Spanje

In de Spaanse exclave Ceuta borrelt het. De autonome stad hoort bij Spanje, maar ligt in Marokko. Het is een van de weinige plekken waar Europa op een vreemd grondgebied grenst aan een ander continent.

Spanje is Europa, maar het is geen Odessa, waar Dylan's voorouders vandaan komen. Ook geen Trabzon in het huidige Turkije. Maar verderop in Spanje ligt Durango, waar Dylan een romance had. Tenminste, de ik-persoon uit het lied Romance In Durango.

Ik weet niet in hoeverre Dylan de ontwikkelingen in Europa volgt. Misschien wel helemaal niet. Misschien slechts zijdelings, met het oog op de najaarstournee in het najaar. Europa is verschilt niet eens qua oppervlakte met de Verenigde Staten. Toch? Of wel? Nou ja, je snapt dat de afstanden in Europa misschien een lachtertje zijn voor de binnenlandse vluchten in de VS.

En dan is Ceuta niet ver van Durango. En vanaf Durango ben je zomaar in Madrid en Barcelona. Als je daar eenmaal bent, zijn de andere Europese steden ook binnen handbereik.

Laat Dylan maar komen. En geen zorgen: Ceuta is Spaans grondgebied op Afrikaanse bodem. Geen Bremen, bijvoorbeeld. Of Odessa en Trabzon.

Isle of Wight Festival 1969

Gisteren was het de laatste dag van augustus. Toch een goede dag om de opnames te beluisteren van het concert van Bob Dylan op het festival Isle of Wight Festival 1969.

Het festival werd gehouden op het Britse eiland Isle of Wight. Voor Dylan was het een van de spaarzame optredens in het openbaar, nadat hij in de zomer van 1966 van zijn Triumph Tiger 100 donderde.

Voor de zanger de ideale omstandigheid om zich uit het openbare leven terug te trekken. En af en toe een optreden te verzorgen, zoals op dat Britse eiland.

Dit optreden heeft veel met mijn blog over Dylan te maken. Niet dat ik toen überhaupt al geboren was. Het zou nog zo'n 17 jaar duren voor ik het levenslicht zag. Maar hoe het zit, is als volgt.

Van het optreden in Engeland zijn geen officiële opnames. Lange tijd moesten we het doen met bootlegs, opnames vanuit het publiek. En een enkel nummer dat verscheen op Self Portrait, dat dubbelalbum van de man uit 1970.

Daar moesten we het mee doen. Heel lang. Tot in 2013 een nieuwe aflevering verscheen van de beroemde Bootleg Series, deel 10 inmiddels. Op deze box staan nummers van Dylan rond 1970, waaronder zijn optreden op Isle of Wight.

Maar ook al die andere nummers die de reguliere platen als Self Portrait en New Morning niet haalden.

In 2013 verscheen een herziene versie van Self Portrait. Opgepoetst en aangevuld. De platenmaatschappij maakte van deze box de titel Another Self Portrait, Een Ander Zelfportret. Waarmee mijn blog is verantwoord.

In die box zit naast de herziene opnames, ook een registratie van het optreden op Isle Of Wight. Dylan die werd bijgestaan door The Band, de begeleidingsband uit halverwege de jaren zestig. The Band moest twee keer aantreden: de mannen verzorgden ook een eigen optreden.

Another Sef Potrait, een ander zelfportret. Het is Dylan op zijn smalst. Net als zijn fans.

Slauerhoff

Zaterdag was ik de hele dag op Vlieland. Een mooi eiland, niet in de laatste plaats door het autoluwe karakter van het Waddeneiland. Het is ook het eiland waar de Leeuwarder dichter en arts Slauerhoff vaak kwam.

Slauerhoff is bekend van onder meer het gedicht Woninglooze: Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, / Nooit vond ik ergens anders onderdak; / Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, / Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Een rusteloze man, als je dit gedicht (verder uit)leest. Maar ook in zijn werk. Als scheepsarts trok hij de wereld over. Het doet me aan Bob Dylan denken. Ook hij is rusteloos, in woorden en in zijn ongekende decennialange tournee.

Zou Dylan ooit van Slauerhoff hebben gehoord? Ik sluit het niet helemaal uit; Dylan kent zijn klassiekers, en als zelfs de Portugese fadozangeres Cristina Branco enkele gedichten van Jan Jacob Slauerhoff vertaald heeft, kan Dylan zoiets ook nog wel ter ore zijn gekomen.

Ach, ik weet het niet. Doet er ook niet toe, maar ik mijmer er graag even over.

Kronieken #133 | Moderne tijden

Dit weekend viert Modern Times zijn 20e verjaardag. Ik weet nog wel dat dit album verscheen. En hoe ik er van onder de indruk was. Zeg het maar waarom. Waarschijnlijk vooral vanwege Ain't Talkin', maar vlak een lied als Workingman’s Blues #2 ook niet uit.

Moderne tijden. De titel verwijst naar een film van Charlie Chaplin uit de jaren 30. Maar het gaat ook over onze moderne tijden. Over Dolly Parton, over de invloed van AI, over hoe het gaat met ons. En dat is niet heel positief.

Noemde ik hier echt de naam van Dolly Parton? Er is geen directe link tusesn Dolly en Dylan. Je hoeft ook niet ver te zoeken naar verbanden. Die relaties zijn er wel. De meest recente was onlangs nog.

Want tot aan haar overlijden werkte Parton aan een animatieserie over Billy the Kid. Dat is natuurlijk een verwijzing naar de film van 1973. Met in de hoofdrol Kris Kristofferson, en Bob Dylan als Alias en de verantwoordelijke voor de filmmuziek.

Het blijft spannend of Dylan's soundtrack wordt gebruikt in de animatie van Dolly.

Dolly Parton

Countryzangeres Dolly Parton is gisteren op 80-jarige leeftijd overleden. Het sterven van een mens is altijd een moment om bij stil te staan.

Ik zou niet over Dolly hebben geschreven, als er niet een aanleiding toe was. Ja, natuurlijk: haar verscheiden is reden genoeg om over Dolly Parton te schrijven.

Maar er is niet een directe link tussen Dolly en Dylan. Het zijn generatiegenoten. Haar voornaam heeft dzeelfde sterke letters als zijn achternaam (D en Y).

Desondanks schrijf ik er toch over. Omdat de nieuwssite ExpectingRain een artikel over Dolly als eerste plaatste. Omdat de zangeres dezelfde muziek gebruikte als Dylan. Omdat het generatiegenoten zijn - de twee schelen niet zoveel in leeftijd.

Dolly Parton, 80 jaar. Misschien dat Dylan denkt: "Het is mijn generatie..."; misschien dat Dylan dat niet denkt. En zijn zegeningen telt.

Lucky

In het OLVG-ziekenhuis in Amsterdam ligt sinds mei 2023 een onbekende man. Hij wordt voor het gemak Lucky genoemd, maar dat moet niet zijn echte naam zijn. Wat is het dan wel? De man werd opgenomen na een hersenberoerte of herseninfarct, waarna de taalstoornis afasie de communicatie beperkt.

De politie zoekt naar aanwijzingen om de identiteit van de man te achterhalen. Geruchten dat het om de vermiste Canadees John Russell Kenny zou zijn, is inmiddels ontkend door de politie. Ik denk heel even toch aan het lied Brownsville Girl van Bob Dylan. Daar komt deze zin in voor: The only thing we knew for sure about Henry Porter / is that his name wasn’t Henry Porter.

Lucky. Een bijnaam die me ook aan Dylan doet denken. Eind jaren tachtig maakte hij deel uit van de Traveling Wilburys. De bandleden Jeff Lynne, Roy Orbison, Tom Petty, George Harrison en dus Dylan.deden alsof ze halfbroers van elkaar waren. Ze brachten twee albums uit, Traveling Wilburys Vol. 1 (1988) en Traveling Wilburys Vol. 3 (1990). 

Op het eerste album noemden de bandleden elkaar als Nelson Wilbury (George Harrison), Otis Wilbury (Jeff Lynne), Lefty Wilbury (Roy Orbison), Charlie T. Wilbury jr. (Tom Petty), Lucky Wilbury (Bob Dylan) (vol. 1) en Spike Wilbury (Harrison), Clayton Wilbury (Lynne), Muddy Wilbury (Petty), Boo Wilbury (Dylan) (vol. 3); Orbison was tussentijds overleden.

Nu blijft het nog afwachten wie de Amsterdamse Lucky is. Het is niet Lucky Wilbury.

City of Gold

De dominee preekte vanochtend naar aanleiding van de Openbaring aan Johannes. Het ging over de stad van goud, het nieuwe Jeruzalem. Nu zal ik hier niet de preken recenseren. Dat kan ook niet, want ik zat met mijn gedachten bij the Dixie Hummingirds.

In 2003 verscheen de film Masked & Anonymous, geschreven door Larry 'Sergei Petrov' Charles en Bob 'Rene Fontaine' Dylan. Dylan speelt zelf de hoofdrol van de gewezen muzikant Jack Fate. Vanzelfsprekend moest er ook een soundtrack komen.

Op die soundtrack staan veertien nummers, uitgevoerd door Dylan (de nummers Down in the Flood, Diamond Joe, Dixie en Cold Irons Bound); de overige tien songs zijn door collega's uitgevoerd.

Eén van die andere nummers is het tot dan toe onbekende City Of Gold. Het nummer begint nog met Jack Fate, die mijmert over truth and beauty, en dat hij is gestopt met dingen uit te zoeken - al lang gelden. Dan zetten de Dixie-kolibries in met een gospellied.

Dylan's eigen versie kwam in 2017 op de markt. Zijn uitvoering van City Of Gold staat op het derde schijfje van de uitgebreide box Tell No More, deel 13 uit de Bootleg Series. Tell No More bevat de opnames uit de Jesus Years van Dylan.

Dylan nam het nummer live op, in San Fransisco, die 22e november 1980. De zingende gitarist werd begeleid door organist Willie Smith en de achtergrondzangeressen Clydie King, Carolyn Dennis en Regina McCrary.

In de begeleidende liner notes staat dat de tekst in 2003 voor de Dixie Hummingbirds, een gospel kwartet, is herschreven. De tekst is gebaseerd op Openbaring 21 vers 18. Volgens de liner notes staat daar: "The wall was made of jasper, and the city of pure gold, as pure as glass." In de NBV21-vertaling, die de predikant vanochtend aanhaalde, lezen we: "De muur was gemaakt van jaspis, en de stad zelf was van zuiver goud, helder als glas."

Dat de preek vanochtend gebaseerd was op dezelfde tekst als waar Dylan een song over schreef, was een goede aanleiding om deze gospel aan mevrouw Frits te laten horen. Ze vond het een mooi lied. Dat is het ook wel.

Volgens Dylan's website speelde de bard dit nummer tussen 10 november 1980 en 5 juli 1981 liefst of slechts 19 keer. Eén uitvoering hebben we dus. Daar kunnen we de zondag mee afsluiten.