Jeruzalem Dag

Palestijnse bewoners van Oost-Jeruzalem zijn gisteren door nationalistische Israëliërs belaagd. Dat gebeurde tijdens de zogenoemde Jeruzalem Dag, een feestdag. De Joden beschouwen de inname van het oostelijke deel van de stad, in 1967, als een bevrijding. Voor Palestijnse inwoners is de mars een grote provocatie. Ook volgens de Verenigde Naties wordt Oost-Jeruzalem illegaal bezet gehouden door Israël.

Gisteren was het 14 mei. Met die datum is wel wat. In een artikel bij de NOS wordt overigens verder niets gezegd over de veertiende mei. Niets over de 78e verjaardag van de Staat Israël. Wel dat de nationalisten zich misdragen. Het is alsof de Israëlische staat zich als een pestkop in de buurt gedraagt. Je zou er een lied over kunnen schrijven.

Dat lied is er al. Een buurt-pestkop heet in het Engels een neighborhood bully; Bob Dylan schreef er in 1983 een lied over. Een tekst waar weinig aan de verbeelding wordt overgelaten. Afkomstig van de elpee Infidels, waarmee Dylan na drie gospelalbums terug lijkt te keren naar zijn Joodse roots.

Daarover dus geen berichtgeving. Nu is 78 jaar ook niet echt een kroonjaar om te vieren. Dat maakt het voor de NOS ook wel lastig, natuurlijk. Nou ja, gelukkig is Dylan er nog. Hij heeft zo zijn eigen visie op de wereldgebeurtenissen. En daar luister ik naar, ik zet de plaat op. Al is het maar voor een meer genuanceerd beeld.

Eurovisie Songfestival

Gisteravond keken mevrouw Frits en ik heel even naar de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival. Nederland doet niet mee, omdat Israël wél mee doet. Je mag politiek en muziek niet met elkaar verwarren, het zijn twee losstaande grootheden. Net als politiek en sport.

Maar ja, de Olympische Spelen in Peking waren een gelegenheid om de Chinese regering op de mensenrechten te wijzen. De Spelen in Sotsji waren ook aanleiding om Rusland te wijzen op mensenrechten. Je kunt politiek nooit helemaal los zien van sport, muziek, kunst.

Enfin. Al vrij gauw kwamen mevrouw Frits en ik tot de conclusie dat het bij dit liedjesfestijn vooral gaat om de show, niet om de liedjes zelf. Het is een Europese aangelegenheid, maar ook Australië mag meedoen aan het festival.

Wat nou als de Verenigde Staten mogen meedoen? Zou Bob Dylan een kans maken om zijn land te vertegenwoordigen? Waarschijnlijk niet. Zijn optredens staan niet bekend als een wervelende show. Bij hem gaat het optreden wél om de liedjes. Om de teksten.

Hij kreeg er tien jaar geleden de Nobelprijs voor de Literatuur voor. Dat is een mooiere prijs op de schoorsteenmantel dan winst van het Eurovisie Songfestival.

Fanexperience

Volgend jaar wordt een officieel The Beatles-museum geopend in Londen. De fanexperience komt op 3 Savile Row, het oorspronkelijke adres van The Beatles' platenmaatschappij Apple Corps. Het pand is bekend geworden door het zogenoemde Rooftop-concert: het laatste optreden van The Beatles als The Beatles op het dak van dit gebouw.

Geen idee wat de toegangsprijzen gaan worden. Maar ik denk dat je grof geld betaald om naar binnen te mogen. Maar dan heb je natuurlijk ook wat. Misschien wel een grote uitvoering van de hoes van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Op de collage staan zo'n 70 kartonnen beelden van verscheidene beroemdheden afgebeeld, waaronder Bob Dylan.

Een tijd terug realiseerde ik me dat The Beatles na een carrière van 10 jaar uit elkaar zijn gegaan. De mannen waren toen rond de 30 jaar. En ze hadden toen al een loopbaan achter de rug waar collega's jaloers op zijn. Zou de band ook zo populair zijn geworden, als ze geen vriendschap met Dylan hadden gesloten? Waren ze 'She loves you, yeah yeah yeah' zijn ontstegen, als ze hun Amerikaanse makker waren misgelopen?

Vragen waar je natuurlijk nooit antwoord op krijgt. Hoeft ook niet.

Dylan zal niet jaloers zijn op dit museum. Hij heeft zijn eigen center. Naast die van zijn grote held Woody Guthrie. Geen fanexperience in Oklahoma. Dat is wat andere koek.

Gods and generals

Ted Turner is afgelopen week overleden. De Amerikaanse mediamagnaat is 87 jaar geworden. Zijn CNN was de eerste zender met 24 uur per dag nieuws. Je kunt het tegenwoordig niet meer voorstellen dat er dus een tijd was dat er niet voortdurend nieuwsinformatie was.

Wat ik ook niet wist, was dat Turner films financierde. Zoals Gods and Generals, over de Amerikaanse Burgeroorlog. Dylan schreef er de song Cross the Green Mountain voor.

Een mooi lied, slepend, informerend, onderhoudend, eigenlijk alles wat we van Dylan kunnen verwachten. Misschien heeft de bard dit lied ook maar weer even geluisterd, bij het overlijden van Turner.

Foreign Tongues

The Rolling Stones komen over twee maanden met hun 25e studio-album: Foreign Tongues. Reden voor de NOS om hier uitgebreid aandacht aan te besteden. Gisteren al met een bericht op Teletekst, met zelfs een aankondiging op de 'voorpagina'. Vandaag met een verhaal op de site.

Het moet de mannen worden nagegeven: ze zijn nog altijd net zo enthousiast als begin jaren zestig. Weinig collega's die het met zoveel energie zó lang volhouden. Nou ja, ik ken in ieder geval eentje die de Stones op z'n minst evenaart: Bob Dylan.

Met een carrière van een gelijke lengte. Maar met iets meer studioalbums, want bij Dylan staat dat aantal op 39 - toch 14 meer dan bij de Stones. En Dylan is sinds halverwege de jaren 80 vrijwel onafgebroken op tournee.

Dylan's pr in Nederland is wat minder sterk dan die van zijn Britse collega's. Reden genoeg om veel over Dylan in het Nederlandse taalgebied te blijven schrijven.

Kronieken #130 | Isis

I married Isis on the fifth day of May

But I could not hold on to her very long

So I cut off my hair and I rode straight away

For the wild unknown country where I could not go wrong

***

Afgelopen week overleed Andy Kershaw. De journalist is verbonden met een van Dylan's meest beroemde optredens. In het voorjaar van 1966 ging Dylan met een elektrische band de wereld over. Voor de pauze een akoestische set, na de pauze een elektrische set. In de rug gesteund door de begeleidingsband van Ronnie Hawkins, The Hawks.

De karavaan deed 17 mei 1966 de Free Trade Hall in Manchester aan. Keith Butler was er ook. Vlak voor het afsluitende Like A Rolling Stone was voor hem de maat vol. De Butler schreeuwde "Judas!" naar de Amerikaanse muzikant.

Dylan liet zich niet in een hoek zetten, en reageerde geheel in stijl. "I don't believe you. You're a liar!" - om zijn band de opdracht te geven: "Play fuckin' loud".

Het was Kershaw die de schreeuwer heeft gevonden.

Keith Butler dus. Over een kleine twee weken is dit incident 60 jaar geleden. Butler noemde Dylan een verrader, omdat hij vond dat Dylan de pure folkmuziek inruilde voor commerciële rockmuziek. Dylan was niet trouw aan de traditie van Woody Guthrie en Pete Seeger.

Dylan zelf refleceerde er als volgt op: “It's an old thing – it's a part of the tradition. It goes way back. These are the same people that tried to pin the name Judas on me. Judas, the most hated name in human history! If you think you've been called a bad name, try to work your way out from under that. Yeah, and for what? For playing an electric guitar? As if that is in some kind of way equitable to betraying our Lord and delivering him up to be crucified. All those evil motherfuckers can rot in hell.”

Zo is dat. Maar vandaag eerst maar de huwelijksdag met Isis vieren. Dat lijkt me een betere invulling van deze dag.

Dodenherdenking 2026

Vanavond staan we in Nederland twee minuten stil bij de oorlogslachtoffers. Primair de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, maar in bredere zin ook die van andere oorlogen en conflicten.

Er is in het oeuvre van Dylan één lied wat hier over gaat. Dat lied is With God on Our Side, en is te vinden op het album The Times They Are A-Changin’. Een mooie uitvoering staat weer op Dylan's bijdrage aan MTV Unplugged.

In dit lied komt het volgende couplet voor:

When the Second World War

Came to an end

We forgave the Germans

And we were friends

Though they murdered six million

In the ovens they fried

The Germans now too

Have God on their side

Het was begin jaren zestig. De Tweede Wereldoorlog was nog niet zo lang geleden. Nu we een aantal decennia verder zijn, moeten we de geschiedenis misschien net wat anders beoordelen.

Toch?