Rough And Rowdy Ways – Kant C

Jochen Markhorst heeft een nieuw boekje geschreven over Bob Dylan. Ditmaal over kant C van Dylan's Rough And Rowdy Ways. Interessant, want het is 's mans laatste werk. En het is materiaal waarmee hij komend najaar de Europese concertzalen zal verblijden.

Jochen publiceert via Amazon. Dit platform meldt: “Het is een combinatie van genres; een overvloed ervan. Langzame ballads, snelle ballads, alles wat je raakt. Western Swing, Hillbilly, Jump Blues, Country Blues, alles. Doo-wop, de Ink Spots, de Mills Brothers, Lowland-ballads, Bill Monroe, Bluegrass, Boogie-Woogie. Muziekhistorici zouden zeggen dat als je dat allemaal door elkaar mengt, dan is het rock-’n-roll. Ik denk dat dat mijn favoriete genre is”, zegt Dylan in het interview in de Wall Street Journal van december 2022.

Dylans ontzag voor en kennis van songs is spreekwoordelijk en goed gedocumenteerd. Niet in de laatste plaats door de meester zelf; de essaybundel The Philosophy Of Modern Song uit 2022 is Dylans wonderlijke, respectvolle tribuut aan de kunst van het songschrijven. Wonderlijk soms, als we Dylan songs op een voetstuk zien plaatsen waarvan de doorsnee lezer zal denken: zelfs een ondermaatse Dylansong steekt nog met kop en schouders uit boven door Dylan onderscheiden songs als, zeg, "CIA Man" of Johnnie Rays "The Little White Cloud That Cried". Maar ook dat kennen we van Dylan – zijn nederige bewondering en respect voor songs en artiesten die de vergelijking met zijn eigen kunstenaarschap en oeuvre eigenlijk niet echt kunnen doorstaan.

Op 19 juni 2020 verschijnt Rough And Rowdy Ways, het 39ste studio-album van de dan 79-jarige Nobelprijswinnaar, en nu lijkt hij het eens ook artistiek te willen thematiseren: de kunst van het songschrijven. En dan niet alleen in woorden, in de songteksten, maar al doende ook demonstrerend: in de muziek van "Mother Of Muses", "Crossing The Rubicon" en "Key West": It’s a combination of genres; an abundance of them.

In Bob Dylans Rough And Rowdy Ways – Kant C verdiept Dylankenner Jochen Markhorst zich in de overweldigende teksten, de onweerstaanbare muzikale begeleiding, de rijke muziekhistorische wortels en de literaire schittering van de drie Dylansongs op die plaatkant - en laat hij zien waarom het album thuishoort in de buitencategorie van albums als Highway 61 Revisited, Blood On The Tracks en Time Out Of Mind."