Een ochtend teveel

Het was vandaag een goede dag om de cd Tangled Up In Blues - Songs of Bob Dylan te luisteren. Een cd met collega-artiesten, die de nummers van Dylan in een bluesjasje hebben gestoken. Waaronder het nummer One Too Many Mornings, dat wordt uitgevoerd door The Band.

De mannen van de Canadees-Amerikaanse formatie kenden het nummer natuurlijk. In 1966, toen Dylan de overstap maakte naar elektrische muziek, werd hij in de rug gesteund door The Hawks, later omgedoopt naar The Band.

In de versie uit 1999 was The Band overigens in een gewijzigde samenstelling. Gitarist Robbie Robertson deed niet meer mee in de reünie-jaren. Pianist en zanger Richard Manuel had in 1986, na een optreden van The Band, de hand aan zichzelf geslagen.

Voor Tangled Up In Blues dook The Band voor de laatste keer de studio in. One Too Many Mornings werd hun laatste opname als groep. Mooie versie, trouwens. Met bassist Rick Danko als leadzanger; in 1966 zingt hij de tweede stem bij het woord 'behind' in het refrein.

Ach, één ochtend te veel. Nu nog niet. Geen ochtend teveel. Andere keer. Eerst de blues. Dylan gehuld in blues.

En un momento dado

Het is niet zo dat ik veel op Twitter/X of Bluesky zit. Zo af en toe werp ik een blik op deze sociale media, om na krap tien minuten te beseffen dat het echt om iets overdrevens gaat. Mijn tijd kan ik beter aan andere dingen besteden.

En toch vliegt er soms een enkel bericht voorbij dat me weer verder brengt. Zoals over Johan Cruijff. Zijn Spaans was net zo helder als zijn Nederlands. Zijn bekendste Spaanse uitspraak is En un momento dado. De voetballer wilde daarmee het Nederlandse gezegde 'Op een gegeven moment' zeggen - maar deze woorden betekenen eigenlijk 'Het moment dat je gegeven wordt', of - als je wat religieuzer bent aangelegd - het moment dat God je geeft.

Johan Cruijff is geen Bob Dylan. Je moet ook geen voetballers met popmuzikanten vergelijken. In zo'n geval worden geen appels met peren vergeleken, maar appels met huizen. Nou ja, in ieder geval twee totaal verschillende dingen.

Voetballers en muzikanten moet je niet met elkaar vergelijken. Ook niet als de voetballer een liedje opneemt, of de zanger een balletje trapt.

Het moment dat je gegeven wordt. Een goddelijk moment. Een van God gegeven moment. Johan Cruijf kon het goed verwoorden, hoewel we van zijn christelijke karakter weinig hoogte krijgen. Bij Dylan wel. Dylan heeft een aantal keer verteld over een goddelijk moment, een momento dado.

Een van God gegeven moment. Bob Dylan weet daar van. Rond 1980 was hij er vol van - daarna lijkt het iets minder expliciet, als je de teksten van de bard doorpluist. Hoewel, is het wel zoveel minder geworden na Slow Train Coming, Saved en Shot Of Love?

Een moment dat je gegeven wordt. Dat is toch net wat anders dan een gegeven moment. Cruijff wist dat, onbewust. Net als Dylan. Maar dat moet je niet met elkaar vergelijken.

The Great Music Experience

Omdat ik op NPO Radio 1 een gesprek hoorde over de Symfonische Sessies, zat ik gelijk te denken aan Bob Dylan. Dat kwam deels, omdat het vandaag de 49e sterfdag is van Elvis Presley. Dylan en Elvis hebben elkaar - fictief? - ontmoet, en Dylan schreef er het nummer Went To See The Gypsy over.

Dylan zat in mijn hoofd, vanmorgen. Ik vroeg me af of Dylan ook met een orkest heeft opgetreden, met een herinnering dat het wel degelijk een keer gebeurd zou kunnen zijn. En warempel, het is ook écht zo. Dylan trad drie avonden op met een orkest, de avonden van 20, 21 en 22 mei 1994 in Todai-ji ('Great Eastern Temple') van Tokio.

Zijn optredens waren onderdeel van The Great Music Experience, waarbij internationale artiesten werden begeleid door New Tokyo Philharmonic Orchestra met Michael Kamen als dirigent. Maar nu nog even denken of en waar ik een opname hiervan heb.

Ik associeer Ring Them Bells met dit klassieke optreden. Daar staat een opname van op de bootleg The Supper Club, uitgegeven door Rattle Snake. Maar daar speelt Ry Cooder niet op mee, die wél ten tonele kwam in de Japanse hoofdstad. Ook de versie op Tell Tale Signs, aflevering 8 uit de Bootleg Series, heeft deze versie van Ring Them Bells meegenomen.

Misschien dat ik in mijn hoofd dingen met elkaar vermeng. De live-opnames met het filmpje op de site van Come Writers And Critics, waar de bovenstaande informatie van te halen is. Je geheugen is een onbetrouwbaar loeder, soms. Het scheelt niet veel, of ik beweer bij deze concerten aanwezig te zijn geweest.

Het schijfje van The Supper Club gaat in de cd-speler. Een poging om de philharmonische Dylan te benaderen - Approximately, dat wel.

Favorieten

Zo af en toe duikt weer de vraag op welke albums van Bob Dylan tot zijn beste gerekend kunnen worden. Of welke juist tot de slechtsten onder 's mans oeuvre.

Blonde On Blonde, Blood On The Tracks en Time Out Of Mind worden vaak genoemd in de categorie 'Goed'. In de afdeling 'Slecht' kom je vaak Dylan (die 'wraakactie' van Columbia Records, toen Dylan tijdelijk onderdak vond bij Asylum Records), Knocked Out Loaded, Under The Red Sky en Down In The Groove tegen.

En waarom? Vooral omdat muziekliefhebbers elkaar napraten. Ze hebben ergens een kwalificatie gelezen, die ze gemakshalve overnemen.

Veel beter kun je spreken over welke albums je voorkeur hebben. Want beoordelen als 'goed' en 'slecht' is appels met peren vergelijken. Waarom is The Freewheelin' Bob Dylan beter dan Time Out Of Mind? Het heeft toch ook met de ontwikkeling van de muzikant en tekstschrijver te maken? Met de omstandigheden? De tijd?

Nee, geen lijstje van mijn voorkeuren. Want waar ik vandaag naar Tell Tale Signs luister, kan dat morgen weer World Gone Wrong zijn. Of John Wesley Harding, met aansluitend "Love & Theft". Omdat de platen soms ook mijn gevoel weergeven. En dat is net zo objectief als de beoordelingen van de opeenvolgende albums.

Plaatjes draaien

Terwijl de mussen van het dak vallen vanwege de hitte, zitten de poes en ik binnen plaatjes te draaien. De elpeespeler doet het weer, nadat de naald het eerder had begeven. Nu alls weer draait, moet het vinyl op de draaitafel liggen.

Maar ja, wat laat je horen? Wat wil ik horen? Via de verzamelpagina ExpectingRain.com zie ik een linkje staan naar schilderijen van Dylan. In 1974 gaat Dylan op schilderlessen bij een gepensioneerde schilder: Norman Raeben. De Nederlandse journalist en Dylan-biograaf Sjoerd de Jong schrijft in 1991: “Raeben leert zijn pupillen technieken om hun 'hoofd, geest en ogen' te combineren, aldus Dylan, om zo 'de tijd stil te zetten,' het oogmerk van alle ware kunst.”

Een goede gelegenheid misschien om Self Portrait te draaien. Of Another Self Portrait, waar mijn blog zijn (haar?) naam aan te danken heeft. Of Blood On The Tracks. Misschien zelfs Music From Big Pink, hoewel dat album natuurlijk van The Band is.

Er is zoveel mooie muziek op vinyl gezet, dat het me soms duizelt. En dan begin ik maar lukraak te draaien. Van het een komt dan vanzelf het ander. Grasduinen door het oeuvre van de meester. Er zijn ergere manieren om een hitte-dag te vullen.

Kronieken #132 | Flex-abonnement

In de zomerperiode konden we goedkoop reizen met de Nederlandse Spoorwegen. Een maandkaart van 49 euro nodigde uit om de trein tijdens de daluren te nemen. Maar zoals het gaat: de administratie is nog wel een dingetje. De NS is een langzame trein, een logge organisatie, zullen we maar zeggen.

Een langzame trein die komt. Voor Dylan is de langzame trein het evangelie. Zijn eerste gospelalbum heet Slow Train Coming. Een heerlijke plaat. Gitarist Mark Knopfler werd ingehuurd om Dylan muzikaal bij te staan. Hij was verbaasd over de religieuze inhoud van de teksten. "Alle liedjes gaan over God," analyseerde Knopfler de teksten.

Hij zat er niet ver naast, maar tot zover de uiteenzetting door de Dire Straits-voorman.

Gisteren was een zonsverduistering te zien. De maan schoof voor de zon, waardoor de natuur wat in de war raakte. Ook onze poes was wat van slag: is het nu al avond aan het worden? Zo ver was het nog niet It’s not dark yet, but it’s getting there.

De zon was nog niet weer terug, of de Perseïden trokken langs. Het leverde mooie vallende sterren op. Voor wie romantisch is aangelegd, kun je een wens doen als je zo'n ster ziet vallen. Ik weet niet of deze wensen ook uitkomen na zo'n weerfenomeen.

Of misschien heel langzaam, zoals de logge administratie van onze nationale spoorwegen.

Put your phone down

Bij het wakker worden hoorden mevrouw Frits en ik vanochtend op de radio een item over K-pop-act Cortis. Deze Zuid-Koreaanse band gaat op tournee, met een bijzondere tournee-titel: Put your phone down. Het moet maar eens afgelopen zijn met fans die het hele concert filmen.

Nu is dat bij K-pop niet leuk, zo vertelde Philo Boss, popcultuurkenner bij BNNVARA. Want bij deze muziekstijl gaat het ook of vooral om de danspasjes en het wisselende decor. Je wilt niet dat dit product op straat ligt.

Bob Dylan heeft al jaren een anti-telefoonbeleid. Wie zijn concerten bezoekt, moet zijn telefoon in een afsluitbare washand stoppen. Het is een uitwerking van Dylan's uitbarsting tijdens een concert in Wenen, april 2019. Hij blafte het publiek toe: "I say it again: take pictures or don't take pictures, and we gonna play or we gonna pose, well".

Nu is Dylan natuurlijk geen K-pop. Maar ik snap het wel. Je komt voor de muziek, voor de beleving. Een bewijs dat je er bent geweest, kun je ook op andere manieren leveren. Het is enorm rustgevend om gewoon te luisteren en te kijken - en dan niet via een schermpje, dat ook nog oplicht in de sfeervol verlichte zaal.