Brown Sugar

Ik was de bootleg al bijna vergeten, maar plots lag de cd weer in de cd-speler: Brown Sugar. Het is de bootleg van Bob Dylan's optreden in Seattle, Washington, in de herfst van 2002.

Het was de periode tussen dat Dylan de shows opende met een gospel, en dat hij zijn gitaar inwisselde voor een piano. Wat dit concert zo bijzonder maakt, zijn de covers die Dylan en zijn band die avond speelden.

Zoals Brown Sugar, van de Rolling Stones. Maar ook de nummers van Warren Zevon, en dat waren er die avond veel: Accidentally Like A Martyr, Boom Boom Mancini en Mutineer.

Dat is Dylan op zijn smalst. Door te vertellen waar hij vandaan komt. Door nummers te vertolken waar hij zelf door is geïnspireerd. Je hoort het soms bij optredens. Hopelijk misschien ook straks, als Dylan over het Europese contintent trekt.

Je hoort het ook in zijn radioprogramma Theme Time Radio Hour, waarin de nodige muziek voorbij komt. Maar radio maken is wat anders dan een optreden verzorgen. Dylan kent die nuances.

Kronieken #135 | 9 to 5

De Amerikaanse staat Californië heeft een extra 'nationale' feestdag gekregen. Gouverneur Gavin Newsom heeft een wet getekend waarin staat dat elke 25 september het leven en werk van de onlangs overleden countrylegende Dolly Parton wordt gevierd.

De datum van 25 september is gekozen als verwijzing naar 9 to 5, een van de grootste hits van de zangeres. '9 to 5' staat in cijfers gelijk aan 9-2-5, wat in de Verenigde Staten de schrijfwijze is van 25 september.

De eerste editie zou dus over vier dagen al voor het eerst gevierd worden. Dan is Bob Dylan nog thuis, dat wil zeggen: nog niet op tournee door Europa. Thuis is voor Dylan waarschijnlijk de stad Malibu, waar hij sinds jaar en dag een huis heeft. Maar geen idee of Dylan zich houdt aan dit soort festiviteiten.

Dolly Parton werkte tot haar dood aan haar carrière. Dat zal Dylan wel aanspreken. Ook hij is nog altijd aan het werk. Er zijn jongere mensen, die het rustiger aan doen. Maar het arbeidsethos van Dylan ligt hoog. Dat van Dolly Parton ook.

Ik had vorige week een interview met een man in Wieuwerd, die op zijn 74e nog altijd twee dagen in de week aan het werk is. Mooi als je zoveel plezier in je werk hebt, dat het bijna een hobby lijkt te worden.

Naast muzikant is Dylan ook schilder. Tussen 28 oktober 2007 en 3 februari 2007 exposeerde hij in de Oost-Duitse stad Chemnitz. THE DRAWN BLANK SERIES heette de tentoonstelling. Ik moest er aan denken, vanwege de verkiezingszege van de rechts-radicale AfD in de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren.

Dat het rechtsextremisme in de voormalige DDR zo aan een opmars bezig is, is voer voor sociologen en historici. Dylan lijkt zich hier weinig van aan te trekken. Maar als ik het zo inschat, denk ik dat Dylan de Duitse pers en politiek wel volgt. Maar dat is giswerk - en daarom speculeer ik er verder niet over.

We kunnen ons beter bezig houden met het arbeidsethos van de man. Ter inspiratie.

Dylan vindt Jezus

Leo Blokhuis maakt voor NPO Radio 2 elke week een podcast. Elke week een verhaal over een bekende of minder bekende artiest. Deze week is het de beurt aan Bob Dylan. Voor een domineeszoon als Leo Blokhuis (zijn vader Bert Blokhuis was predikant binnen de -voormalige- Nederlands Gereformeerde Kerken, net als broer Fred) is de gospelperiode van Dylan een mooi onderwerp.

Dylan Vindt Jezus heet de podcast van Blokhuis over Dylan. En hij heeft zijn huiswerk goed gedaan. Blokhuis noemt de goede jaartallen, de bandleden, de albums, de mooie liedjes en de minder mooie liedjes. Hoewel over dat laatste natuurlijk valt te twisten, want hier komt smaak om de hoek kijken.

De podcast van Blokhuis is leuker, interessanter dan de BOBcast die Chris Kijne en Lars Hulshof tijdens corona maakten. Elke week een gesprek over Dylan. Maar dan met elke week dezelfde vooringenomen standpunten van Kijne en Hulshof, over de beroerde gospeljaren van Dylan en dat hij altijd met zijn rug naar het publiek staat, plus meer van dat papegaai-geneuzel.

Enfin, luisteren dus naar Blokhuis. Informatief, onderhoudend, en met kennis van zaken.

De Leopardus tilcayo

Voor het eerst in een eeuw hebben biologen een nieuwe katachtige ontdekt. Het is een kleine wilde kat die in de Andes leeft. De Leopardus tilcayo is iets kleiner dan een huiskat en werd ontdekt in het Yungas-woud in Bolivia, een bergachtig gebied waar de bossen vaak in wolken gehuld zijn. Het dier heeft een lichtbruine vacht met onregelmatig gevormde rozetten en ronde oren.

Een leopard, een katachtige. De vroegere Libische leider Qadhafi stond bekend om zijn kleding met tijgerprint. Tot hij tijdens de opstand in 2011 om het leven werd gebracht. De foto's en beelden van een versufte en geschrokken 'Broeder Leider' zijn te gruwelijk om te zien.

De dag dat 'kolonel Qadhafi' om het leven kwam, traden Bob Dylan en Mark Knopfler op in Ahoy', Rotterdam. De twee mannen tourden met een zogenoemde double-bill: Knopfler voor de pauze, Dylan na de pauze. De meeste concertbezoekers waren bij beide shows aanwezig; sommige Knopfler-fans gingen in de rust naar huis, sommige Dylan-fans kwamen pas na de pauze in de zaal.

Dylan begon zijn show met het nummer Leopard-Skin Pill-Box Hat. Gewoon toeval. Het was een van de openers tijdens de concertreeks. Geen directe verwijzing naar Moammar Mohammed al-Qadhafi. Of was het toch een grapje van de bard?

Enfin. In Bolovia is een nieuwe tijgerkat gevonden. Het zal vast geen reïncarnatie zijn van de Kolonel.

Any day now, any day now

Op de begrafenis van een oud-mentor werd veel muziek gedraaid. Muziek van Bach, maar ook muziek uit de pop en de folk. Een van de gespeelde nummers was het lied I shall be released van Bob Dylan.

Mooi lied. Ook een goed lied voor een begrafenis. Een geheel andere context was de begrafenis van Richard Manuel, de pianist en zanger van The Band. Bij de uitvaartdienst van maart 1986, speelde organist Garth Hudson een instrumentale versie van I shall be released.

Mooi. Er komt een dag dat ik zal worden bevrijd. Bevrijd uit de gevangenis van mijn lichaam. Dat is iets om naar uit te kijken. En om troost uit te halen.

39 schijfjes

Het is dan officieel aangekondigd: inderdaad verschijnt begin november de box Bob Dylan’s The Rolling Thunder Revue: The 1976 Live Recordings. Het gaat om de optredens die Dylan met zijn rondtrekkend gezelschap gaf in het voorjaar van 1976. De tour leidde van Lakeland, Florida (18 april) naar Salt Lake City (25 mei). Zevenentwintig shows, op negenendertig schijfjes.

Je moet wel even in de buidel tasten: de box kost je zo'n €150,-. Maar misschien is Sinterklaas, of een van de hulp-Sinterklazen, goedgunstig.

Mevrouw Frits zei: "Het gaat om nummers die je allang kent."

Ja, op zich wel. Maar het is het historische materiaal dat je voorgeschoteld krijgt. Dat is waar het hart van een fan sneller van gaat kloppen. En het hart van een archivaris of historicus ook. Combineer die twee dingen, en het is helder dat de nummers toch niet zo bekend zijn.

Nog anderhalve maand. En dan horen we de shows uit 1976.

Spoken word

Vorige week moest ik op herkansing voor een mondeling tentamen op NHL Stenden. Het ging onder meer over de dichtbundel Doe Het Toch Maar van Babs Gons. Van september 2023 tot december 2025 was ze Dichter der Nederlanden.

Ik moet bij haar gedichten denken aan Bob Dylan. Nu denk ik heel vaak aan Bob Dylan. Maar in dit geval komt het door het feit dat Babs Gons eigenlijk een spoken word-artiest is. Het gaat meer om de uitvoering van de gedichten dan om de inhoud van de gedichten zelf.

Hoewel? Zij dicht vooral over minderheden en mensen die deze minderheden vertegenwoordigen. Vrouwen, mensen van kleur, dat soort dingen.

Eigenlijk is Dylan de eerste spoken word-artiest van zijn soort. Luister maar eens goed naar Last Thoughts On Woody Guthrie, dat op The Bootleg Series, Vol. 1-3 staat. Dit is eigenlijk alles waar Babs Gons erkentelijk voor moet zijn.

Maar voor zulke beschouwingen waren mijn docenten op NHL Stenden niet ontvankelijk, trouwens.