Kronieken #136 | Fragmenten

Mijn hoofd tolt een beetje. Wat moet ik vertellen? Welk verhaal moet vandaag de wereld in? Is er wel een verhaal dat de wereld in moet? Voor Tom Willems wel, in zijn elfde aantekening op zijn (nieuwe?) Dylan-blog.

Over de documentaire Bob Dylan: The American Troubadour. Ik kijk weinig dvd's, omdat ik gewoon weinig naar televisie enzo kijk. Dat Tom zo'n bio-docu mist, is dan voor mij een geruststelling: er zijn mensen die evengoed dingen missen, zelfs als ze een tijd meedraaien.

Al is het maar vanwege onze leeftijden, dat ik niet zolang in de Dylan-wereld meedraai als Tom. Mijn onderzoeken in dit gebied zijn ook van een minder kaliber. Dus ere wie ere toekomt, ook als het gaat om kwetsbaarheid tonen.

Moet ik daar zelf ook iets over schrijven? Ik weet het niet, mijn hoofd tolt. En dat komt onder meer door de manier waarop Tom me in de Dylan-wereld meeneemt. Zijn blogs waren altijd al een soort poort tot de Dylan-wereld, ik volg(de) hem om zo aan informatie te komen.

Moet ik iets zeggen over het derde huwelijk van acteur Jim Carrey? Carrey is tijdens een kleine, besloten ceremonie in Los Angeles in het geheim getrouwd met zijn 32 jaar jongere vriendin Min Ah. Carrey heeft altijd benadrukt dat hij waarde hecht aan een rustig privéleven.

Jim Carrey is geen Bob Dylan. Maar ze hebben deze overeenkomst dat ze drie keer getrouwd zijn (geweest). Dat ze hun huwelijksleven beetje buiten de spotlights houden, na eerdere ervarigen. Dat zijn zo de overeenkomsten.

Moet ik het daar over hebben? Ik weet het niet zo goed. Verschillende fragmenten vallen in mijn hoofd. Zonder een duidelijke rode draad.

Veel duizelt me. Maar zulke dagen heb je soms. Geen idee welk verhaal de wereld in moet. Misschien eerst maar een nachtje slapen. Morgen is er weer een dag.

Ranking

Met enige regelmaat komt er een verhaal op het web te staan met 'de beste Dylan-albums', of 'Dylan-platen gerangschikt volgens...', waarna een beoordeling van "Dylan" wordt gegeven.

Zulke beoordelingen zijn altijd subjectief. Want het heeft met smaak te maken. De een vindt de folk-platen beter dan het elektrische werk, de ander heeft meer met de gospelperiode.

Maar een complicerende factor is natuurlijk ook het voortschrijdend inzicht. Had Dylan een lied als Blind Willie McTell kunnen schrijven zonder Masters Of War? Had het nummer Red River Shore dezelfde gelaagdheid als Dylan niét Rainy Day Women #12 & 35 had gemaakt?

Ach, ik weet het: ook dit is allemaal maar invullen, speculatie. Ik doe geen top-zoveel-lijstjes. Veel beter kan ik me bezig houden met de chronologische volgorde van de nummers. En soms hoppen van de ene periode naar de andere, om zo met frisse oren naar de nummers te luisteren.

Misschien werkt Dylan zelf zo ook wel. Zeker met de Lights of Autumn Tour in het vooruitzicht, als hij met band over het Europese continent zwerft. Laat die setlisten maar komen! Benieuwd hoe Dylan het licht van de herfst in zijn muziek vormgeeft.

Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody #2

De tekst van het lied Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody blijft me toch een beetje bezighouden.

De lyrics staan dus niet op de site van Bob Dylan. Dat kan gebeuren, als het gaat om achterstallig onderhoud. Maar het lied staat ook niet vermeld in het indrukwekkend boek The Lyrics: Since 1962 dat Christopher Ricks in 2014 samenstelde met collega's Lisa Nemrow en Julie Nemrow.

Maakt niet uit, maar het geeft wel.

De tekst staat niet in de boeken in mijn bibliotheek. Dat frustreert. Want het lied is een heuse Dylan-song. Laat het maar gewoon verschijnen, zeker na de box over de Jesus Years.

Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody

Toen ik de afgelopen maand het boek Inferno van Arnold Huijgen las, moest ik denken aan het lied Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody. Dylan schreef en speelde het in zijn gospel-periode. Twee uitvoeringen van het lied zijn terug te vinden op de box Trouble No More, aflevering 13 uit de Bootleg Series; opmerkelijk is het wel dat de lyrics dan weer niet op de website van de bard zijn terug te vinden.

Evenmin is de tekst van deze gospel opgenomen in The Lyrics: Since 1962 van Christopher Ricks. Maar daar kun je nog van zeggen dat in 2014 de tekst niet beschikbaar was, onbekend nog in het rijke oeuvre van Dylan.

Enfin.

Ik moet Inferno bespreken voor een van mijn journalistieke klussen. Misschien dat ik de gospel van Dylan er in kan verwerken. Zodat de tekst van Dylan toch ergens wordt opgenomen in de literaire non-fictie.

Bootlegs

Over een paar weken verschijnt de box The Rolling Thunder Revue: The 1976 Live Recordings. Een verzameling van 36 schijfjes, met het verhaal van de tweede tour onder deze naam.

Een manier van de muziekorganisatie om de rechten op deze muziek te verlengen. Maar ook om de bootlegs te kanaliseren. Want live-opnames vanuit het publiek is mooi, maar ook van een zeker niveau.

Als je de opnames zelf uitgeeft, heb je de garantie van goede opnames. En je verdient er ook nog wat aan. Daarnaast kun je als muzikant ook foto's en teksten meegeven.

Bootlegs, ach. Het zijn goedbedoelde manieren van pr. Some of these bootleggers, they make pretty good stuff, nietwaar?

Brown Sugar

Ik was de bootleg al bijna vergeten, maar plots lag de cd weer in de cd-speler: Brown Sugar. Het is de bootleg van Bob Dylan's optreden in Seattle, Washington, in de herfst van 2002.

Het was de periode tussen dat Dylan de shows opende met een gospel, en dat hij zijn gitaar inwisselde voor een piano. Wat dit concert zo bijzonder maakt, zijn de covers die Dylan en zijn band die avond speelden.

Zoals Brown Sugar, van de Rolling Stones. Maar ook de nummers van Warren Zevon, en dat waren er die avond veel: Accidentally Like A Martyr, Boom Boom Mancini en Mutineer.

Dat is Dylan op zijn smalst. Door te vertellen waar hij vandaan komt. Door nummers te vertolken waar hij zelf door is geïnspireerd. Je hoort het soms bij optredens. Hopelijk misschien ook straks, als Dylan over het Europese contintent trekt.

Je hoort het ook in zijn radioprogramma Theme Time Radio Hour, waarin de nodige muziek voorbij komt. Maar radio maken is wat anders dan een optreden verzorgen. Dylan kent die nuances.

Kronieken #135 | 9 to 5

De Amerikaanse staat Californië heeft een extra 'nationale' feestdag gekregen. Gouverneur Gavin Newsom heeft een wet getekend waarin staat dat elke 25 september het leven en werk van de onlangs overleden countrylegende Dolly Parton wordt gevierd.

De datum van 25 september is gekozen als verwijzing naar 9 to 5, een van de grootste hits van de zangeres. '9 to 5' staat in cijfers gelijk aan 9-2-5, wat in de Verenigde Staten de schrijfwijze is van 25 september.

De eerste editie zou dus over vier dagen al voor het eerst gevierd worden. Dan is Bob Dylan nog thuis, dat wil zeggen: nog niet op tournee door Europa. Thuis is voor Dylan waarschijnlijk de stad Malibu, waar hij sinds jaar en dag een huis heeft. Maar geen idee of Dylan zich houdt aan dit soort festiviteiten.

Dolly Parton werkte tot haar dood aan haar carrière. Dat zal Dylan wel aanspreken. Ook hij is nog altijd aan het werk. Er zijn jongere mensen, die het rustiger aan doen. Maar het arbeidsethos van Dylan ligt hoog. Dat van Dolly Parton ook.

Ik had vorige week een interview met een man in Wieuwerd, die op zijn 74e nog altijd twee dagen in de week aan het werk is. Mooi als je zoveel plezier in je werk hebt, dat het bijna een hobby lijkt te worden.

Naast muzikant is Dylan ook schilder. Tussen 28 oktober 2007 en 3 februari 2007 exposeerde hij in de Oost-Duitse stad Chemnitz. THE DRAWN BLANK SERIES heette de tentoonstelling. Ik moest er aan denken, vanwege de verkiezingszege van de rechts-radicale AfD in de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren.

Dat het rechtsextremisme in de voormalige DDR zo aan een opmars bezig is, is voer voor sociologen en historici. Dylan lijkt zich hier weinig van aan te trekken. Maar als ik het zo inschat, denk ik dat Dylan de Duitse pers en politiek wel volgt. Maar dat is giswerk - en daarom speculeer ik er verder niet over.

We kunnen ons beter bezig houden met het arbeidsethos van de man. Ter inspiratie.