Zo af en toe duikt weer de vraag op welke albums van Bob Dylan tot zijn beste gerekend kunnen worden. Of welke juist tot de slechtsten onder 's mans oeuvre.
Blonde On Blonde, Blood On The Tracks en Time Out Of Mind worden vaak genoemd in de categorie 'Goed'. In de afdeling 'Slecht' kom je vaak Dylan (die 'wraakactie' van Columbia Records, toen Dylan tijdelijk onderdak vond bij Asylum Records), Knocked Out Loaded, Under The Red Sky en Down In The Groove tegen.
En waarom? Vooral omdat muziekliefhebbers elkaar napraten. Ze hebben ergens een kwalificatie gelezen, die ze gemakshalve overnemen.
Veel beter kun je spreken over welke albums je voorkeur hebben. Want beoordelen als 'goed' en 'slecht' is appels met peren vergelijken. Waarom is The Freewheelin' Bob Dylan beter dan Time Out Of Mind? Het heeft toch ook met de ontwikkeling van de muzikant en tekstschrijver te maken? Met de omstandigheden? De tijd?
Nee, geen lijstje van mijn voorkeuren. Want waar ik vandaag naar Tell Tale Signs luister, kan dat morgen weer World Gone Wrong zijn. Of John Wesley Harding, met aansluitend "Love & Theft". Omdat de platen soms ook mijn gevoel weergeven. En dat is net zo objectief als de beoordelingen van de opeenvolgende albums.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten