Look up, look up—seek your Maker—’fore Gabriel blows his horn
Met deze woorden eindigt het nummer
Sugar Baby, het laatste nummer van Dylan's album "Love and Theft". Dit album viert vandaag haar 25e verjaardag, een kwart eeuw jong dus.
Met dit album ben ik 'in Dylan gestapt'. Natuurlijk kende ik de artiest, door mijn oudere broers was ik vertrouwd met de man. Maar de release van "Love And Theft" was een mooie aanleiding om zelf een cd van Dylan te kopen.
"Love And Theft" verscheen dinsdag 11 september 2001. Maar het weekend voorafgaand aan de officiële release lag de cd al in de schappen van de Free Record Shop. Wie kent deze winkelketen nog? Enfin. In de Verenigde Staten lag het album ongetwijfeld ook al dat weekend in de rekken van de cd-winkels.
Ik stel me zo voor dat veel Amerikaanse Dylan-fans al vaak naar "Love And Theft" hadden geluisterd. Omdat de verwachtingen zo hooggespannen waren, voor het eerste album in vier jaar, en dan ook nog na dat onovertroffen Time Out Of Mind uit 1997.
Hoeveel werknemers in de Twin Towers hadden "Love And Theft" al spreekwoordelijk grijsgedraaid, toen zij die
dinsdagochtend de wolkenkrabbers in gingen? Niemand wist hoe die dag verder zou verlopen. Niemand had door dat vier terroristische aanslagen werden uitgevoerd met evenzoveel gekaapte vliegtuigen.
De beelden van de brandende torens staat nog op mijn netvlies. Net als dat tweede vliegtuig dat zich in de South Tower boorde. Het werd live uitgezonden op CNN, de Nederlandse televisie zette de beelden integraal en een-op-een door.
Liefde en diefstal, zo noemde Dylan zijn jongste product. De liefde zit 'm in de voorliefde voor oude blues en jazz, dat je op dit album zo goed hoort. Dylan is zich bewust van de muzikale traditie, waarin hij is geworteld. De diefstal gaat over diezelfde muziek. Zoals het gaat in de folkscene: je leent een melodie van een collega-artiest, pikt wat regels mee en zet er je eigen naam onder. Jij pikt van je voorganger, je opvolger pikt het weer van jou. Zo werkt dat en niemand heeft daar moeite mee.
De diefstal zit hem ook in de teksten, dus. In het geval van "Love And Theft" nam Dylan vrijwel letterlijke quotes over uit het boek
Confessions of a Yakuza van Junichi Saga, in de vertaling van John Bester. De Japanse auteur ondernam geen poging om geld te krijgen via een auteursrechterlijke procedure.
"Obviously, Dylan's songs were not about Japanese gangsters; it came as no suprise when journalists reported that Junichi Saga, when informed about Dylan's use of his words, felt honored, not abused. Much of the literary lifting sounded as if Dylan had simply jotted down little phrases he found compelling in books or in songs, saved them up, then used them for his own very different purposes in his own work." (citaat komt uit: Sean Wilentz.
Bob Dylan in America. (Londen:
The Bodley Head, 2010), pagina 310)
[Het was duidelijk dat Dylans liedjes niet over Japanse gangsters gingen; het was dan ook geen verrassing toen journalisten meldden dat Junichi Saga, toen hij hoorde dat Dylan zijn woorden had gebruikt, zich vereerd voelde in plaats van misbruikt. Veel van die literaire ontleningen / plagiaat klonken alsof Dylan gewoon kleine zinnetjes had opgeschreven die hij boeiend vond in boeken of liedjes, ze had bewaard en ze vervolgens voor zijn eigen, heel andere doeleinden in zijn eigen werk had gebruikt. Vertaald met DeepL.com]
Wie van de aanwezigen in de Twin Towers, in het vliegtuig van Shanksville (Pennsylvania) en het Pentagon dacht aan Gabriël en zijn hoorn, om je Schepper te zoeken? Je kunt je er nauwelijks een voorstelling van maken wat er door je heen gaat als zo'n gruwelijke daad plaatsvindt, terwijl jij er slachtoffer van bent.
Ik zoek vandaag maar weer troost in de teksten en muziek van "Love And Theft", de onsterfelijkheid van de muziek, waar Dylan zo graag in rondwandelt en in voortleeft.
