Slauerhoff

Zaterdag was ik de hele dag op Vlieland. Een mooi eiland, niet in de laatste plaats door het autoluwe karakter van het Waddeneiland. Het is ook het eiland waar de Leeuwarder dichter en arts Slauerhoff vaak kwam.

Slauerhoff is bekend van onder meer het gedicht Woninglooze: Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, / Nooit vond ik ergens anders onderdak; / Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, / Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Een rusteloze man, als je dit gedicht (verder uit)leest. Maar ook in zijn werk. Als scheepsarts trok hij de wereld over. Het doet me aan Bob Dylan denken. Ook hij is rusteloos, in woorden en in zijn ongekende decennialange tournee.

Zou Dylan ooit van Slauerhoff hebben gehoord? Ik sluit het niet helemaal uit; Dylan kent zijn klassiekers, en als zelfs de Portugese fadozangeres Cristina Branco enkele gedichten van Jan Jacob Slauerhoff vertaald heeft, kan Dylan zoiets ook nog wel ter ore zijn gekomen.

Ach, ik weet het niet. Doet er ook niet toe, maar ik mijmer er graag even over.

Kronieken #133 | Moderne tijden

Dit weekend viert Modern Times zijn 20e verjaardag. Ik weet nog wel dat dit album verscheen. En hoe ik er van onder de indruk was. Zeg het maar waarom. Waarschijnlijk vooral vanwege Ain't Talkin', maar vlak een lied als Workingman’s Blues #2 ook niet uit.

Moderne tijden. De titel verwijst naar een film van Charlie Chaplin uit de jaren 30. Maar het gaat ook over onze moderne tijden. Over Dolly Parton, over de invloed van AI, over hoe het gaat met ons. En dat is niet heel positief.

Noemde ik hier echt de naam van Dolly Parton? Er is geen directe link tusesn Dolly en Dylan. Je hoeft ook niet ver te zoeken naar verbanden. Die relaties zijn er wel. De meest recente was onlangs nog.

Want tot aan haar overlijden werkte Parton aan een animatieserie over Billy the Kid. Dat is natuurlijk een verwijzing naar de film van 1973. Met in de hoofdrol Kris Kristofferson, en Bob Dylan als Alias en de verantwoordelijke voor de filmmuziek.

Het blijft spannend of Dylan's soundtrack wordt gebruikt in de animatie van Dolly.

Dolly Parton

Countryzangeres Dolly Parton is gisteren op 80-jarige leeftijd overleden. Het sterven van een mens is altijd een moment om bij stil te staan.

Ik zou niet over Dolly hebben geschreven, als er niet een aanleiding toe was. Ja, natuurlijk: haar verscheiden is reden genoeg om over Dolly Parton te schrijven.

Maar er is niet een directe link tussen Dolly en Dylan. Het zijn generatiegenoten. Haar voornaam heeft dzeelfde sterke letters als zijn achternaam (D en Y).

Desondanks schrijf ik er toch over. Omdat de nieuwssite ExpectingRain een artikel over Dolly als eerste plaatste. Omdat de zangeres dezelfde muziek gebruikte als Dylan. Omdat het generatiegenoten zijn - de twee schelen niet zoveel in leeftijd.

Dolly Parton, 80 jaar. Misschien dat Dylan denkt: "Het is mijn generatie..."; misschien dat Dylan dat niet denkt. En zijn zegeningen telt.

Lucky

In het OLVG-ziekenhuis in Amsterdam ligt sinds mei 2023 een onbekende man. Hij wordt voor het gemak Lucky genoemd, maar dat moet niet zijn echte naam zijn. Wat is het dan wel? De man werd opgenomen na een hersenberoerte of herseninfarct, waarna de taalstoornis afasie de communicatie beperkt.

De politie zoekt naar aanwijzingen om de identiteit van de man te achterhalen. Geruchten dat het om de vermiste Canadees John Russell Kenny zou zijn, is inmiddels ontkend door de politie. Ik denk heel even toch aan het lied Brownsville Girl van Bob Dylan. Daar komt deze zin in voor: The only thing we knew for sure about Henry Porter / is that his name wasn’t Henry Porter.

Lucky. Een bijnaam die me ook aan Dylan doet denken. Eind jaren tachtig maakte hij deel uit van de Traveling Wilburys. De bandleden Jeff Lynne, Roy Orbison, Tom Petty, George Harrison en dus Dylan.deden alsof ze halfbroers van elkaar waren. Ze brachten twee albums uit, Traveling Wilburys Vol. 1 (1988) en Traveling Wilburys Vol. 3 (1990). 

Op het eerste album noemden de bandleden elkaar als Nelson Wilbury (George Harrison), Otis Wilbury (Jeff Lynne), Lefty Wilbury (Roy Orbison), Charlie T. Wilbury jr. (Tom Petty), Lucky Wilbury (Bob Dylan) (vol. 1) en Spike Wilbury (Harrison), Clayton Wilbury (Lynne), Muddy Wilbury (Petty), Boo Wilbury (Dylan) (vol. 3); Orbison was tussentijds overleden.

Nu blijft het nog afwachten wie de Amsterdamse Lucky is. Het is niet Lucky Wilbury.

City of Gold

De dominee preekte vanochtend naar aanleiding van de Openbaring aan Johannes. Het ging over de stad van goud, het nieuwe Jeruzalem. Nu zal ik hier niet de preken recenseren. Dat kan ook niet, want ik zat met mijn gedachten bij the Dixie Hummingirds.

In 2003 verscheen de film Masked & Anonymous, geschreven door Larry 'Sergei Petrov' Charles en Bob 'Rene Fontaine' Dylan. Dylan speelt zelf de hoofdrol van de gewezen muzikant Jack Fate. Vanzelfsprekend moest er ook een soundtrack komen.

Op die soundtrack staan veertien nummers, uitgevoerd door Dylan (de nummers Down in the Flood, Diamond Joe, Dixie en Cold Irons Bound); de overige tien songs zijn door collega's uitgevoerd.

Eén van die andere nummers is het tot dan toe onbekende City Of Gold. Het nummer begint nog met Jack Fate, die mijmert over truth and beauty, en dat hij is gestopt met dingen uit te zoeken - al lang gelden. Dan zetten de Dixie-kolibries in met een gospellied.

Dylan's eigen versie kwam in 2017 op de markt. Zijn uitvoering van City Of Gold staat op het derde schijfje van de uitgebreide box Tell No More, deel 13 uit de Bootleg Series. Tell No More bevat de opnames uit de Jesus Years van Dylan.

Dylan nam het nummer live op, in San Fransisco, die 22e november 1980. De zingende gitarist werd begeleid door organist Willie Smith en de achtergrondzangeressen Clydie King, Carolyn Dennis en Regina McCrary.

In de begeleidende liner notes staat dat de tekst in 2003 voor de Dixie Hummingbirds, een gospel kwartet, is herschreven. De tekst is gebaseerd op Openbaring 21 vers 18. Volgens de liner notes staat daar: "The wall was made of jasper, and the city of pure gold, as pure as glass." In de NBV21-vertaling, die de predikant vanochtend aanhaalde, lezen we: "De muur was gemaakt van jaspis, en de stad zelf was van zuiver goud, helder als glas."

Dat de preek vanochtend gebaseerd was op dezelfde tekst als waar Dylan een song over schreef, was een goede aanleiding om deze gospel aan mevrouw Frits te laten horen. Ze vond het een mooi lied. Dat is het ook wel.

Volgens Dylan's website speelde de bard dit nummer tussen 10 november 1980 en 5 juli 1981 liefst of slechts 19 keer. Eén uitvoering hebben we dus. Daar kunnen we de zondag mee afsluiten.

Een ochtend teveel

Het was vandaag een goede dag om de cd Tangled Up In Blues - Songs of Bob Dylan te luisteren. Een cd met collega-artiesten, die de nummers van Dylan in een bluesjasje hebben gestoken. Waaronder het nummer One Too Many Mornings, dat wordt uitgevoerd door The Band.

De mannen van de Canadees-Amerikaanse formatie kenden het nummer natuurlijk. In 1966, toen Dylan de overstap maakte naar elektrische muziek, werd hij in de rug gesteund door The Hawks, later omgedoopt naar The Band.

In de versie uit 1999 was The Band overigens in een gewijzigde samenstelling. Gitarist Robbie Robertson deed niet meer mee in de reünie-jaren. Pianist en zanger Richard Manuel had in 1986, na een optreden van The Band, de hand aan zichzelf geslagen.

Voor Tangled Up In Blues dook The Band voor de laatste keer de studio in. One Too Many Mornings werd hun laatste opname als groep. Mooie versie, trouwens. Met bassist Rick Danko als leadzanger; in 1966 zingt hij de tweede stem bij het woord 'behind' in het refrein.

Ach, één ochtend te veel. Nu nog niet. Geen ochtend teveel. Andere keer. Eerst de blues. Dylan gehuld in blues.

En un momento dado

Het is niet zo dat ik veel op Twitter/X of Bluesky zit. Zo af en toe werp ik een blik op deze sociale media, om na krap tien minuten te beseffen dat het echt om iets overdrevens gaat. Mijn tijd kan ik beter aan andere dingen besteden.

En toch vliegt er soms een enkel bericht voorbij dat me weer verder brengt. Zoals over Johan Cruijff. Zijn Spaans was net zo helder als zijn Nederlands. Zijn bekendste Spaanse uitspraak is En un momento dado. De voetballer wilde daarmee het Nederlandse gezegde 'Op een gegeven moment' zeggen - maar deze woorden betekenen eigenlijk 'Het moment dat je gegeven wordt', of - als je wat religieuzer bent aangelegd - het moment dat God je geeft.

Johan Cruijff is geen Bob Dylan. Je moet ook geen voetballers met popmuzikanten vergelijken. In zo'n geval worden geen appels met peren vergeleken, maar appels met huizen. Nou ja, in ieder geval twee totaal verschillende dingen.

Voetballers en muzikanten moet je niet met elkaar vergelijken. Ook niet als de voetballer een liedje opneemt, of de zanger een balletje trapt.

Het moment dat je gegeven wordt. Een goddelijk moment. Een van God gegeven moment. Johan Cruijf kon het goed verwoorden, hoewel we van zijn christelijke karakter weinig hoogte krijgen. Bij Dylan wel. Dylan heeft een aantal keer verteld over een goddelijk moment, een momento dado.

Een van God gegeven moment. Bob Dylan weet daar van. Rond 1980 was hij er vol van - daarna lijkt het iets minder expliciet, als je de teksten van de bard doorpluist. Hoewel, is het wel zoveel minder geworden na Slow Train Coming, Saved en Shot Of Love?

Een moment dat je gegeven wordt. Dat is toch net wat anders dan een gegeven moment. Cruijff wist dat, onbewust. Net als Dylan. Maar dat moet je niet met elkaar vergelijken.

The Great Music Experience

Omdat ik op NPO Radio 1 een gesprek hoorde over de Symfonische Sessies, zat ik gelijk te denken aan Bob Dylan. Dat kwam deels, omdat het vandaag de 49e sterfdag is van Elvis Presley. Dylan en Elvis hebben elkaar - fictief? - ontmoet, en Dylan schreef er het nummer Went To See The Gypsy over.

Dylan zat in mijn hoofd, vanmorgen. Ik vroeg me af of Dylan ook met een orkest heeft opgetreden, met een herinnering dat het wel degelijk een keer gebeurd zou kunnen zijn. En warempel, het is ook écht zo. Dylan trad drie avonden op met een orkest, de avonden van 20, 21 en 22 mei 1994 in Todai-ji ('Great Eastern Temple') van Tokio.

Zijn optredens waren onderdeel van The Great Music Experience, waarbij internationale artiesten werden begeleid door New Tokyo Philharmonic Orchestra met Michael Kamen als dirigent. Maar nu nog even denken of en waar ik een opname hiervan heb.

Ik associeer Ring Them Bells met dit klassieke optreden. Daar staat een opname van op de bootleg The Supper Club, uitgegeven door Rattle Snake. Maar daar speelt Ry Cooder niet op mee, die wél ten tonele kwam in de Japanse hoofdstad. Ook de versie op Tell Tale Signs, aflevering 8 uit de Bootleg Series, heeft deze versie van Ring Them Bells meegenomen.

Misschien dat ik in mijn hoofd dingen met elkaar vermeng. De live-opnames met het filmpje op de site van Come Writers And Critics, waar de bovenstaande informatie van te halen is. Je geheugen is een onbetrouwbaar loeder, soms. Het scheelt niet veel, of ik beweer bij deze concerten aanwezig te zijn geweest.

Het schijfje van The Supper Club gaat in de cd-speler. Een poging om de philharmonische Dylan te benaderen - Approximately, dat wel.

Favorieten

Zo af en toe duikt weer de vraag op welke albums van Bob Dylan tot zijn beste gerekend kunnen worden. Of welke juist tot de slechtsten onder 's mans oeuvre.

Blonde On Blonde, Blood On The Tracks en Time Out Of Mind worden vaak genoemd in de categorie 'Goed'. In de afdeling 'Slecht' kom je vaak Dylan (die 'wraakactie' van Columbia Records, toen Dylan tijdelijk onderdak vond bij Asylum Records), Knocked Out Loaded, Under The Red Sky en Down In The Groove tegen.

En waarom? Vooral omdat muziekliefhebbers elkaar napraten. Ze hebben ergens een kwalificatie gelezen, die ze gemakshalve overnemen.

Veel beter kun je spreken over welke albums je voorkeur hebben. Want beoordelen als 'goed' en 'slecht' is appels met peren vergelijken. Waarom is The Freewheelin' Bob Dylan beter dan Time Out Of Mind? Het heeft toch ook met de ontwikkeling van de muzikant en tekstschrijver te maken? Met de omstandigheden? De tijd?

Nee, geen lijstje van mijn voorkeuren. Want waar ik vandaag naar Tell Tale Signs luister, kan dat morgen weer World Gone Wrong zijn. Of John Wesley Harding, met aansluitend "Love & Theft". Omdat de platen soms ook mijn gevoel weergeven. En dat is net zo objectief als de beoordelingen van de opeenvolgende albums.

Plaatjes draaien

Terwijl de mussen van het dak vallen vanwege de hitte, zitten de poes en ik binnen plaatjes te draaien. De elpeespeler doet het weer, nadat de naald het eerder had begeven. Nu alls weer draait, moet het vinyl op de draaitafel liggen.

Maar ja, wat laat je horen? Wat wil ik horen? Via de verzamelpagina ExpectingRain.com zie ik een linkje staan naar schilderijen van Dylan. In 1974 gaat Dylan op schilderlessen bij een gepensioneerde schilder: Norman Raeben. De Nederlandse journalist en Dylan-biograaf Sjoerd de Jong schrijft in 1991: “Raeben leert zijn pupillen technieken om hun 'hoofd, geest en ogen' te combineren, aldus Dylan, om zo 'de tijd stil te zetten,' het oogmerk van alle ware kunst.”

Een goede gelegenheid misschien om Self Portrait te draaien. Of Another Self Portrait, waar mijn blog zijn (haar?) naam aan te danken heeft. Of Blood On The Tracks. Misschien zelfs Music From Big Pink, hoewel dat album natuurlijk van The Band is.

Er is zoveel mooie muziek op vinyl gezet, dat het me soms duizelt. En dan begin ik maar lukraak te draaien. Van het een komt dan vanzelf het ander. Grasduinen door het oeuvre van de meester. Er zijn ergere manieren om een hitte-dag te vullen.

Kronieken #132 | Flex-abonnement

In de zomerperiode konden we goedkoop reizen met de Nederlandse Spoorwegen. Een maandkaart van 49 euro nodigde uit om de trein tijdens de daluren te nemen. Maar zoals het gaat: de administratie is nog wel een dingetje. De NS is een langzame trein, een logge organisatie, zullen we maar zeggen.

Een langzame trein die komt. Voor Dylan is de langzame trein het evangelie. Zijn eerste gospelalbum heet Slow Train Coming. Een heerlijke plaat. Gitarist Mark Knopfler werd ingehuurd om Dylan muzikaal bij te staan. Hij was verbaasd over de religieuze inhoud van de teksten. "Alle liedjes gaan over God," analyseerde Knopfler de teksten.

Hij zat er niet ver naast, maar tot zover de uiteenzetting door de Dire Straits-voorman.

Gisteren was een zonsverduistering te zien. De maan schoof voor de zon, waardoor de natuur wat in de war raakte. Ook onze poes was wat van slag: is het nu al avond aan het worden? Zo ver was het nog niet It’s not dark yet, but it’s getting there.

De zon was nog niet weer terug, of de Perseïden trokken langs. Het leverde mooie vallende sterren op. Voor wie romantisch is aangelegd, kun je een wens doen als je zo'n ster ziet vallen. Ik weet niet of deze wensen ook uitkomen na zo'n weerfenomeen.

Of misschien heel langzaam, zoals de logge administratie van onze nationale spoorwegen.

Put your phone down

Bij het wakker worden hoorden mevrouw Frits en ik vanochtend op de radio een item over K-pop-act Cortis. Deze Zuid-Koreaanse band gaat op tournee, met een bijzondere tournee-titel: Put your phone down. Het moet maar eens afgelopen zijn met fans die het hele concert filmen.

Nu is dat bij K-pop niet leuk, zo vertelde Philo Boss, popcultuurkenner bij BNNVARA. Want bij deze muziekstijl gaat het ook of vooral om de danspasjes en het wisselende decor. Je wilt niet dat dit product op straat ligt.

Bob Dylan heeft al jaren een anti-telefoonbeleid. Wie zijn concerten bezoekt, moet zijn telefoon in een afsluitbare washand stoppen. Het is een uitwerking van Dylan's uitbarsting tijdens een concert in Wenen, april 2019. Hij blafte het publiek toe: "I say it again: take pictures or don't take pictures, and we gonna play or we gonna pose, well".

Nu is Dylan natuurlijk geen K-pop. Maar ik snap het wel. Je komt voor de muziek, voor de beleving. Een bewijs dat je er bent geweest, kun je ook op andere manieren leveren. Het is enorm rustgevend om gewoon te luisteren en te kijken - en dan niet via een schermpje, dat ook nog oplicht in de sfeervol verlichte zaal.

Goede dief

Bestaan er goede dieven? Robin Hood is zo'n outlaw, iemand die buiten de wet staat. Maar ja, iemand die zo leeft, moet wel eerlijk zijn. Dat is wat Dylan zegt in Absolutely Sweet Marie. In dit lied uit 1966 zingt Dylan: But to live outside the law, you must be honest.

Iemand die eerlijk is en buiten de wet leeft, werkt Dylan een jaar later uit met het album John Wesley Harding. Het titelnummer van dit album gaat over de "revolverheld" John Wesley Hardin - zonder de g aan het einde, maar ja, dat moet je ook maar net kunnen horen in de uitspraak. Net als Robin Hood iemand die geld steelde van de rijken, om dat geld te gebruiken voor de armen.

Onlangs werd bij ons ingebroken. De dief nam een briefje van tien euro mee. Dat was het, plus wat inbraakschade. Het valt in zekere zin dus mee, maar het gevoel van veiligheid heeft wel een deuk opgelopen.

Of deze inbreker (m/v, al dan niet in een gilde werkzaam) dit geld aan armen besteedt, weet ik niet. Ik vrees dat de dief het voor zijn eigen armen gebruikt, om drugs te kopen en dat vervolgens in zijn onderarmen spuiten. Hij besteelt zijn moeder voor een tientje, als hij maar zijn shot krijgt.

Het is zondag vandaag. Je mag dan wel Stone-cold dead zijn, maar je kunt altijd gered worden. Nietwaar? Daar doe ik het deze zondag maar mee. Plus dat je eerlijk moet zijn als je buiten de wet wilt leven.

Hugo Claus

Op de draaitafel draait de elpee Aardige Jongens van Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten. Het album stamt uit 2008, maar werd pas in 2025 op vinyl geperst. Groen vinyl, dat dan weer wel.

Een van de liedjes is Zonder Mij, geschreven en gezongen door bassist Vrienten. Het is een verwerking van het laatste gesprek dat hij met Hugo Claus had, vlak voordat de Vlaamse schrijver euthanasie liet uitvoeren.

Claus was een veelzijdige auteur. Dat is zijn nalatenschap, en dat proef je ook wel in het lied. Het leven gaat verder zonder mij, maar lees mij, speel mij, mijn werk is er nog en doet er toe.

Bob Dylan is geen Hugo Claus. Ik zou de beide literaire mannen niet direct op gelijke voet willen zetten. Maar enige verwantschap hebben ze wel. Beide mannen hebben een rijk en divers oeuvre opgebouwd. Werk dat je moet lezen, moet uitvoeren, moet laten klinken.

Dylan leeft nog. Over twee maanden trekt hij rond over het Europese grondgebied. Het lijkt er op dat hij nog lang niet het tijdelijke met het eeuwige verruild. Maar je weet het niet, er hoeft niet veel te gebeuren om je toch te melden bij de Chief Commander.

Wie zou een lofrede maken op Dylan's literaire nalatenschap, als hij komt te overlijden? Met een paar pennenstreken iets zeggen? Lang niet voldoende, want dat is met Dylan's werk ook niet te doen. Maar een lied ter suggestie: lees Dylan, speel hem, maak zijn werk je eigen.

Het zijn zomaar wat vrijdagse gedachten, terwijl Boeijen, Hofstede en Vrienten zingen.

Saved

Vandaag was ik op de Noorderbegraafplaats in Leeuwarden. Een saluut brengen aan mijn vriend, die elf jaar geleden de hemel in fietste.

Zijn kinderen hebben een mooie steen op het graf gezet. Vooral mooi vanwege de tekst die er op staat. De kinderen kozen, onder meer, voor een citaat uit Saved, van Bob Dylan:

I’ve been saved

By the blood of the lamb

Mooi, als je zo'n geloofsbelijdenis kunt achterlaten.

Rough And Rowdy Ways – Kant C

Jochen Markhorst heeft een nieuw boekje geschreven over Bob Dylan. Ditmaal over kant C van Dylan's Rough And Rowdy Ways. Interessant, want het is 's mans laatste werk. En het is materiaal waarmee hij komend najaar de Europese concertzalen zal verblijden.

Jochen publiceert via Amazon. Dit platform meldt: “Het is een combinatie van genres; een overvloed ervan. Langzame ballads, snelle ballads, alles wat je raakt. Western Swing, Hillbilly, Jump Blues, Country Blues, alles. Doo-wop, de Ink Spots, de Mills Brothers, Lowland-ballads, Bill Monroe, Bluegrass, Boogie-Woogie. Muziekhistorici zouden zeggen dat als je dat allemaal door elkaar mengt, dan is het rock-’n-roll. Ik denk dat dat mijn favoriete genre is”, zegt Dylan in het interview in de Wall Street Journal van december 2022.

Dylans ontzag voor en kennis van songs is spreekwoordelijk en goed gedocumenteerd. Niet in de laatste plaats door de meester zelf; de essaybundel The Philosophy Of Modern Song uit 2022 is Dylans wonderlijke, respectvolle tribuut aan de kunst van het songschrijven. Wonderlijk soms, als we Dylan songs op een voetstuk zien plaatsen waarvan de doorsnee lezer zal denken: zelfs een ondermaatse Dylansong steekt nog met kop en schouders uit boven door Dylan onderscheiden songs als, zeg, "CIA Man" of Johnnie Rays "The Little White Cloud That Cried". Maar ook dat kennen we van Dylan – zijn nederige bewondering en respect voor songs en artiesten die de vergelijking met zijn eigen kunstenaarschap en oeuvre eigenlijk niet echt kunnen doorstaan.

Op 19 juni 2020 verschijnt Rough And Rowdy Ways, het 39ste studio-album van de dan 79-jarige Nobelprijswinnaar, en nu lijkt hij het eens ook artistiek te willen thematiseren: de kunst van het songschrijven. En dan niet alleen in woorden, in de songteksten, maar al doende ook demonstrerend: in de muziek van "Mother Of Muses", "Crossing The Rubicon" en "Key West": It’s a combination of genres; an abundance of them.

In Bob Dylans Rough And Rowdy Ways – Kant C verdiept Dylankenner Jochen Markhorst zich in de overweldigende teksten, de onweerstaanbare muzikale begeleiding, de rijke muziekhistorische wortels en de literaire schittering van de drie Dylansongs op die plaatkant - en laat hij zien waarom het album thuishoort in de buitencategorie van albums als Highway 61 Revisited, Blood On The Tracks en Time Out Of Mind."

Setlist Nashville, Tennessee, 1 augustus 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass Jimmie Vaughan on guitar)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass, Jimmie Vaughan on guitar)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass, Jimmy Vaughan on guitar)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Nashville, Tennessee (met dank aan BobLinks). Met Jimmie Vaughan als derde gitarist op het podium.

Met de skyline van Nashville in de rug weer huiswaarts. Over tweeëneenhalve maand meldt Dylan zich weer, in Oslo, als start van de Europese najaarstournee 2026.

Setlist Atlanta, Georgia, 31 juli 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Atlanta, Georgia (met dank aan BobLinks). Met weer een gitaristen-wissel.