Gisteren was het de laatste dag van augustus. Toch een goede dag om de opnames te beluisteren van het concert van Bob Dylan op het festival Isle of Wight Festival 1969.
Het festival werd gehouden op het Britse eiland Isle of Wight. Voor Dylan was het een van de spaarzame optredens in het openbaar, nadat hij in de zomer van 1966 van zijn Triumph Tiger 100 donderde.
Voor de zanger de ideale omstandigheid om zich uit het openbare leven terug te trekken. En af en toe een optreden te verzorgen, zoals op dat Britse eiland.
Dit optreden heeft veel met mijn blog over Dylan te maken. Niet dat ik toen überhaupt al geboren was. Het zou nog zo'n 17 jaar duren voor ik het levenslicht zag. Maar hoe het zit, is als volgt.
Van het optreden in Engeland zijn geen officiële opnames. Lange tijd moesten we het doen met bootlegs, opnames vanuit het publiek. En een enkel nummer dat verscheen op Self Portrait, dat dubbelalbum van de man uit 1970.
Daar moesten we het mee doen. Heel lang. Tot in 2013 een nieuwe aflevering verscheen van de beroemde Bootleg Series, deel 10 inmiddels. Op deze box staan nummers van Dylan rond 1970, waaronder zijn optreden op Isle of Wight.
Maar ook al die andere nummers die de reguliere platen als Self Portrait en New Morning niet haalden.
In 2013 verscheen een herziene versie van Self Portrait. Opgepoetst en aangevuld. De platenmaatschappij maakte van deze box de titel Another Self Portrait, Een Ander Zelfportret. Waarmee mijn blog is verantwoord.
In die box zit naast de herziene opnames, ook een registratie van het optreden op Isle Of Wight. Dylan die werd bijgestaan door The Band, de begeleidingsband uit halverwege de jaren zestig. The Band moest twee keer aantreden: de mannen verzorgden ook een eigen optreden.
Another Sef Potrait, een ander zelfportret. Het is Dylan op zijn smalst. Net als zijn fans.
