begrafenis van Richard Manuel, de pianist en zanger van The Band. Bij de uitvaartdienst van maart 1986, speelde organist Garth Hudson een instrumentale versie van I shall be released.

Mooi. Er komt een dag dat ik zal worden bevrijd. Bevrijd uit de gevangenis van mijn lichaam. Dat is iets om naar uit te kijken. En om troost uit te halen.

39 schijfjes

Het is dan officieel aangekondigd: inderdaad verschijnt begin november de box Bob Dylan’s The Rolling Thunder Revue: The 1976 Live Recordings. Het gaat om de optredens die Dylan met zijn rondtrekkend gezelschap gaf in het voorjaar van 1976. De tour leidde van Lakeland, Florida (18 april) naar Salt Lake City (25 mei). Zevenentwintig shows, op negenendertig schijfjes.

Je moet wel even in de buidel tasten: de box kost je zo'n €150,-. Maar misschien is Sinterklaas, of een van de hulp-Sinterklazen, goedgunstig.

Mevrouw Frits zei: "Het gaat om nummers die je allang kent."

Ja, op zich wel. Maar het is het historische materiaal dat je voorgeschoteld krijgt. Dat is waar het hart van een fan sneller van gaat kloppen. En het hart van een archivaris of historicus ook. Combineer die twee dingen, en het is helder dat de nummers toch niet zo bekend zijn.

Nog anderhalve maand. En dan horen we de shows uit 1976.

Spoken word

Vorige week moest ik op herkansing voor een mondeling tentamen op NHL Stenden. Het ging onder meer over de dichtbundel Doe Het Toch Maar van Babs Gons. Van september 2023 tot december 2025 was ze Dichter der Nederlanden.

Ik moet bij haar gedichten denken aan Bob Dylan. Nu denk ik heel vaak aan Bob Dylan. Maar in dit geval komt het door het feit dat Babs Gons eigenlijk een spoken word-artiest is. Het gaat meer om de uitvoering van de gedichten dan om de inhoud van de gedichten zelf.

Hoewel? Zij dicht vooral over minderheden en mensen die deze minderheden vertegenwoordigen. Vrouwen, mensen van kleur, dat soort dingen.

Eigenlijk is Dylan de eerste spoken word-artiest van zijn soort. Luister maar eens goed naar Last Thoughts On Woody Guthrie, dat op The Bootleg Series, Vol. 1-3 staat. Dit is eigenlijk alles waar Babs Gons erkentelijk voor moet zijn.

Maar voor zulke beschouwingen waren mijn docenten op NHL Stenden niet ontvankelijk, trouwens.

THE 1976 LIVE RECORDINGS

Het lijkt erop dat eind dit jaar een nieuwe box van Bob Dylan verschijnt: THE 1976 LIVE RECORDINGS. Liefst 39 schijfjes met opnames van voorjaar 1976, toen Dylan aan deel twee begon van The Rolling Thunder Revue.

De aankondiging stond van de week plots online, maar werd net zo snel weer van het web gehaald. Gelukkig kon een handige jongen (of handig meisje) het bericht als PDF opslaan, zodat we al wel wat informatie hebben.

In 1976 ging Dylan opnieuw langs de theaters en concertzalen, onder de titel van The Rolling Thunder Revue. Dat deed hij eind 1975 ook al, met nummers van het nog niet verschenen album Desire. Live-opnames van die tournee verschenen onder meer als deel 5 uit The Bootleg Series.

Van deze concertreeks maakte Dylan zelf de film Renaldo & Clara, een episch monument dat hij zelf regisseerde, schreef én de hoofdrol van Renaldo speelde. Sara Dylan was Clara, Joan Baez nam de rol van The Woman In White op zich, terwijl Ronnie Hawkins (de vroegere baas van The Hawks/The Band) het personage Bob Dylan vertolkte.

De film was losjes gebaseerd op de Franse film Les Enfants du Paradis; pas in 1978 verscheen Renaldo & Clara, maar binnen twee weken werd de film alweer uit de bioscoop gehaald.

In 2019 verscheen de box The Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings, met de opnames van deze eerste tourleg. Tegelijk kwam een soort remake van Renaldo & Clara, maar dan van de hand van regisseur Martin Scorsese. Hij maakte 'A Bob Dylan Story' over The Rolling Thunder Revue. Overigens een net zo'n verwarrende film als Renaldo & Clara, niet in de laatste plaats door de vermenging van fictie in de film. Want die Stefan van Dorp - daar heeft nog nooit iemand van gehoord. Dat kan ook niet, want Stefan van Dorp bestaat niet eens.

Dylan dacht in 1976 het plezier en het succes van de tournee te kunnen verlengen door het dunnetjes over te doen. De ontvangst van deel 2 van de tour was een stuk minder enthousiast.

Enfin. De nieuwe box THE 1976 LIVE RECORDINGS is dus een vervolg op die box uit 2019. Even kijken hoe de kostprijs zal zijn. En misschien mijn platenboer lief aankijken.

Kwart eeuw liefde en diefstal

Look up, look up—seek your Maker—’fore Gabriel blows his horn

Met deze woorden eindigt het nummer Sugar Baby, het laatste nummer van Dylan's album "Love and Theft". Dit album viert vandaag haar 25e verjaardag, een kwart eeuw jong dus.

Met dit album ben ik 'in Dylan gestapt'. Natuurlijk kende ik de artiest, door mijn oudere broers was ik vertrouwd met de man. Maar de release van "Love And Theft" was een mooie aanleiding om zelf een cd van Dylan te kopen.

"Love And Theft" verscheen dinsdag 11 september 2001. Maar het weekend voorafgaand aan de officiële release lag de cd al in de schappen van de Free Record Shop. Wie kent deze winkelketen nog? Enfin. In de Verenigde Staten lag het album ongetwijfeld ook al dat weekend in de rekken van de cd-winkels.

Ik stel me zo voor dat veel Amerikaanse Dylan-fans al vaak naar "Love And Theft" hadden geluisterd. Omdat de verwachtingen zo hooggespannen waren, voor het eerste album in vier jaar, en dan ook nog na dat onovertroffen Time Out Of Mind uit 1997.

Hoeveel werknemers in de Twin Towers hadden "Love And Theft" al spreekwoordelijk grijsgedraaid, toen zij die dinsdagochtend de wolkenkrabbers in gingen? Niemand wist hoe die dag verder zou verlopen. Niemand had door dat vier terroristische aanslagen werden uitgevoerd met evenzoveel gekaapte vliegtuigen.

De beelden van de brandende torens staat nog op mijn netvlies. Net als dat tweede vliegtuig dat zich in de South Tower boorde. Het werd live uitgezonden op CNN, de Nederlandse televisie zette de beelden integraal en een-op-een door.

Liefde en diefstal, zo noemde Dylan zijn jongste product. De liefde zit 'm in de voorliefde voor oude blues en jazz, dat je op dit album zo goed hoort. Dylan is zich bewust van de muzikale traditie, waarin hij is geworteld. De diefstal gaat over diezelfde muziek. Zoals het gaat in de folkscene: je leent een melodie van een collega-artiest, pikt wat regels mee en zet er je eigen naam onder. Jij pikt van je voorganger, je opvolger pikt het weer van jou. Zo werkt dat en niemand heeft daar moeite mee.

De diefstal zit hem ook in de teksten, dus. In het geval van "Love And Theft" nam Dylan vrijwel letterlijke quotes over uit het boek Confessions of a Yakuza van Junichi Saga, in de vertaling van John Bester. De Japanse auteur ondernam geen poging om geld te krijgen via een auteursrechterlijke procedure.

"Obviously, Dylan's songs were not about Japanese gangsters; it came as no suprise when journalists reported that Junichi Saga, when informed about Dylan's use of his words, felt honored, not abused. Much of the literary lifting sounded as if Dylan had simply jotted down little phrases he found compelling in books or in songs, saved them up, then used them for his own very different purposes in his own work." (citaat komt uit: Sean Wilentz. Bob Dylan in America. (Londen: The Bodley Head, 2010), pagina 310)

[Het was duidelijk dat Dylans liedjes niet over Japanse gangsters gingen; het was dan ook geen verrassing toen journalisten meldden dat Junichi Saga, toen hij hoorde dat Dylan zijn woorden had gebruikt, zich vereerd voelde in plaats van misbruikt. Veel van die literaire ontleningen / plagiaat klonken alsof Dylan gewoon kleine zinnetjes had opgeschreven die hij boeiend vond in boeken of liedjes, ze had bewaard en ze vervolgens voor zijn eigen, heel andere doeleinden in zijn eigen werk had gebruikt. Vertaald met DeepL.com]

Wie van de aanwezigen in de Twin Towers, in het vliegtuig van Shanksville (Pennsylvania) en het Pentagon dacht aan Gabriël en zijn hoorn, om je Schepper te zoeken? Je kunt je er nauwelijks een voorstelling van maken wat er door je heen gaat als zo'n gruwelijke daad plaatsvindt, terwijl jij er slachtoffer van bent.

Ik zoek vandaag maar weer troost in de teksten en muziek van "Love And Theft", de onsterfelijkheid van de muziek, waar Dylan zo graag in rondwandelt en in voortleeft.

Leo Vroman

De afgelopen maanden las ik de biografie over Leo Vroman. De Friese schrijver Atte Jongstra schreef Inkt, Bloed & Inkt over de Nederlands-Amerikaanse dichter en bioloog. En warempel, Bob Dylan komt in het boek ook voor.

Minder vaak dan ik misschien had gedacht. Slechts één keer, en dan over het al dan niet toekennen van de Nobelprijs voor de Literatuur. Terwijl beide mannen wel wat overeenkomsten hebben. Beiden van Joodse afkomst, beiden Amerikaan, beiden actief in de poëzie, beiden hardwerkend.

Nou ja, het is ook een biografie over Vroman, niet over Dylan. Alsof je Vroman moet verwachten in een levensbeschrijving van Dylan, vanwege de genoemde redenen. Dat lijkt me niet. Dus ik moet niet zeuren. Het licht moet op Vroman schijnen in zijn verdiende biografie, en niet op een andere collega-kunstenaar.

Kronieken #134 | Folk

De tournee van CCC Inc. is afgelast. De formatie zou deze zomer nog een concertreeks geven om haar zestigjarig bestaan extra glans te geven. Maar bandlid Huib Schreurs is zó ziek, dat de rest van de optredens per direct is geannuleerd.

In 2009 was ik voor het eerst bij een optreden van de band. Na lange tijd kwamen de mannen bij elkaar voor een serie optredens. Waaronder in De Oosterpoort in Groningen. Ernst Jansz, een van de andere leden, rondde een vertaalproject af met liedjes van Bob Dylan. Eén van die liedjes speelde hij, met CCC als begeleidingsband. Het ging om Red River Shore, door Jansz vertaald als Meisje Van De Rode Rivier.

Het nummer is een van de beste vertalingen. En de uitvoering was van ongekende kwaliteit, zo is het in mijn herinnering blijven hangen.

***

In april 2027 staat zangeres Roxy Dekker in de Johan Cruijff Arena in Amsterdam. De kaartverkoop is vanochtend gestart, maar het concert was binnen enkele seconden uitverkocht. Voor een meisje van 21 jaar best knap.

Ze wordt natuurlijk geholpen door een goede PR. Maar ook door de technische ontwikkelingen. Toen ik 21 jaar was, moest je voor concertkaartjes langs het postkantoor. Of je moest de tickets online bestellen, waarna je de toegangsbewijzen kreeg thuisgestuurd.

De snelheid waarmee Roxy's concert is uitverkocht, zegt veel. Maar in perspectief is het ook weer niet zó bijzonder. Wat als Bob Dylan veertig jaar geleden zijn concertkaartjes enkel als e-tickets kon verkopen?

Je moet ook nog rekenen op handelaars, die tickets kopen om ze vervolgens voor een fors hoger bedrag weer door te verkopen. Ook dat is de vrije markt, ook dat is fan zijn van Roxy Dekker.

Overigens, ik kan niet een hit noemen van deze zangeres. Ook een niet-hit zit niet in mijn systeem. Wie is Roxy Dekker eigenlijk? Ik moet bij haar denken aan het nummer De Roxy van de Vreemde Kostgangers. Maar dat gaat over een hele andere Roxy.

***

Over ruim een maand is Bob Dylan weer op het Europese continent. Zijn concerten zijn niet binnen enkele seconden uitverkocht. Alsof verkooppraatjes er toe doen. Die doen er niet toe. Ik weet wie Dylan is, en wat zijn betekenis is voor de muziek en de literatuur. Van Roxy Dekker weet ik dat niet zo snel.

"Love and Theft"

Komende vrijdag is het 11 september. Een beladen datum. Deze vrijdag is het 25 jaar geleden dat vier terroristische aanslagen in de Verenigde Staten plaatsvonden. Gruwelijk. We waren live getuige hoe vliegtuigen zich in het World Trade Center in New York boorden. Om nog maar te zwijgen van het vliegtuig op het Pentagon en het vierde 'verloren' vliegtuig.

Het was ook de dag dat het album "Love and Theft" van Bob Dylan officieel verscheen. Het weekend voorafgaand lag de cd al in de schappen van de Free Record Store. Ik was 15 jaar, en was die zaterdag in het centrum van Heerenveen, waar ik toen woonde. Dit album was het eerste Dylan-album dat ik kocht, ik stapte toen in Dylan.

Een dubbelaar, want op het tweede schijfje was een singeltje opgenomen. De a-kant van deze digipack bevatte het liedje I Was Young When I Left Home, de b-kant was een alternatieve versie van "The Times They Are a-Changin'.

Wat ik me herinner van die cd, was de ochtend-blik van Dylan. Kijk nog eens naar de hoes, en het lijkt alsof Dylan net wakker was toen de foto door Kevin Mazur werd genomen. Ik herinner me de jazz en blues. Het nummer Sugar Baby, zo'n semi-gospel.

Wat we dat weekend nog niet wisten, was dat de moslimfundamentalisten van Al-Qaida zich opmaakten voor de grootste terreuraanslag sinds mensenheugenis. Dylan wist dat natuurlijk evenmin. Maar voelde hij iets aankomen?

Als je de documentaire How Many Roads van Jos de Putter kijkt, zijn de fans wel helder. Hun idool lijkt enige voorkennis te hebben. Vanuit literair oogpunt, dat wel. Want met de islam heeft Dylan zelf weinig op. En het is een sterk verhaal als een Amerikaan als Dylan zulke aanslagen voorbereidt.

Alweer 25 jaar geleden. Wat gaat de tijd soms snel. Twee en een half decennium geleden vond ik het 'oud' klinken: een kwart eeuw. Nu zijn we zo'n periode verder en denk ik: we beginnen pas.

Maar zo'n gedachte is net zo goed een idee van liefde en diefstal.

Airborne Wandeltocht

Gisteren wandelde ik de Airborne Wandeltocht. Dat deed ik niet alleen, mevrouw Frits was ook mee. Net als 35.000 andere wandelaars. We wandelden de 79e editie van deze eendaagse wandeltocht. De grootste in zijn soort.

Deze wandeltocht in het kader van de Slag om Arnhem 1944 is ieder jaar de eerste zaterdag in september in Oosterbeek.

Nu weten we dat Dylan van oorlogen houdt. De Amerikaanse Burgeroorlog is een onderwerp dat nog wel eens in zijn teksten voorbij komt. Terwijl we gisteren zo door de heuvels van Gelderland liepen, vroeg ik me af wat Dylan weet van Operatie Market-Garden.

Ongetwijfeld heeft hij er over gehoord tijdens de middelbare school-jaren. Maar daarna? Misschien is deze Slag om Arnhem aan Dylan voorbij gegaan. Zou kunnen. Er werd zoveel gevochten op het Europese vasteland.

De huiskamervraag blijft. Welke rol speelt Market-Garden in Dylan's oeuvre? Wie het weet, mag het zeggen.

Oh ja, voor de volledigheid: de medaille van de 25 kilometer hangt in huis.

Lights of Autumn Tour

Als Bob Dylan over anderhalve maand de Europese concertzalen langs gaat, doet hij dat onder de titel Lights of Autumn Tour. Het management van de zanger heeft een logo van deze tournee op de website geplaatst.

Daarmee lijkt de jarenlange en wereldwijde Rough And Rowdy Ways Tour definitief tot een einde te zijn gekomen. Die begon in 2021, ten tijde van de corona-pandemie. De tour zou in eerste instantie tot 2024 duren, maar afgelopen voorjaar werden nog optredens onder deze naam gehouden.

Lichten Van Herfst. Wat zou dat betekenen? Dat weten we als Dylan aftrapt in Oslo, 17 oktober. Ik ben heel benieuwd welke herfstkleuren Dylan over zijn publiek laat schijnen.

Spanje

In de Spaanse exclave Ceuta borrelt het. De autonome stad hoort bij Spanje, maar ligt in Marokko. Het is een van de weinige plekken waar Europa op een vreemd grondgebied grenst aan een ander continent.

Spanje is Europa, maar het is geen Odessa, waar Dylan's voorouders vandaan komen. Ook geen Trabzon in het huidige Turkije. Maar verderop in Spanje ligt Durango, waar Dylan een romance had. Tenminste, de ik-persoon uit het lied Romance In Durango.

Ik weet niet in hoeverre Dylan de ontwikkelingen in Europa volgt. Misschien wel helemaal niet. Misschien slechts zijdelings, met het oog op de najaarstournee in het najaar. Europa is verschilt niet eens qua oppervlakte met de Verenigde Staten. Toch? Of wel? Nou ja, je snapt dat de afstanden in Europa misschien een lachtertje zijn voor de binnenlandse vluchten in de VS.

En dan is Ceuta niet ver van Durango. En vanaf Durango ben je zomaar in Madrid en Barcelona. Als je daar eenmaal bent, zijn de andere Europese steden ook binnen handbereik.

Laat Dylan maar komen. En geen zorgen: Ceuta is Spaans grondgebied op Afrikaanse bodem. Geen Bremen, bijvoorbeeld. Of Odessa en Trabzon.

Isle of Wight Festival 1969

Gisteren was het de laatste dag van augustus. Toch een goede dag om de opnames te beluisteren van het concert van Bob Dylan op het festival Isle of Wight Festival 1969.

Het festival werd gehouden op het Britse eiland Isle of Wight. Voor Dylan was het een van de spaarzame optredens in het openbaar, nadat hij in de zomer van 1966 van zijn Triumph Tiger 100 donderde.

Voor de zanger de ideale omstandigheid om zich uit het openbare leven terug te trekken. En af en toe een optreden te verzorgen, zoals op dat Britse eiland.

Dit optreden heeft veel met mijn blog over Dylan te maken. Niet dat ik toen überhaupt al geboren was. Het zou nog zo'n 17 jaar duren voor ik het levenslicht zag. Maar hoe het zit, is als volgt.

Van het optreden in Engeland zijn geen officiële opnames. Lange tijd moesten we het doen met bootlegs, opnames vanuit het publiek. En een enkel nummer dat verscheen op Self Portrait, dat dubbelalbum van de man uit 1970.

Daar moesten we het mee doen. Heel lang. Tot in 2013 een nieuwe aflevering verscheen van de beroemde Bootleg Series, deel 10 inmiddels. Op deze box staan nummers van Dylan rond 1970, waaronder zijn optreden op Isle of Wight.

Maar ook al die andere nummers die de reguliere platen als Self Portrait en New Morning niet haalden.

In 2013 verscheen een herziene versie van Self Portrait. Opgepoetst en aangevuld. De platenmaatschappij maakte van deze box de titel Another Self Portrait, Een Ander Zelfportret. Waarmee mijn blog is verantwoord.

In die box zit naast de herziene opnames, ook een registratie van het optreden op Isle Of Wight. Dylan die werd bijgestaan door The Band, de begeleidingsband uit halverwege de jaren zestig. The Band moest twee keer aantreden: de mannen verzorgden ook een eigen optreden.

Another Sef Potrait, een ander zelfportret. Het is Dylan op zijn smalst. Net als zijn fans.

Slauerhoff

Zaterdag was ik de hele dag op Vlieland. Een mooi eiland, niet in de laatste plaats door het autoluwe karakter van het Waddeneiland. Het is ook het eiland waar de Leeuwarder dichter en arts Slauerhoff vaak kwam.

Slauerhoff is bekend van onder meer het gedicht Woninglooze: Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, / Nooit vond ik ergens anders onderdak; / Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, / Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Een rusteloze man, als je dit gedicht (verder uit)leest. Maar ook in zijn werk. Als scheepsarts trok hij de wereld over. Het doet me aan Bob Dylan denken. Ook hij is rusteloos, in woorden en in zijn ongekende decennialange tournee.

Zou Dylan ooit van Slauerhoff hebben gehoord? Ik sluit het niet helemaal uit; Dylan kent zijn klassiekers, en als zelfs de Portugese fadozangeres Cristina Branco enkele gedichten van Jan Jacob Slauerhoff vertaald heeft, kan Dylan zoiets ook nog wel ter ore zijn gekomen.

Ach, ik weet het niet. Doet er ook niet toe, maar ik mijmer er graag even over.

Kronieken #133 | Moderne tijden

Dit weekend viert Modern Times zijn 20e verjaardag. Ik weet nog wel dat dit album verscheen. En hoe ik er van onder de indruk was. Zeg het maar waarom. Waarschijnlijk vooral vanwege Ain't Talkin', maar vlak een lied als Workingman’s Blues #2 ook niet uit.

Moderne tijden. De titel verwijst naar een film van Charlie Chaplin uit de jaren 30. Maar het gaat ook over onze moderne tijden. Over Dolly Parton, over de invloed van AI, over hoe het gaat met ons. En dat is niet heel positief.

Noemde ik hier echt de naam van Dolly Parton? Er is geen directe link tusesn Dolly en Dylan. Je hoeft ook niet ver te zoeken naar verbanden. Die relaties zijn er wel. De meest recente was onlangs nog.

Want tot aan haar overlijden werkte Parton aan een animatieserie over Billy the Kid. Dat is natuurlijk een verwijzing naar de film van 1973. Met in de hoofdrol Kris Kristofferson, en Bob Dylan als Alias en de verantwoordelijke voor de filmmuziek.

Het blijft spannend of Dylan's soundtrack wordt gebruikt in de animatie van Dolly.

Dolly Parton

Countryzangeres Dolly Parton is gisteren op 80-jarige leeftijd overleden. Het sterven van een mens is altijd een moment om bij stil te staan.

Ik zou niet over Dolly hebben geschreven, als er niet een aanleiding toe was. Ja, natuurlijk: haar verscheiden is reden genoeg om over Dolly Parton te schrijven.

Maar er is niet een directe link tussen Dolly en Dylan. Het zijn generatiegenoten. Haar voornaam heeft dzeelfde sterke letters als zijn achternaam (D en Y).

Desondanks schrijf ik er toch over. Omdat de nieuwssite ExpectingRain een artikel over Dolly als eerste plaatste. Omdat de zangeres dezelfde muziek gebruikte als Dylan. Omdat het generatiegenoten zijn - de twee schelen niet zoveel in leeftijd.

Dolly Parton, 80 jaar. Misschien dat Dylan denkt: "Het is mijn generatie..."; misschien dat Dylan dat niet denkt. En zijn zegeningen telt.

Lucky

In het OLVG-ziekenhuis in Amsterdam ligt sinds mei 2023 een onbekende man. Hij wordt voor het gemak Lucky genoemd, maar dat moet niet zijn echte naam zijn. Wat is het dan wel? De man werd opgenomen na een hersenberoerte of herseninfarct, waarna de taalstoornis afasie de communicatie beperkt.

De politie zoekt naar aanwijzingen om de identiteit van de man te achterhalen. Geruchten dat het om de vermiste Canadees John Russell Kenny zou zijn, is inmiddels ontkend door de politie. Ik denk heel even toch aan het lied Brownsville Girl van Bob Dylan. Daar komt deze zin in voor: The only thing we knew for sure about Henry Porter / is that his name wasn’t Henry Porter.

Lucky. Een bijnaam die me ook aan Dylan doet denken. Eind jaren tachtig maakte hij deel uit van de Traveling Wilburys. De bandleden Jeff Lynne, Roy Orbison, Tom Petty, George Harrison en dus Dylan.deden alsof ze halfbroers van elkaar waren. Ze brachten twee albums uit, Traveling Wilburys Vol. 1 (1988) en Traveling Wilburys Vol. 3 (1990). 

Op het eerste album noemden de bandleden elkaar als Nelson Wilbury (George Harrison), Otis Wilbury (Jeff Lynne), Lefty Wilbury (Roy Orbison), Charlie T. Wilbury jr. (Tom Petty), Lucky Wilbury (Bob Dylan) (vol. 1) en Spike Wilbury (Harrison), Clayton Wilbury (Lynne), Muddy Wilbury (Petty), Boo Wilbury (Dylan) (vol. 3); Orbison was tussentijds overleden.

Nu blijft het nog afwachten wie de Amsterdamse Lucky is. Het is niet Lucky Wilbury.

City of Gold

De dominee preekte vanochtend naar aanleiding van de Openbaring aan Johannes. Het ging over de stad van goud, het nieuwe Jeruzalem. Nu zal ik hier niet de preken recenseren. Dat kan ook niet, want ik zat met mijn gedachten bij the Dixie Hummingirds.

In 2003 verscheen de film Masked & Anonymous, geschreven door Larry 'Sergei Petrov' Charles en Bob 'Rene Fontaine' Dylan. Dylan speelt zelf de hoofdrol van de gewezen muzikant Jack Fate. Vanzelfsprekend moest er ook een soundtrack komen.

Op die soundtrack staan veertien nummers, uitgevoerd door Dylan (de nummers Down in the Flood, Diamond Joe, Dixie en Cold Irons Bound); de overige tien songs zijn door collega's uitgevoerd.

Eén van die andere nummers is het tot dan toe onbekende City Of Gold. Het nummer begint nog met Jack Fate, die mijmert over truth and beauty, en dat hij is gestopt met dingen uit te zoeken - al lang gelden. Dan zetten de Dixie-kolibries in met een gospellied.

Dylan's eigen versie kwam in 2017 op de markt. Zijn uitvoering van City Of Gold staat op het derde schijfje van de uitgebreide box Tell No More, deel 13 uit de Bootleg Series. Tell No More bevat de opnames uit de Jesus Years van Dylan.

Dylan nam het nummer live op, in San Fransisco, die 22e november 1980. De zingende gitarist werd begeleid door organist Willie Smith en de achtergrondzangeressen Clydie King, Carolyn Dennis en Regina McCrary.

In de begeleidende liner notes staat dat de tekst in 2003 voor de Dixie Hummingbirds, een gospel kwartet, is herschreven. De tekst is gebaseerd op Openbaring 21 vers 18. Volgens de liner notes staat daar: "The wall was made of jasper, and the city of pure gold, as pure as glass." In de NBV21-vertaling, die de predikant vanochtend aanhaalde, lezen we: "De muur was gemaakt van jaspis, en de stad zelf was van zuiver goud, helder als glas."

Dat de preek vanochtend gebaseerd was op dezelfde tekst als waar Dylan een song over schreef, was een goede aanleiding om deze gospel aan mevrouw Frits te laten horen. Ze vond het een mooi lied. Dat is het ook wel.

Volgens Dylan's website speelde de bard dit nummer tussen 10 november 1980 en 5 juli 1981 liefst of slechts 19 keer. Eén uitvoering hebben we dus. Daar kunnen we de zondag mee afsluiten.

Een ochtend teveel

Het was vandaag een goede dag om de cd Tangled Up In Blues - Songs of Bob Dylan te luisteren. Een cd met collega-artiesten, die de nummers van Dylan in een bluesjasje hebben gestoken. Waaronder het nummer One Too Many Mornings, dat wordt uitgevoerd door The Band.

De mannen van de Canadees-Amerikaanse formatie kenden het nummer natuurlijk. In 1966, toen Dylan de overstap maakte naar elektrische muziek, werd hij in de rug gesteund door The Hawks, later omgedoopt naar The Band.

In de versie uit 1999 was The Band overigens in een gewijzigde samenstelling. Gitarist Robbie Robertson deed niet meer mee in de reünie-jaren. Pianist en zanger Richard Manuel had in 1986, na een optreden van The Band, de hand aan zichzelf geslagen.

Voor Tangled Up In Blues dook The Band voor de laatste keer de studio in. One Too Many Mornings werd hun laatste opname als groep. Mooie versie, trouwens. Met bassist Rick Danko als leadzanger; in 1966 zingt hij de tweede stem bij het woord 'behind' in het refrein.

Ach, één ochtend te veel. Nu nog niet. Geen ochtend teveel. Andere keer. Eerst de blues. Dylan gehuld in blues.

En un momento dado

Het is niet zo dat ik veel op Twitter/X of Bluesky zit. Zo af en toe werp ik een blik op deze sociale media, om na krap tien minuten te beseffen dat het echt om iets overdrevens gaat. Mijn tijd kan ik beter aan andere dingen besteden.

En toch vliegt er soms een enkel bericht voorbij dat me weer verder brengt. Zoals over Johan Cruijff. Zijn Spaans was net zo helder als zijn Nederlands. Zijn bekendste Spaanse uitspraak is En un momento dado. De voetballer wilde daarmee het Nederlandse gezegde 'Op een gegeven moment' zeggen - maar deze woorden betekenen eigenlijk 'Het moment dat je gegeven wordt', of - als je wat religieuzer bent aangelegd - het moment dat God je geeft.

Johan Cruijff is geen Bob Dylan. Je moet ook geen voetballers met popmuzikanten vergelijken. In zo'n geval worden geen appels met peren vergeleken, maar appels met huizen. Nou ja, in ieder geval twee totaal verschillende dingen.

Voetballers en muzikanten moet je niet met elkaar vergelijken. Ook niet als de voetballer een liedje opneemt, of de zanger een balletje trapt.

Het moment dat je gegeven wordt. Een goddelijk moment. Een van God gegeven moment. Johan Cruijf kon het goed verwoorden, hoewel we van zijn christelijke karakter weinig hoogte krijgen. Bij Dylan wel. Dylan heeft een aantal keer verteld over een goddelijk moment, een momento dado.

Een van God gegeven moment. Bob Dylan weet daar van. Rond 1980 was hij er vol van - daarna lijkt het iets minder expliciet, als je de teksten van de bard doorpluist. Hoewel, is het wel zoveel minder geworden na Slow Train Coming, Saved en Shot Of Love?

Een moment dat je gegeven wordt. Dat is toch net wat anders dan een gegeven moment. Cruijff wist dat, onbewust. Net als Dylan. Maar dat moet je niet met elkaar vergelijken.

The Great Music Experience

Omdat ik op NPO Radio 1 een gesprek hoorde over de Symfonische Sessies, zat ik gelijk te denken aan Bob Dylan. Dat kwam deels, omdat het vandaag de 49e sterfdag is van Elvis Presley. Dylan en Elvis hebben elkaar - fictief? - ontmoet, en Dylan schreef er het nummer Went To See The Gypsy over.

Dylan zat in mijn hoofd, vanmorgen. Ik vroeg me af of Dylan ook met een orkest heeft opgetreden, met een herinnering dat het wel degelijk een keer gebeurd zou kunnen zijn. En warempel, het is ook écht zo. Dylan trad drie avonden op met een orkest, de avonden van 20, 21 en 22 mei 1994 in Todai-ji ('Great Eastern Temple') van Tokio.

Zijn optredens waren onderdeel van The Great Music Experience, waarbij internationale artiesten werden begeleid door New Tokyo Philharmonic Orchestra met Michael Kamen als dirigent. Maar nu nog even denken of en waar ik een opname hiervan heb.

Ik associeer Ring Them Bells met dit klassieke optreden. Daar staat een opname van op de bootleg The Supper Club, uitgegeven door Rattle Snake. Maar daar speelt Ry Cooder niet op mee, die wél ten tonele kwam in de Japanse hoofdstad. Ook de versie op Tell Tale Signs, aflevering 8 uit de Bootleg Series, heeft deze versie van Ring Them Bells meegenomen.

Misschien dat ik in mijn hoofd dingen met elkaar vermeng. De live-opnames met het filmpje op de site van Come Writers And Critics, waar de bovenstaande informatie van te halen is. Je geheugen is een onbetrouwbaar loeder, soms. Het scheelt niet veel, of ik beweer bij deze concerten aanwezig te zijn geweest.

Het schijfje van The Supper Club gaat in de cd-speler. Een poging om de philharmonische Dylan te benaderen - Approximately, dat wel.

Favorieten

Zo af en toe duikt weer de vraag op welke albums van Bob Dylan tot zijn beste gerekend kunnen worden. Of welke juist tot de slechtsten onder 's mans oeuvre.

Blonde On Blonde, Blood On The Tracks en Time Out Of Mind worden vaak genoemd in de categorie 'Goed'. In de afdeling 'Slecht' kom je vaak Dylan (die 'wraakactie' van Columbia Records, toen Dylan tijdelijk onderdak vond bij Asylum Records), Knocked Out Loaded, Under The Red Sky en Down In The Groove tegen.

En waarom? Vooral omdat muziekliefhebbers elkaar napraten. Ze hebben ergens een kwalificatie gelezen, die ze gemakshalve overnemen.

Veel beter kun je spreken over welke albums je voorkeur hebben. Want beoordelen als 'goed' en 'slecht' is appels met peren vergelijken. Waarom is The Freewheelin' Bob Dylan beter dan Time Out Of Mind? Het heeft toch ook met de ontwikkeling van de muzikant en tekstschrijver te maken? Met de omstandigheden? De tijd?

Nee, geen lijstje van mijn voorkeuren. Want waar ik vandaag naar Tell Tale Signs luister, kan dat morgen weer World Gone Wrong zijn. Of John Wesley Harding, met aansluitend "Love & Theft". Omdat de platen soms ook mijn gevoel weergeven. En dat is net zo objectief als de beoordelingen van de opeenvolgende albums.

Plaatjes draaien

Terwijl de mussen van het dak vallen vanwege de hitte, zitten de poes en ik binnen plaatjes te draaien. De elpeespeler doet het weer, nadat de naald het eerder had begeven. Nu alls weer draait, moet het vinyl op de draaitafel liggen.

Maar ja, wat laat je horen? Wat wil ik horen? Via de verzamelpagina ExpectingRain.com zie ik een linkje staan naar schilderijen van Dylan. In 1974 gaat Dylan op schilderlessen bij een gepensioneerde schilder: Norman Raeben. De Nederlandse journalist en Dylan-biograaf Sjoerd de Jong schrijft in 1991: “Raeben leert zijn pupillen technieken om hun 'hoofd, geest en ogen' te combineren, aldus Dylan, om zo 'de tijd stil te zetten,' het oogmerk van alle ware kunst.”

Een goede gelegenheid misschien om Self Portrait te draaien. Of Another Self Portrait, waar mijn blog zijn (haar?) naam aan te danken heeft. Of Blood On The Tracks. Misschien zelfs Music From Big Pink, hoewel dat album natuurlijk van The Band is.

Er is zoveel mooie muziek op vinyl gezet, dat het me soms duizelt. En dan begin ik maar lukraak te draaien. Van het een komt dan vanzelf het ander. Grasduinen door het oeuvre van de meester. Er zijn ergere manieren om een hitte-dag te vullen.

Kronieken #132 | Flex-abonnement

In de zomerperiode konden we goedkoop reizen met de Nederlandse Spoorwegen. Een maandkaart van 49 euro nodigde uit om de trein tijdens de daluren te nemen. Maar zoals het gaat: de administratie is nog wel een dingetje. De NS is een langzame trein, een logge organisatie, zullen we maar zeggen.

Een langzame trein die komt. Voor Dylan is de langzame trein het evangelie. Zijn eerste gospelalbum heet Slow Train Coming. Een heerlijke plaat. Gitarist Mark Knopfler werd ingehuurd om Dylan muzikaal bij te staan. Hij was verbaasd over de religieuze inhoud van de teksten. "Alle liedjes gaan over God," analyseerde Knopfler de teksten.

Hij zat er niet ver naast, maar tot zover de uiteenzetting door de Dire Straits-voorman.

Gisteren was een zonsverduistering te zien. De maan schoof voor de zon, waardoor de natuur wat in de war raakte. Ook onze poes was wat van slag: is het nu al avond aan het worden? Zo ver was het nog niet It’s not dark yet, but it’s getting there.

De zon was nog niet weer terug, of de Perseïden trokken langs. Het leverde mooie vallende sterren op. Voor wie romantisch is aangelegd, kun je een wens doen als je zo'n ster ziet vallen. Ik weet niet of deze wensen ook uitkomen na zo'n weerfenomeen.

Of misschien heel langzaam, zoals de logge administratie van onze nationale spoorwegen.

Put your phone down

Bij het wakker worden hoorden mevrouw Frits en ik vanochtend op de radio een item over K-pop-act Cortis. Deze Zuid-Koreaanse band gaat op tournee, met een bijzondere tournee-titel: Put your phone down. Het moet maar eens afgelopen zijn met fans die het hele concert filmen.

Nu is dat bij K-pop niet leuk, zo vertelde Philo Boss, popcultuurkenner bij BNNVARA. Want bij deze muziekstijl gaat het ook of vooral om de danspasjes en het wisselende decor. Je wilt niet dat dit product op straat ligt.

Bob Dylan heeft al jaren een anti-telefoonbeleid. Wie zijn concerten bezoekt, moet zijn telefoon in een afsluitbare washand stoppen. Het is een uitwerking van Dylan's uitbarsting tijdens een concert in Wenen, april 2019. Hij blafte het publiek toe: "I say it again: take pictures or don't take pictures, and we gonna play or we gonna pose, well".

Nu is Dylan natuurlijk geen K-pop. Maar ik snap het wel. Je komt voor de muziek, voor de beleving. Een bewijs dat je er bent geweest, kun je ook op andere manieren leveren. Het is enorm rustgevend om gewoon te luisteren en te kijken - en dan niet via een schermpje, dat ook nog oplicht in de sfeervol verlichte zaal.

Goede dief

Bestaan er goede dieven? Robin Hood is zo'n outlaw, iemand die buiten de wet staat. Maar ja, iemand die zo leeft, moet wel eerlijk zijn. Dat is wat Dylan zegt in Absolutely Sweet Marie. In dit lied uit 1966 zingt Dylan: But to live outside the law, you must be honest.

Iemand die eerlijk is en buiten de wet leeft, werkt Dylan een jaar later uit met het album John Wesley Harding. Het titelnummer van dit album gaat over de "revolverheld" John Wesley Hardin - zonder de g aan het einde, maar ja, dat moet je ook maar net kunnen horen in de uitspraak. Net als Robin Hood iemand die geld steelde van de rijken, om dat geld te gebruiken voor de armen.

Onlangs werd bij ons ingebroken. De dief nam een briefje van tien euro mee. Dat was het, plus wat inbraakschade. Het valt in zekere zin dus mee, maar het gevoel van veiligheid heeft wel een deuk opgelopen.

Of deze inbreker (m/v, al dan niet in een gilde werkzaam) dit geld aan armen besteedt, weet ik niet. Ik vrees dat de dief het voor zijn eigen armen gebruikt, om drugs te kopen en dat vervolgens in zijn onderarmen spuiten. Hij besteelt zijn moeder voor een tientje, als hij maar zijn shot krijgt.

Het is zondag vandaag. Je mag dan wel Stone-cold dead zijn, maar je kunt altijd gered worden. Nietwaar? Daar doe ik het deze zondag maar mee. Plus dat je eerlijk moet zijn als je buiten de wet wilt leven.

Hugo Claus

Op de draaitafel draait de elpee Aardige Jongens van Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten. Het album stamt uit 2008, maar werd pas in 2025 op vinyl geperst. Groen vinyl, dat dan weer wel.

Een van de liedjes is Zonder Mij, geschreven en gezongen door bassist Vrienten. Het is een verwerking van het laatste gesprek dat hij met Hugo Claus had, vlak voordat de Vlaamse schrijver euthanasie liet uitvoeren.

Claus was een veelzijdige auteur. Dat is zijn nalatenschap, en dat proef je ook wel in het lied. Het leven gaat verder zonder mij, maar lees mij, speel mij, mijn werk is er nog en doet er toe.

Bob Dylan is geen Hugo Claus. Ik zou de beide literaire mannen niet direct op gelijke voet willen zetten. Maar enige verwantschap hebben ze wel. Beide mannen hebben een rijk en divers oeuvre opgebouwd. Werk dat je moet lezen, moet uitvoeren, moet laten klinken.

Dylan leeft nog. Over twee maanden trekt hij rond over het Europese grondgebied. Het lijkt er op dat hij nog lang niet het tijdelijke met het eeuwige verruild. Maar je weet het niet, er hoeft niet veel te gebeuren om je toch te melden bij de Chief Commander.

Wie zou een lofrede maken op Dylan's literaire nalatenschap, als hij komt te overlijden? Met een paar pennenstreken iets zeggen? Lang niet voldoende, want dat is met Dylan's werk ook niet te doen. Maar een lied ter suggestie: lees Dylan, speel hem, maak zijn werk je eigen.

Het zijn zomaar wat vrijdagse gedachten, terwijl Boeijen, Hofstede en Vrienten zingen.

Saved

Vandaag was ik op de Noorderbegraafplaats in Leeuwarden. Een saluut brengen aan mijn vriend, die elf jaar geleden de hemel in fietste.

Zijn kinderen hebben een mooie steen op het graf gezet. Vooral mooi vanwege de tekst die er op staat. De kinderen kozen, onder meer, voor een citaat uit Saved, van Bob Dylan:

I’ve been saved

By the blood of the lamb

Mooi, als je zo'n geloofsbelijdenis kunt achterlaten.

Rough And Rowdy Ways – Kant C

Jochen Markhorst heeft een nieuw boekje geschreven over Bob Dylan. Ditmaal over kant C van Dylan's Rough And Rowdy Ways. Interessant, want het is 's mans laatste werk. En het is materiaal waarmee hij komend najaar de Europese concertzalen zal verblijden.

Jochen publiceert via Amazon. Dit platform meldt: “Het is een combinatie van genres; een overvloed ervan. Langzame ballads, snelle ballads, alles wat je raakt. Western Swing, Hillbilly, Jump Blues, Country Blues, alles. Doo-wop, de Ink Spots, de Mills Brothers, Lowland-ballads, Bill Monroe, Bluegrass, Boogie-Woogie. Muziekhistorici zouden zeggen dat als je dat allemaal door elkaar mengt, dan is het rock-’n-roll. Ik denk dat dat mijn favoriete genre is”, zegt Dylan in het interview in de Wall Street Journal van december 2022.

Dylans ontzag voor en kennis van songs is spreekwoordelijk en goed gedocumenteerd. Niet in de laatste plaats door de meester zelf; de essaybundel The Philosophy Of Modern Song uit 2022 is Dylans wonderlijke, respectvolle tribuut aan de kunst van het songschrijven. Wonderlijk soms, als we Dylan songs op een voetstuk zien plaatsen waarvan de doorsnee lezer zal denken: zelfs een ondermaatse Dylansong steekt nog met kop en schouders uit boven door Dylan onderscheiden songs als, zeg, "CIA Man" of Johnnie Rays "The Little White Cloud That Cried". Maar ook dat kennen we van Dylan – zijn nederige bewondering en respect voor songs en artiesten die de vergelijking met zijn eigen kunstenaarschap en oeuvre eigenlijk niet echt kunnen doorstaan.

Op 19 juni 2020 verschijnt Rough And Rowdy Ways, het 39ste studio-album van de dan 79-jarige Nobelprijswinnaar, en nu lijkt hij het eens ook artistiek te willen thematiseren: de kunst van het songschrijven. En dan niet alleen in woorden, in de songteksten, maar al doende ook demonstrerend: in de muziek van "Mother Of Muses", "Crossing The Rubicon" en "Key West": It’s a combination of genres; an abundance of them.

In Bob Dylans Rough And Rowdy Ways – Kant C verdiept Dylankenner Jochen Markhorst zich in de overweldigende teksten, de onweerstaanbare muzikale begeleiding, de rijke muziekhistorische wortels en de literaire schittering van de drie Dylansongs op die plaatkant - en laat hij zien waarom het album thuishoort in de buitencategorie van albums als Highway 61 Revisited, Blood On The Tracks en Time Out Of Mind."

Setlist Nashville, Tennessee, 1 augustus 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass Jimmie Vaughan on guitar)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass, Jimmie Vaughan on guitar)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass, Jimmy Vaughan on guitar)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Nashville, Tennessee (met dank aan BobLinks). Met Jimmie Vaughan als derde gitarist op het podium.

Met de skyline van Nashville in de rug weer huiswaarts. Over tweeëneenhalve maand meldt Dylan zich weer, in Oslo, als start van de Europese najaarstournee 2026.

Setlist Atlanta, Georgia, 31 juli 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Atlanta, Georgia (met dank aan BobLinks). Met weer een gitaristen-wissel.

Setlist Wilmington, North Carolina, 29 juli 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Wilmington, North Carolina (met dank aan BobLinks).

Geen setlist Raleigh, North Carolina, 28 juli 2026

Gisteravond zou Bob Dylan optreden in Raleigh, North Carolina. Maar hevig weer belemmerde zijn activiteiten in de Red Hat Amphitheater. Volgens BobLinks was de show gecanceld, due to Severe Weather Issues - als gevolg van problemen met zwaar weer.

Zou een van de bandleden zo bijdehand zijn geweest om het nummer A Hard Rain’s a-Gonna Fall te zingen? Nou ja, toe maar. Vanavond wacht Wilmington.

Kronieken #131 | Odyssee

Mevrouw Frits en ik waren vandaag naar de film The Odyssey van Christopher Nolan. Het verhaal is gebaseerd op het epos van dichter Homerus.

Bob Dylan kwam in de film niet ter sprake. Wel in mijn hoofd. Dylan noemt het verhaal in zijn Nobel Lecture, dat hij inleverde toen hij de Nobelprijs voor de Literatuur had ontvangen. The Odyssey is a strange, adventurous tale of a grown man trying to get home after fighting in a war, aldus de laureaat.

Homerus heet in het Engels Homer. Dylan sluit zijn speech ook af met Homer, die de muze aanspreekt. In een van zijn liedjes uit de kelder van Big Pink komt Homerus ook ter sprake. Als Homer moet hij de deur open doen, maar in het refrein wordt Homerus met Richard aangesproken.

Richard Manuel was de pianist van The Band, met die hoge stem. Vond Dylan in de pianist een nieuwe reiziger? Maakt niet uit, het gaat om de literaire wandeling die je maakt met Homerus en de Odyssee.

Europese najaarstournee 2026

Komende zaterdag eindigt Dylan's zomertournee door de Verenigde Staten. Ruim tien weken later is hij in Europa voor zijn najaarstournee van dit jaar. De Europese najaarstournee 2026 is onderdeel van de Rough And Rowdy Ways Tour, waarmee de bard sinds 2022 de wereld over trekt. Deze tournee, natuurlijk ook ter promotie van de gelijknamige cd, is weer deel van de Never Ending Tour.

Dylan slaat komende herfst Nederland over. In tijden van komkommers een bericht om de krant mee te vullen, zoals zelfs bij RTL Boulevard. De agenda van Dylan over het Oude Continent is als volgt:

Zaterdag 17 oktober Oslo

Maandag 19 oktober Göteborg

Woensdag 21 oktober Horsens

Vrijdag 23 oktober Flensburg

Zondag 25 oktober Bremen

Dinsdag 27 oktober Düsseldorf

Donderdag 29 oktober Antwerpen

Vrijdag 30 Luxemburg

Zondag 1 november Zürich

Maandag 2 november Milaan

Donderdag 5 november Rome

Zaterdag 7 november Bologna

Maandag 9 november Ljubljana

Woensdag 11 november Wenen

Donderdag 12 november Wenen

Zaterdag 14 november Salzburg

Zondag 15 november München

Dinsdag 17 november Freiburg

Vrijdag 20 november Stuttgart

Zondag 22 november Frankfurt

Woensdag 25 november Bournemouth

Donderdag 26 november Birmingham

Vrijdag 27 november Sheffield

Maandag 30 november Blackpool

Dinsdag 1 december Blackpool

Donderdag 3 december Londen

Vrijdag 4 december Londen

Zaterdag 5 december Londen

Maandag 7 december Londen

Dinsdag 8 december Londen

Pittig program, voor een man van 85 jaar. Er zijn artiesten die hun geld verdienen met minder hard werken.

Setlist Vienna, Virginia (2/2), 25 juli 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van de tweede avond in Vienna, Virginia (met dank aan BobLinks).

Setlist Vienna, Virginia (1/2), 24 juli 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Vienna, Virginia (met dank aan BobLinks).

Setlist Richmond, Virginia, 23 juli 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Richmond, Virginia (met dank aan BobLinks).

Setlist Queens, New York, 21 juli 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Queens, New York (met dank aan BobLinks). Met Joel Paterson en Jad Tariq op de elektrische gitaren.

Setlist Bridgeport, Connecticut, 19 juli 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Every Grain Of Sand (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Bridgeport, Connecticut (met dank aan BobLinks).

Setlist Gilford, New Hampshire, 18 juli 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Gilford, New Hampshire (met dank aan BobLinks).

Setlist Boston, Massachusetts, 16 juli 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Boston, Massachusetts (met dank aan BobLinks).

Dylan heeft ook zijn agenda voor de herfst bekend gemaakt. Een Europese tournee, onder meer via Scandinavië. Maar ook door Duitsland, met als klapper een vijfdaags verblijf in Londen. Voor de Lage Landen is alleen een show in Antwerpen geboekt. Dus geen Nederland, deze keer.

17 oktober Oslo, Noorwegen

19 oktober Goteborg, Zweden

21 oktober Horsens, Denemarken

25 oktober Bremen, Duitsland

27 oktober Dusseldorf, Duitsland

29 oktober Antwerpen, België

30 oktober Esch-sur-Alzette, Luxemburg

1 november Zurich, Zwitzerland

2 november Milaan, Italië

5 november Rome, Italië

7 november Bologna, Italië

9 november Ljubljana, Slovenië

11 november Wenen, Oostenrijk

12 november Wenen, Oostenrijk

14 november Salzburg, Oostenrijk

15 november Munchen, Duitsland

17 november Freiburg, Duitsland

20 november Stuttgart, Duitsland

22 november Frankfurt, Duitsland

25 november Bournemouth, Engeland

26 november Birmingham, Engeland

27 november Sheffield, Engeland

30 november Blackpool, Engeland

1 december Blackpool, Engeland

3 december London, Engeland

4 december London, Engeland

5 december London, Engeland

7 december London, Engeland

8 december London, Engeland

Setlist Philadelphia, Pennsylvania, 14 juli 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Philadelphia, Pennsylvania (met dank aan BobLinks). Wat is dat toch met de gitaristen-wissel? Nu is Jad Tariq weer vervangen door Julian Lage...

Setlist Pittsburgh, Pennsylvania, 12 juli 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Pittsburgh, Pennsylvania (met dank aan BobLinks). Dankzij de Traveling Wilburys weten we dat Dylan en zijn vrienden in Pittsburgh hun hoofd verloren (It was in Pittsburgh, late one night / I lost my head, got into a fight).

Vandaag is het 41 jaar geleden dat Live Aid plaatsvond, het concert in zowel Wembley Stadium in Londen als het JFK Stadium in Philadelphia. Bob Dylan was de afsluitende solo-act, voordat de grootse finale USA For Africa Live zou plaatsvinden. Dylan werd bijgestaan door Keith Richards en Ronnie Wood, de gitaristen van The Rolling Stones. Tijdens zijn bijdrage, pleitte Dylan er voor om een deel van de opbrengst niet naar Ethiopië over te maken, maar om de schulden van de Amerikaanse boeren te lenigen.

Nou ja, zulke emoties spelen soms ook een rol. Het was een uiterst ongelukkig moment om het -overigens wel terechte - punt te maken.

Zou Dylan daar nog aan terugdenken?