maandag 18 oktober 2021

Gespiegeld

In zijn bespreking van Bob's Back Pages: A Night Of Bob Dylan Songs van Lucinda Williams, schrijft Tom Willems onder meer: "Mag ik zeggen dat ik de cover van dit album - een verwijzing naar de hoes van Dylans The Times They Are A-Changin' - geslaagd vind, al stoort het mij dan weer wel dat de foto van Williams gespiegeld is (zie de letters op haar shirt). De foto van de jonge Dylan op de hoes van zijn debuut is ook gespiegeld, is dit toeval of heeft Williams daarom gekozen voor de gespiegelde foto?"
Je hebt weinig nodig om een plaat van Dylan te draaien. Deze opmerking zorgde er voor dat ik Dylan's debuut-album vanmiddag weer op de draaitafel legde. Dat de foto van de jonge Bob gespiegeld zou zijn, was mij niet eerder opgevallen. Nu valt het me nog steeds niet op, moet ik eerlijkheidshalve zeggen. Ik kan ook niet zo gauw achterhalen waar Tom de opmerking over de gespiegelde foto vandaan haalt.
Maakt niet uit.
De elpee draait. Dáár gaat het om.
Op het album staat onder meer Dylan's interpretatie van Man of Constant Sorrow. Goed nummer. Dylan speelde het ook tijdens de toegift van het concert van 2 mei 2002 in Ahoy - dat was dan weer mijn debuut bij een Dylan-optreden. Dat concert staat om meer dan één reden in mijn geheugen gegrift.

zaterdag 16 oktober 2021

16 oktober

Tussen The 30th Anniversary Concert Celebration en het vooralsnog enige optreden van Jakob Dylan in Nederland zit zestien jaar. Dat tributeconcert, met Amerikaanse, Britse en Canadese collega's van Bob, vond plaats in Madison Square Garden; Jakob debuteerde in Nederland in De Melkweg.
Het New Yorkse optreden was net voor mijn tijd, ik was pas zes. Jakob timmerde toen al aan de weg als muzikant. Met zijn band The Wallflowers had hij zijn titelloze debuut in datzelfde jaar uitgebracht.
Bij Jakob's Amsterdamse show was ik wél aanwezig, met een studiegenoot van de opleiding Journalistiek in Zwolle. En die dag was het de eerste verjaardag van mijn neefje Thijs. Jakob was in ons land ter promotie van zijn solo-debuut Seeing Things, dat was geproduceerd door Rick Rubin, die onder meer de American Recordings van Johnny Cash had geproduceerd.
Een goede zaterdag dus om wat door de muziek te struinen.

vrijdag 15 oktober 2021

Bob's Back Pages

Lucinda Williams is begonnen met de serie Lu's Jukebox, een reeks met live-opnames vanuit de studio. Deel 3 uit deze serie is Bob's Back Pages, met elf songs uit het oeuvre van Dylan. Met mooie uitvoeringen van onder meer Blind Willie McTell, Man Of Peace en Tryin' To Get To Heaven.
Ze wordt onder meer bijgestaan door drummer Fred Eltringham. Dat is een bekende in de Dylan-wereld: hij is ook de drummer van de solo-projecten van Jakob Dylan en van diens band The Wallflowers. Maar daar gaat het niet om bij Bob's Back Pages.
Een ander opmerkelijk detail: de auteur van de songs staat als 'Robert Dylan' vermeld, zoals ook de naam van de artiest in diens paspoort staat.
Een goede plaat om het weekend mee te beginnen.


woensdag 13 oktober 2021

Albuquerque #2

Twee weken geleden werd de plaats Albuquerque aan de concerttour toegevoegd. Het bleek te mooi om waar te zijn: tussen 11 oktober en 2 november, de twee opeenvolgende tourdata, zat teveel tijd. En dus trad Dylan afgelopen maandag niét op.
De Belgische artiest Stef Kamil Carlens vertelt ondertussen nog iets over de Nobelprijs voor de Literatuur, die 5 jaar geleden aan Dylan werd toegekend. "Elk nummer heeft heel veel diepgang. Ze hebben diepe wortels in de tijd en hij kent de geschiedenis ook heel goed. Hij noemt zichzelf een 'song and dance man', maar toch heeft hij de zwaarte van de manier van werken van een schrijver.”
Mooi, Stef.

zondag 10 oktober 2021

Jericho

Down in Jericho, Kentucky
The mines have all caved in
Down in Jericho
Broken hearts don't mend
Tears stained eyes of kin
Never ever seen
What their future might have been

© Richard Bell / John Simon / Levon Helm

donderdag 7 oktober 2021

Cultuurschuur

Bob Dylan, de legendarische singer songwriter, is dit jaar 80 jaar geworden. Om dit te vieren tourt deze groep bekende muzikanten onder de naam DYLAN 80 vanaf oktober 2021 door Nederland met een programma met bekende en onbekende songs van deze legendarische muzikant. Naast onbekende liedjes uit zijn beginperiode als troubadour worden natuurlijk ook bekende songs als Knockin’ on heaven’s door, Forever Young en Like a Rolling Stone gespeeld.
De band treedt zaterdag 23 oktober 2021 om 20.00 uur op in de cultuurschuur aan het Loggersplein 1 in Wieringerwerf. De zaal gaat om 19.30 uur open.
Kaarten kunnen in de voorverkoop worden gereserveerd via een mail naar info@dekunstmacht.nl / 06 13230949. Toegangsprijs 15 euro per bezoeker, contant (en graag gepast) te betalen aan de kassa. Tevens wordt bij de ingang gevraagd om een QR-code, papieren vaccinatie of Coronacheck.
Met basgitaar, piano, drums, veel zang en gitaren, mondharmonica, dwarsfluit, saxofoon en nog veel meer is het een programma om naar uit te kijken.

Robbert Smit (gitaar, zang)
Willem Schoone (gitaar, basgitaar, mondharmonica, zang)
Victor Posch (piano, sax, dwarsfluit, zang)
Nout ingenhousz (drums, zang)

woensdag 6 oktober 2021

Broeder Thomas

In de singer-songwriter traditie werd Bob Dylan aan het begin van zijn loopbaan vaak bekritiseerd wegens de ellenlange teksten die hij schreef. NIemand zou zo veel tekst op muziek kunnen bevatten. De vraag is dan wat je onder 'bevatten' verstaat. In de stroom van woorden neem je op je eigen wijze op wat bij je past.

Uit: Quartier, Thomas. Bedezang. Liederen bidden door de dag. Baarn: Uitgeverij Adveniat, 2021, p. 19

maandag 4 oktober 2021

Mikheil Saakashvili

De vrijdag opgepakte Georgische oud-president Mikheil Saakashvili heeft zijn landgenoten ertoe opgeroepen te gaan stemmen in de lokale verkiezingen die zaterdag worden gehouden.
Saakashvili, getrouwd met de Zeeuwse Sandra Roelofs, was tussen 2004 en 2013 president van Georgië. Daarna was hij tussen mei 2015 en november 2016 gouvernour van de Oekraïense regio Odessa. Anderhalf jaar zwaaide hij daar de scepter.
Dylans grootouders van vaders kant, Anna Kirghiz en Zigman Zimmerman, emigreerden in 1905 uit ditzelfde Odessa naar de Verenigde Staten, vanwege de pogroms tegen de Joden. Daar moest ik aan denken bij het nieuws over Saakashvili - Dylan is overal en altijd aanwezig.

zaterdag 2 oktober 2021

Albuquerque

Aan de tournee van Dylan is een nieuwe show toegevoegd. Volgende week maandag, 11 oktober, geeft de bard een optreden in Albuquerque; daarna volgt een korte pauze, voordat 2 november de concerten elkaar snel opvolgen.
Interessant, natuurlijk. Want wat gebeurt er in die drie weken tussen Albuquerque (11 oktober) en Milwaukee (2 november)? Is Dylan dan weer thuis, of worden in de tussentijd nog meer concerten gegeven?
Net zo interessant is natuurlijk de snelheid van het optreden in Albuquerque. Volgende week al. Weinig tijd om heel goed voor te bereiden. Tenminste, gerekend vanaf nu. Je kunt er gif op innemen dat Dylan deze datum al wel eerder kende dan wij. En dus al aan het voorbereiden is geslagen.
Over anderhalve week is de kop er af. Dan weten we meer.

vrijdag 1 oktober 2021

Tournee

Vandaag zijn de kaartjes in de verkoop gegaan voor de Rough And Rowdy Ways-tournee. Ruim een maand reist Dylan de Amerikaanse concertzalen af, ter promotie van zijn laatste studio-album. Deze Amerikaanse najaarstournee 2021 is de start van de internationale tournee, die tot zeker 2024 duurt.
De aftrap is dinsdag 2 november Milwaukee; met welke setlist trapt Dylan af? Welke muzikanten zitten in zijn begeleidingsband? Hoeveel nummers van RARW worden gespeeld? De voorpret kan wat mij betreft beginnen.

donderdag 30 september 2021

Rough and rowdy ways-tournee

De aangekondigde tournee van Bob Dylan, volgende maand, maakt volgens de concertposter deel uit van de internationale Rough And Rowdy Ways-tournee. Deze tournee loopt van 2021 tot 2024. Of is het toch tot 2025?
Is deze tournee een subtour in de Never Ending Tour van Dylan? De bard heeft in de liner notes van World Gone Wrong al eens gezegd dat die Never Ending Tour al eens is beëindigd.
“By the way, bon't be bewildered by the Never Ending Tour chatter. There was a Never Ending Tour but it ended in 1991 with the departure of guitarist G. E. Smith. That one's long gone but there have been many others since then: 'The Money Never Runs Out Tour' (Fall of 1991) 'Southern Sympathizer Tour' (Early 1992) 'Why Do You Look At Me So Strangely Tour' (European Tour 1992) 'The One Sad Cry Of Pity Tour' (Australia & West Coast American Tour 1992) 'Outburst Of Consciousness Tour' (1992) 'Don't Let Your Deal Go Down Tour' (1993) and others, too many to mention each with their own character & design."
Desalniettemin bleven de fans spreken van de Never Ending Tour. Niet gek, vanwege het feit dat Dylan zes maanden per kalenderjaar op tournee was.
Wat betekent die einddatum van deze Rough And Rowdy Ways-tournee? Neemt Dylan, in 2024 'slechts' 83 jaar jong, dan definitief afscheid van het podium? Komt hij in de tussentijd nog naar het Europese vasteland? Doet hij dan Nederland nog aan voor een aantal optredens?
Ergens houd ik er rekening mee dat ik Dylan al voor het laatst heb gezien. In de Barclaycard Arena in Hamburg zag ik hem optreden, waar ik met een collega van NDC Mediagroep ben geweest. Een mooi optreden, vanwege de mooie setlist, de buitenlandse zaal, de ingetogen versie van Girl From The North Country, maar vooral ook omdat Dylan zelf na afloop een diepe buiging maakte. Dat deed Dylan anders nooit - alsof hij afscheid nam.
Maar dat is voer voor historici en voor achteraf invullen. We weten niet wat we nog niet weten.



maandag 27 september 2021

Amerikaanse najaarstournee 2021 - definitief

Nadat ExpectingRain zondag al wat data naar buiten bracht, heeft het management van Dylan de definitieve tourlijst bekend gemaakt. De genoemde data van gisteren zijn hierin opgenomen, maar er zijn ook data toegevoegd. Zo'n vijf weken is Dylan met zijn band onderweg.

Dinsdag 2 november Milwaukee
Woensdag 3 november Chicago
Vrijdag 5 november Cleveland
Zaterdag 6 november Columbus
Zondag 7 november Bloomington
Dinsdag 9 november Cincinnati
Woensdag 10 november Knoxville
Vrijdag 12 november Louisville
Zaterdag 13 november Charleston
Maandag 15 november Moon Township
Dinsdag 16 november Hershey
Vrijdag 19 november Beacon NYC
Zaterdag 20 november Beacon NYC
Zondag 21 november Beacon NYC
Dinsdag 23 november Port Chester
Woensdag 24 november Post Chester
Vrijdag 26 november Providence
Zaterdag 27 november Boston
Maandag 29 november Philadelphia
Dinsdag 30 november Philadelphia
Dinsdag 2 december Washington DC

zondag 26 september 2021

Amerikaanse najaarstournee 2021

De site ExpectingRain.com kondigt aan dat Dylan over ruim een maand vijftien shows gaat spelen in de Verenigde Staten. Mogelijk wordt de tour nog uitgebreid met andere data. Maar dat er weer concerten in de agenda staan, doet een mens goed.
De tourdata zijn
Zondag 7 november Bloominton
Woensdag 10 november Knoxville
Vrijdag 12 november Louisville
Zaterdag 13 november Charleston
Maandag 15 november Moon Township
Dinsdag 16 november Hershey
Vrijdag 19 november Beacon NYC
Zaterdag 20 november Beacon NYC
Zondag 21 november Beacon NYC
Dinsdag 23 november Port Chester
Woensdag 24 november Post Chester
Zaterdag 27 november Boston
Maandag 29 november Philadelphia
Dinsdag 30 november Philadelphia
Donderdag 2 december Washington DC

zaterdag 25 september 2021

Quartier

Een paar jaar geleden hoorde ik voor het eerst de naam van Thomas Quartier. De toenmalige kerkelijk werkster tipte zijn naam. Broeder Thomas had namelijk in een boekje interessante dingen geschreven over anders leven.
Maar hij is ook muziek-liefhebber. Zijn voorkeur spitst zich met name toe op Bob Dylan. Daar heeft hij al wel vaker interessante dingen over gezegd. Onder meer in zijn boek Heilige Woede, maar ook bij Harm Peter Smilde, die in How Does It Feel? een aantal Nederlandse Dylan-fans interviewde.
Met broeder Thomas deel ik dus meer dan één ding. We delen het schrijven, het publiceren. Maar ook het kloosterleven, waarbij de een wel en de ander (nog) niet is ingetreden. En natuurlijk Dylan. Altijd weer Dylan.

Dit blog verscheen eerder op FritsTromp.nl.

dinsdag 21 september 2021

Bootlegs

Afgelopen weekend verscheen Springtime In New York, aflevering 16 van de Bootleg Series van Dylan. De box behandelt de jaren 1980 - 1985, de jaren dat Shot Of Love, Infidels en Empire Burlesque verscheen. In de chronologie volgt Springtime In New York op Trouble No More, dat nummer 13 is in de Bootleg Series.
Waarom zijn zulke boxen belangrijk? Niet zozeer omdat het een nieuw album is. Maar wel omdat het een tijdsbeeld geeft. Een tijdsbeeld van de toenmalige muziek. Van keuzes die indertijd achterwege zijn gelaten en nu het spreekwoordelijke levenslicht zien. Van nummers die te licht werden bevonden. Outtakes, oefeningen, die een bijdrage leverden aan het eindresultaat.
En de foto's. De liner notes, met teksten over de tijd, de periode van Dylan.
Zulke dingen.

zondag 19 september 2021

16

Dit weekend is Springtime in New York verschenen. Voorjaar in New York. De hele zaterdag was ik in Giethoorn, dus kon ik de gekochte dubbelaar niet luisteren.
Maar 's avonds natuurlijk wel. En vandaag ook. Luisteren naar Dylan op z'n smalst, zeker als je de Empire Burlesque-nummers beluisterd.
Geen disco-sausje. Dat heeft Dylan goed gedaan: gewoon de degelijke muzikale vormgeving van zijn songs.
De box van Bootleg Series vol. 16 was vrijdag nog niet bij Wobbe afgeleverd. Dat gebeurde, als alles goed is gegaan, de dag dat ik op pad was. Ik verheug me op de box, om die volgende week te halen.

vrijdag 17 september 2021

Springtime in New York

Vanmiddag toog ik naar de platenzaak van Wobbe, om Springtime in New York op te halen. Dit is de titel van aflevering 16 in de Bootleg Series. Het album behandelt de jaren 1980 - 1985, de periode van Shot Of Love, Infidels en Empire Burlesque.
Bij Wobbe was alleen de dubbel-cd afgeleverd; de box met vijf cd's had vertraging opgelopen. Die box moet ik volgende week halen, omdat morgen een familiedag op de planning staat.
Uiteraard heb ik de dubbelaar beluisterd. Mooi album. Met name de Empire Burlesque-nummers klinken goed. Omdat het is ontdaan van die akelige disco-sound. Gewoon Dylan met band, vergelijkbaar met Someone's Got a Hold of My Heart (luister naar Bootleg Series, vol. 1-3).
En dan natuurlijk nog het boekje. Met Nederlandse namen. Jeroen van der Meer is weer de product manager. En Arie de Reus heeft weer geholpen met archiefmateriaal. Dat zijn details die het fysieke product aangenaam maken.



dinsdag 14 september 2021

Maggie

Tijdens het college vandaag behandelden we een casus rondom Maggie. Het gaat er niet om dat dit college hier wordt herhaald. Het gaat om Maggie.
De naam van de persoon was niet Maggie, het was een pseudoniem. Doet er niet toe. Maggie is de hoofdpersoon van het praktijkvoorbeeld.
En Maggie is de hoofdfiguur in de gelijknamige song van Dylan uit 1965. Afkomstig van Bringing It All Back Home - of van Subterranean Homesick Blues, als je de eerste persing van de Nederlandse vestiging van CBS kent.
Het nummer waarmee Dylan zijn beruchte optreden op het Newport Festival van 1965 opende. Het eerste nummer van de avond in Ahoy, oktober 2005. Goed nummer, zeker.
Maar daar kon ik niet mee aankomen bij de bespreken van een kwestie tijdens college.

zaterdag 11 september 2021

9/11

Vandaag wordt stilgestaan bij de aanslagen van 9/11, precies twintig jaar geleden. Twee vliegtuigen vlogen in de torens van het WTC, een derde vliegtuig dook in het Pentagon en een vierde vliegtuig stortte neer in de buurt van Shanksville (Pennsylvania).
Wat deze aanslagen zo absurd maakten, was de omvang met bijna 3000 directe doden. Ook de doelwitten spraken tot de terroristische verbeelding: het economische hart van het Westen, de twee wolkenkrabbers waarin de internationale ('westerse') handel werd bedreven, bleek te raken. Ook het ministerie van Defensie bleek niet in staat zichzelf te verdedigen.
Plus het feit dat deze aanslagen vrijwel gelijk live werden weergeven op CNN, waarvan de beelden gelijk op andere nationale tv-stations integraal werden uitgezonden. We konden het allemaal meemaken op het moment dat het gebeurde.
Dezelfde dag verscheen Dylan's album "Love And Theft". Dat was het album dat ik 'in Dylan raakte'. Het was een toevalligheid dat beide gebeurtenissen tegelijkertijd plaatsvonden. Hoewel, in de film How Many Roads van Jos de Putter wordt duidelijk dat sommige fans in "Love And Theft" aanwijzingen zagen tot deze beruchte dag en daarbij ook troost vonden in de teksten van dit album; het album dat uiteraard in de maanden voorafgaand aan 9/11 werd opgenomen, om die dag uit te kunnen brengen.
Ik duik onder in "Love And Theft", terwijl de beelden van de brandende Twin Towers over mijn netvlies schuiven. Als een floater.

vrijdag 10 september 2021

Kronieken #74 | Touren?

Volgende week verschijnt Springtime In New York. In de tussentijd houd ik me een beetje bezig met Dylan's tourschema. Niet zo gek lang geleden werd bekend dat Dylan in oktober zou optreden in The Buddy Holly Hall - Helen DeVitt Jones Theater. Inmiddels is dat concert verschoven naar 31 augustus 2022.
Nog een jaar wachten, dus.
ExpectingRain had afgelopen week een agenda-item toegevoegd. Dylan zou 31 mei 2022 optreden in Lubbock. Dat optreden is inmiddels van de site verdwenen.
Beetje merkwaardig, allemaal. Wanneer staat de bard weer op het podium? Komt hij überhaupt weer naar de planken? Ik hoop het wel, maar dat gegoochel met data maakt het er niet per se duidelijker en vasthoudender op.



woensdag 8 september 2021

Lubbock

Op de site ExpectingRain.com staat onder het kopje The Bob Dylan Show, dat Dylan 31 mei 2022 een optreden verzorgt in Lubbock. Weliswaar met een vraagteken, maar toch: als zo'n opmerking op ExpectingRain staat vermeld, kun je er vanuit gaan dat dit wel redelijk in de richting zit. Zowel qua datum als locatie.
Dat zou wat zijn, als Dylan in het voorjaar weer op de planken staat. Vanaf zo ongeveer zijn 81e verjaardag. Nu maar hopen dat het ook daadwerkelijk gaat gebeuren.

zondag 5 september 2021

Cello

In de Grote of Jacobijnerkerk in Leeuwarden werd vanavond cantate BWV 33 – Allein zu Dir, Herr Jesu Christ van Johann Sebastiaan Bach opgevoerd. Dat heeft met Dylan niets te maken. Het enige dat beide muzikanten verbindt, is dat ze beiden iets uitdrukken waarvan je bij het eerste gehoor gelijk zegt: 'Dit is het!'
Maar in het orkest zat een contrabassiste. Haar zessnarige instrument werd zowel geplukt als gestreken. Onwillekeurig zat ik met gedachten bij het concert van Bob Dylan, dat hij eind oktober 2013 in de Heineken Music Hall gaf.
Tony Garnier maakte van zijn contrabas een cello voor een schitterende versie van Forgetful heart. Het is een van die nummers die een hoogtepunt vormden bij het concert. Elk Dylan-concert heeft wel één of twee nummers die het hele optreden dragen. Zoals Forgetful heart.

vrijdag 3 september 2021

Blind Willie

Vanmiddag toog ik naar mijn platenboer Wobbe voor de singel Blind Willie McTell. Wobbe is een goede kerel. Bij releases van Dylan hoef ik geen bestelling bij hem te plaatsen. Hij bestelt sowieso een exemplaar voor me.
Dus ook van deze singel.
De singel Blind Willie McTell is uitgegeven door Third Man Records, het platenlabel van Jack White, de helft van The White Stripes. Op beide kanten van de singel staat een versie van het nummer. Beide opnames zijn outtakes van de Infidels-opnames, het album waarvoor Blind Willie was opgenomen maar vervolgens werd afgekeurd.
Een zogenaamde demo-versie met alleen piano en gitaar verscheen in 1991 op The Bootleg Series Vol. 1-3. De opnames van de nieuwe singel zijn niet zo kaal als de versie die we van Dylan zelf kennen. Het gaat om take 1 en take 5 van de opnames, waarbij de zanger wordt begeleid door een heuse band.
Take 1 is een 'kleine' bandversie, met Mick Taylor op gitaar, Alan Clark op keyboards, Robbie Shakespeare op basgitaar en Sly Dunbar op de drumkit. Met deze opname waren producers Dylan en Mark Knopfler dus gestart.
De vijfde take is een iets grotere band, waarbij gitarist Knopfler aan de begeleidingsband is toegevoegd. Deze take is 'taken from' de box Springtime In New York, deel 16 uit Dylan's Bootleg Series, dat over twee weken op de markt komt.
Jack White maakte dus een wat opvallende keuze. Normaal gesproken is de versie die op een officieel album komt de A-kant van een vinyl-singel. De B-kant is doorgaans de 'vulling' om de achterkant wat body te geven. White draait het dus om: de A-kant is de vulling, de B-kant is de versie die straks op een album verschijnt.
Nou ja, doet er niet toe.
Beide versies van Blind Willie zijn vanwege de band anders dan de 'oorspronkelijke' en bekende versie. Het klinkt veel meer naar Infidels. Lekker. Prima uitvoeringen. De vraag wordt daarmee nóg prangender, waarom Dylan het nummer afkeurde voor dit album. Dat het nummer in de kale versie misschien niet past in de sfeer van Infidels, is nog wel te begrijpen. Maar met zo'n band achter je?
In retrospectief maakt het niet uit. We hebben de uitvoeringen nu. We kunnen nu wel luisteren naar hoe het nummer klonk. En dat maakt veel goed.



woensdag 1 september 2021

Freek de Jonge

Waar was u toen Bob Dylan de Nobelprijs voor de Literatuur kreeg?
In de lach schietend: "Dat zou ik niet meer weten, maar ik vond het buitengewoon terecht. Ik weet niet waarom er zo negatief op Dylan gereageerd is. Inmiddels heeft hij denk ik net zoveel woorden als Tolstoj geschreven, dus aan de hoeveelheid kan het niet liggen. Onvermoeibaar verbond hij hoge en lage cultuur met elkaar voor een breed publiek. Hij koppelde zijn schijverschap aan dé culturele uiting van dat moment: de muziek. Hiermee blies hij de oude troubadourstraditie - een zanger die aan het hof verhalen in liedvorm vertelde - nieuw leven in. Hij is daarbij altijd trouw gebleven aan het simpele en werd nergens intellectualistisch zijn, al kon hij ook hermetisch zijn."

Voelt u verwantschap?
"Enorm. Die vertellust en drang, de woordenstroom die maar blijft komen, die openheid ook voor wat er komt. Hij koos ervoor om buitenstaander te blijven, iets wat mij niet gelukt is - daarvoor vond ik de publieke belangstelling en alles wat eruit voortvloeide te leuk. Dat Dylan de Nobelprijs won, stimuleerde me om mezelf te blijven vernieuwen. Het nummer 'Murder Most Foul' op zijn laatste album - een tekst over de moord op Kennedy gekoppeld aan de tijdgeest - inspireerde me direct tot een Nederlandse versie." Uit zijn hoofd citeert De Jonge een vermakelijke tekst waarin achtereenvolgens André Hazes, Theo van Gogh en Gerrie Knetemann het loodje leggen.
"Ken je Dylan's lied 'All Along The Watchtower', een van zijn meer hermetische nummers? Dat heb ik vertaald, in iets wat in mijn versie al even raadselachtig werd. Het hermetische was bij Dylan een kracht, getuige de talloze interpretaties van zijn werk. Zo'n tekst zet je aan het werk, en maakt een meer intuïtieve interpretatie van de woorden mogelijk."
Na een pauze: "Dat zou mijn grootste triomf zijn: dat mijn werk na mijn dood net zo multi-interpretabel blijkt."

Freek de Jonge in Onze Taal, #11 – 2020

dinsdag 31 augustus 2021

Kronieken #73 | Lo and behold!

Gehoord in Nieuwsuur, vanavond: Lo and behold! Presentator Jeroen Wollaars kwam met deze term in het kader van de kabinetsformatie. Een doorbraak, of in ieder geval een wegstrepen van opties. De uitspraak betekent zoiets als 'tot mijn verbazing'.
Het is óók de titel van een lied van Bob Dylan en The Band, uit hun periode dat ze in de kelder van Big Pink hun jam-sessies hadden. De wereld is Alice in Wonderland.
En dat vandaag, de dag dat Bob Dylan en The Band 52 jaar geleden acte de présence gaven tijdens het Isle of Wight Festival 1969.

zaterdag 28 augustus 2021

Single

Dat is toch ook wat. Vorige week verscheen de single Blind Willie McTell van Bob Dylan. Afkomstig 'from the forthcoming album' Springtime In New York. Dat is deel 16 uit de Bootleg Series.
De singel verscheen dus vorige week. Dit weekend zou het schijfje in Nederland beschikbaar zijn. Dus trok ik gistermiddag naar mijn platenboer om het singeltje op te halen.
Aan mijn platenboer hoef ik niets uit te leggen. Van alles wat van Dylan verschijnt, bestelt hij sowieso een exemplaar voor mij. Dat scheelt een boel uitleggen. We begrijpen elkaar.
Maar gisteren was de single, of singel, nog niet verschenen. "Volgende week," verzekerde hij me. Daar vertrouw ik dan maar op. Het is niet anders. En daarbij, als je zo'n vinyl eenmaal hebt, maakt een week of twee weken extra langer wachten uiteindelijk ook niets uit.

vrijdag 27 augustus 2021

The Buddy Holly Hall

Bob Dylan treedt donderdag 14 oktober op in de The Buddy Holly Hall. Dat is goed nieuws: dat zou betekenen dat de bard weer op tournee gaat. Je moet nog wel goed kijken naar de prijzen: het goedkoopste kaartje kost 190 dollar en het duurste is 297 dollar. In euro's uitgedrukt moet je tussen de 161,09 en 251,80 euro neertellen.
Maar goed, dan heb je wel Bob Dylan in een mooi theater.
Zou dit Dylan's enige optreden zijn in deze tournee? Of volgen meer optredens? Blijft Dylan dan optreden in één theater, of reist hij door de Verenigde Staten? Als hij weer on the road gaat, steekt hij dan ook de grote plas over voor optredens in Europa en/of Azië?
Ik weet het niet. Het is natuurlijk koffiedik kijken. We gaan het zien.

woensdag 25 augustus 2021

Kronieken #72 | Westmalle

De afgelopen dagen ben ik in Westmalle geweest. Zes dagen te gast in de abdij van Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart van Westmalle, een cisterciënzer klooster. Een kleine week geen Dylan, dus. Dat neemt niet weg dat Dylan toch in de buurt was.
Al was het vanwege de Amerikaanse monnik Thomas Merton, die in één adem wordt genoemd met Dylan via het boek Monk's Record Player. Dylan is nooit ver weg.
Ondertussen is de identiteit bekend van de anonieme JC, die Dylan heeft aangeklaagd voor seksueel misbruik. Het gaat om Joan Carra, een Jomana-achtig type. Is het waar wat zij de wereld in slingert? Misschien wel. Misschien ook niet. Een onafhankelijke rechtbank mag zich over deze kwestie uitspreken.
Nou ja, toe maar.

dinsdag 17 augustus 2021

J.C.

In de Verenigde Staten heeft een anonieme 68-jarige vrouw Bob Dylan aangeklaagd. Hij zou haar in 1965 seksueel hebben misbruikt. En gedrogeerd. Plaats van handeling was het Chelsea Hotel, waar Dylan toen woonde.
Deze J.C. was toen 12 jaar jong.
Dat ze nu met deze aantijging komt, is vanwege de Child Victims’ Act van de staat New York. Volgens deze wet kunnen misbruikzaken alsnog worden behandeld, ongeacht of de zaak is verjaard.
De vrouw geeft aan dat ze nog altijd psychische problemen heeft door het misbruik en eist een schadevergoeding van Dylan. Dat eerste zal waar zijn, mits de beschuldiging klopt. Een schadevergoeding is altijd een drijfveer voor zulke aanklachten.
Het is nu aan de rechter om zich hierover te buigen. In de tussentijd is de verdachte onschuldig - totdat het tegendeel is bewezen.

maandag 16 augustus 2021

Elvis

I went back to see the gypsy
It was nearly early dawn
The gypsy’s door was open wide
But the gypsy was gone
And that pretty dancing girl
She could not be found
So I watched that sun come rising
From that little Minnesota town

© Bob Dylan, 1970



zaterdag 14 augustus 2021

Tony Bennett

De Amerikaanse zanger Tony Bennett is met pensioen. De man is 95 en stond 70 jaar op het toneel. Dan mag je ook wel je carrière beëindigen, toch?
Desondanks is er een andere reden waarom Bennet zijn microfoon aan de wilgen hangt. de zanger heeft de ziekte van Alzheimer. Hij was bezig met een tour door Amerika, maar de resterende optredens daarvan werden afgelopen donderdag afgeblazen, zo maakte zijn zoon en manager Danny bekend.
Dylan is een generatie jonger dan Bennet. En hij heeft geen Alzheimer. Naar verluidt leeft Dylan gezond: veel groente en fruit, geen alcohol en zo af en toe een sigaar - en veel fietsen natuurlijk. Alsof een gezonde levensstijl een ziekte als Alzheimer kan voorkomen.
Maar komt Dylan na Corona nog wel op het podium? Je weet het maar nooit met deze sluwe vos.

donderdag 12 augustus 2021

Shot of love

Shot Of Love is jarig. Het album is inmiddels 40 lentes jong. Shot Of Love (SOL) is de laatste van het christelijke drieluik, dat Dylan tussen 1979 en 1981 opnam.
Volgens Tom Willems is SOL geen christelijk album, maar markeert het album de overgang van de Christelijke songs op Slow Train Coming en Saved naar de wereldse songs op Infidels. Oke, daar kan ik inkomen. Maar helemaal juist is deze analyse niet.
Ik deel de uiteenzetting dat dit album de overgang is naar 'de wereldse songs'. Of in ieder geval minder expliciete nummers over God en Jezus. Maar Dylan is een sluwe vos. Van de folkmuziek heeft hij ook nooit afscheid genomen - albums als World Gone Wrong en Good as I Been to You bewijzen Dylans liefde voor deze muziek.
Hetzelfde geldt voor de protestsongs: Dylan protesteerde met hetzelfde gemak tegen het sociale onrecht als tegen zijn eigen publiek, verspreid over meerdere jaren. Hattie Carrol, Medgar Evers, Rubin Hurricane Carter: we kennen de mensen uit Dylan's oeuvre. Net als de journalist uit Ballad of a thin man en de jij-figuur uit Positively 4th Street, of de rockmuziek bij het Newport Folk Festival.
Ook religie is nooit ver weg bij Dylan. Property of Jesus is nummer drie op het album. Die shot van liefde is niet een avondje bij een prosituee over de vloer. Every Grain Of Sand is de twijfelaar, maar wel van een weifelaar die weet dat zijn haren zijn geteld.
En dan is er nog die tekst op de binnenhoes: "I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because Thou hast hidden these things from the wise and prudent and has revealed them into babes." (Matthew 11: 25).
De Nieuwe Bijbelvertaling heeft deze tekst in 2004 als volgt in het Nederlands overgezet: "Ik loof u, Vader, Heer van hemel en aarde, omdat u deze dingen voor wijzen en verstandigen verborgen hebt gehouden, maar ze aan eenvoudige mensen hebt onthuld."
Naar verluidt houdt Dylan van trilogieën. De drie gospelalbums, die allen met een S beginnen (Slow Train Coming, Saved en Shot Of Love) is een drieëenheid. De 'Frank Sinatra-albums' Shadows in the Night, Fallen Angels en Triplicate zijn een drietal, met de laatste zelfs als een drie-cd.
De 'drie-theorie' gaat niet volledig op, want de folkalbums van begin jaren negentig waren er maar twee. Maar het is ook slechts een gerucht, een hypothese.
Enfin.
Shot of love.
Prima album voor een donderdagavond.

woensdag 11 augustus 2021

Europa

Kunnen we Bob Dylan nog op het Europese vasteland tegen komen? Ik vrees van niet. De kans dat hij in Nederland nog een optreden verzorgt, is nog kleiner dan Europa in het algemeen.
De laatste keer dat Dylan in ons contintent was, is ook alweer twee jaar geleden. Toen deed hij Nederland niet aan, hoewel het wel in de lijn van de verwachting lag. Dylan kwam tot corona elke twee jaar wel naar ons land voor een of meerdere optredens.
Bij afwezigheid van een Hollandse show, ben ik in 2019 met een collega naar de Barclaycard Arena in Hamburg geweest. Heel, heel misschien was dit wel de laatste keer dat ik met Dylan in één ruimte ben geweest. Nogmaals: heel, heel misschien.
Misschien heeft Corona wel gezorgd dat Dylan niet meer de grote plas over wil. Dat hij over het eigen werelddeel reizen wel goed genoeg vindt. Voor iemand van 80 jaar vind ik dat ook nog wel te verantwoorden.
Goede reden om de bootleg van 'Hamburg' nog maar weer eens op te zetten.

zondag 8 augustus 2021

Perseïdenzwerm

De song is vrij te interpreteren. Als altijd geboeid door Bijbelse teksten verwijst Dylan misschien naar de ster die de wijzen uit het oosten naar Bethlehem leidde na de geboorte van de Verlosser. Het kan ook zijn dat de ster het einde der tijden aankondigt, want de songwriter zingt: 'It's the last temptation, the last account' en de 'last radio is playing'. In het derde couplet verwijst 'The last time you might hear the Sermon on the Mount' naar de kernboodschap van het christendom zoals beschreven in het Evangelie volgens Mattheus. Maar er is nog een andere, wereldlijkere uitleg: de 'Shooting Star' die herinnert aan een verloren liefde. Ten overstaan van zijn geliefde vraagt de aanbidder zich af: 'If I was still the same, If I ever became what you wanted me to be'. Dan staat 'Shooting Star' symbool voor de liefdesdroom, vluchtig en ongrijpbaar. Wie weet is Dylan beinvloed door toneelschrijver Anton Tsjechov: in diens verhaal 'Het huis met de mezzanine' (189) komt een vallende ster voor.

Uit: Margotin, Philippe en Jean-Michel Guesdon. Bob Dylan Compleet. Het verhaal van de 492 songs. Zwolle: WBOOKS, 2016

vrijdag 6 augustus 2021

Saved

Het album Saved is de middelste van de drie gospel-albums van Bob Dylan. De oorspronkelijke hoes werd geschilderd door Tony Wright en beeldt Jezus' reddende hand uit. Bij nader inzien bleek de hoes volgens platenmaatschappij Columbia Records toch te confronterend.
De binnenhoes van Saved heeft een geschilderde Dylan in actie. Deze afbeelding werd bij de volgende uitgaven van het album als hoes genomen. Deze alternatieve hoes staat als 'de hoes' afgebeeld in Dylan's discografie op eigen site. Misschien dat hij zelf bij nader inzien de originele hoes te hard vond.
Een mooi album om zo af en toe te draaien. Ook vanwege de teksten, maar ook vanwege de zorgvuldige muziek - zoals in In The Garden en Solid Rock.

woensdag 4 augustus 2021

Kronieken #71 | Blind Willie McTell

Organist Garth Hudson vierde begin deze week zijn 84e verjaardag. Hij is het meest bekend als organist, pianist en saxofonist van The Band. Minder bekend is dat hij na The Band orgelmuziek maakt met zijn echtgenote Maud. Met deze nieuwe bron van muziek staat hij wel ver van de americana-soud, dat The Band ontwikkelde.
Een nieuwe bron van inkomsten is die nieuwe muziekstijl van het echtpaar Hudson waarschijnlijk niet. In 2002 tekende journalist Jason Schneider op, dat de organist een jaar eerder voor de derde keer in zijn leven 'bankruptcy' was 'declared'. Failliet, dus. Waarschijnlijk persoonlijk.
The Band kwam tussen 1983 en 1999 weer bijeen - zonder frontman Robbie Robertson, dat dan weer wel. In de nieuwe formatie leverde The Band in 1999 een versie van One Too Many Mornings op het Dylan-tribute-albumTangled Up in Blues; het was de laatste opname van The Band überhaupt, want niet veel later overleed bassist Rick Danko aan de gevolgen van overmatig drank- en drugsgebruik. Pianist Richard Manuel had in 1986 al de hand aan zichzelf gelegd.
Het eerste album van de groep in de nieuwe samenstelling was Jericho, een album dat in 1993 verscheen met onder meer de cover Blind Willie McTell. Dat nummer was twee jaar eerder verschenen op Dylan's verzamelbox The Bootleg Series, Vol. 1-3. Opgenomen voor het album Infidels, met Dylan op piano en Mark Knopfler op akoestische gitaar, maar afgekeurd omdat Dylan de opname een demo vond. Het lukte de bard maar niet om een definitieve versie op te nemen.
Voor zover zoiets hem ooit lukt, want studio-albums zijn bij hem net als optredens een momentopname.
Enfin.
De versie van The Band zette Dylan er toe aan om Blind Willie McTell alsnog live uit te voeren, in het arrangement van The Band. Die variant speelde Dylan ook in mei 2002, tijdens zijn show in Ahoy, Rotterdam.
Over ruim een maand verschijnt aflevering 16 uit die Bootleg Series, dat de periode rondom Infidels behandelt. Ook van Blind Willie McTell verschijnen meerdere studio-varianten. Ter voorbereiding op die verschijning, verschijnt het nummer 20 augustus als single.
Tom Willems schrijft: "Op deze single staan twee versies van deze song. De versie op de A-kant is uitsluitend op deze single te vinden, de versie van de B-kant zal ook verschijnen op Springtime In New York; The Bootleg Series vol. 16 (1980 - 1985). De single is uitsluitend te koop via de zelfstandige platenzaken (geen ketens dus), de website van Third Man Records en fysieke winkels. Of de single ook in Nederland in de winkel zal komen te liggen, is nog niet duidelijk. De single kan nu al via Badlands in Engeland besteld worden, houd hierbij wel rekening met verzendkosten en mogelijke importheffing." Maar credits aan Garth Hudson worden niet gegeven. Hij speelt niet mee in de begeleidingsband van Dylan in die jaren rondom Infidels. Alsof het de 84-jarige organist iets uitmaakt - na drie faillissementen.

maandag 2 augustus 2021

Zimmy wordt Dylan

De naam 'Bob Dylan' is géén pseudoniem van Robert Allen Zimmerman. Weliswaar is Bob geboren met deze naam, maar die naam wisselde hij officieel in voor 'Dylan'. Die naamswijziging is vandaag precies 59 jaar gelden.
Samen met zijn toenmalige manager Albert Grossman meldde de jonge Zimmy zich bij een rechtbank in Minnesota. Robert was toen al 21 jaar, volwassen dus. Maar het is altijd prettig als een ouder figuur met je meegaat bij zo'n moment.
De naam 'Dylan' is niet per se een verwijzing naar de Welshe dichter Dylan Thomas. In Chronicles, Vol 1 schrijft hij: "The first time I was asked my name in the Twin Cities. I instinctively and automatically, without thinking, simply said: 'Bob Dylan.’ Now, I had to get used to people calling me Bob. I had suspected that the musician changed the spelling of Allen to Allyn. I could see why. It looked more exotic, more inscrutable. I was going to do this too. Instead of Robert Allen, it would be Robert Allyn. Then, sometime later, unexpectedly, I’d seen some poems by Dylan Thomas.
Vandaag dus 59 jaar geleden. It's the land of the free, you may call yourself anything. Zimmy, Bobby, Timmy. Ondanks dat zul je toch iemand moeten dienen.

zaterdag 31 juli 2021

Bangladesh

Dit weekend is het precies 50 jaar geleden dat The Concert for Bangla Desh werd gehouden. Op initiatief van ex-Beatle George Harrison werd geld ingezameld voor de vluchtelingen van de voormalige Britse kolonie Oost-Pakistan.
Twee concerten werden gehouden: een om half drie 's middags en een avondoptreden om 8 uur. Het is een van de eerste grootschalige concerten voor een goed doel; anderhalf decennium volgde Live Aid in Londen en New York.
Het Nederlands Dagblad besteedde vandaag aandacht aan dit optreden. Ook Dylan wordt in dat artikel genoemd. Hij was in die jaren een keurige huisvader, die zich vooral richtte op zijn jonge gezin. Maar voor de latere fellow Wilbury maakte Dylan een uitzondering en speelde hij een flink aantal nummers. In het ND wordt Dylan niet uitgebreid genoemd. Jammer, want zijn bijdrage was behoorlijk tijdens de shows.
Maakt niet uit. Dylan is niet de roze olifant, het gespreksonderwerp dat levensgroot aanwezig is maar niet benoemd wordt. Dylan is altijd aanwezig.
Morgen de cd van dit concert in de cd-speler schuiven.

donderdag 29 juli 2021

Jack White

Over anderhalve maand verschijnt Springtime In New York. Zoals bij de laatste uitgaven van de Bootleg Series gebruikelijk is, verschijnt ook dit deel in verschillende edities. Platenlabel Columbia Records komt met een dubbel-cd, een box met vijf cd's (en leuke boekwerken) en een elpee-variant met twee schijven.
Maar nu komt Jack White ook met een variant op Springtime In New York. White is naast een begenadigd muzikant ook de baas van het label Third Man Release. Bij Jack White verschijnt Dylan's nieuwe verzamelbox eveneens als vinyl-box. Met vier platen.
Bij Tom Willems, altijd een goede bron van Dylan-informatie, lees ik dat bij White's uitgave geen enkele song op deze set identiek is aan de songs op de standaard dubbelelpee. De Third Man Release is te verkrijgen via een (tot wederopzegging doorlopend) abonnement à 65 USD per kwartaal. Daar komt voor verscheping naar Nederland nog eens 20 USD bovenop. De bestelling moet voor 31 juli binnen zijn wanneer je een exemplaar van deze unieke release wilt hebben.
Altijd leuk, zulke collector's items.

zondag 25 juli 2021

Sumar

In het noordoosten van Friesland heeft het zondag in de vroege ochtenduren hevig geregend. Langzaam trekkende clusterbuien met onweer zorgden voor recordhoge neerslagsommen. Het KNMI-meetpunt net ten oosten van Sumar kwam tot 113 millimeter en in dat dorp werd door waarnemer Dirk Strijker het nieuwe record gesteld op 114 millimeter.
Heel even denk ik aan High Water (For Charley Patton), met die openingszin High water risin’—risin’ night and day. Maar dat zijn Amerikaanse toestanden. Die vindje niet bij Dirk Strijker.

zaterdag 24 juli 2021

Playbacken

Afgelopen donderdag stond op de site ExpectingRain.com een mededeling over Shadow Kingdom. Het zou kloppen dat deze stream niet live was. Natuurlijk, dat klopte wel, het was flink geregisseerd. Maar punt is dat de bandleden en de zang niet live werden opgenomen.
Ene Sylvie Simmons meldt dat het optreden in mei 2021 is opgenomen in Malibu. En 'the musicians were miming', want de muzikanten in beeld vormden niet de begeleidingsband.
Dat zou kunnen betekenen dat de huidige band van Dylan wel degelijk de muziek voor diens rekening nam. Bijvoorbeeld.
Misschien is het bericht ook niet eens waar. Want dit bericht is uit het archief van ExpectingRain weggehaald. Kijk maar eens bij Thursday, July 22, 2021 - lemma 13 is uit de lijst gehaald.
Nou ja, toe maar.



woensdag 21 juli 2021

Springtime in New York

Over twee maanden verschijnt Springtime in New York, deel 16 uit de Bootleg Series. Dit album behandelt de periode 1980 - 1985, de jaren van de platen Shot of Love, Infidels en Empire Burlesque. Springtime in New York volgt qua tijdperiode gelijk op Trouble No More, aflevering 13 uit de Bootleg Series.
De setlist van de luxe editie met 5 cd's is als volgt:

Disc 1
1 Señor (Tales of Yankee Power) (Rehearsal) Not Available
2 To Ramona (Rehearsal) Not Available
3 Jesus Met the Woman at the Well (Rehearsal) Not Available
4 Mary of the Wild Moor (Rehearsal) Not Available
5 Need a Woman (Rehearsal) Not Available
6 A Couple More Years (Rehearsal) Not Available
7 Mystery Train (Shot of Love Outtake) Not Available
8 This Night Won't Last Forever (Rehearsal) Not Available
9 We Just Disagree (Rehearsal) Not Available
10 Let's Keep It Between Us (Rehearsal) Not Available
11 Sweet Caroline (Rehearsal) Not Available
12 Fever (Rehearsal) Not Available
13 Abraham, Martin and John (Rehearsal) Not Available
Disc 2
1 Angelina (Shot of Love Outtake) Not Available
2 Price of Love (Shot of Love Outtake) Not Available
3 I Wish It Would Rain (Shot of Love Outtake) Not Available
4 Let It Be Me (International 7" Single B-Side) Not Available
5 Cold, Cold Heart (Shot of Love Outtake) Not Available
6 Don't Ever Take Yourself Away (Shot of Love Outtake) Not Available
7 Fur Slippers (Shot of Love Outtake) Not Available
8 Borrowed Time (Shot of Love Outtake) Not Available
9 Is It Worth It? (Shot of Love Outtake) Not Available
10 Lenny Bruce (Shot of Love Alternate Mix) Not Available
11 Yes Sir, No Sir (Shot of Love Outtake) Not Available
Disc 3
1 Jokerman (Infidels Alternate Take) Not Available
2 Blind Willie McTell (Take 5 - Infidels Outtake) Not Available
3 Don't Fall Apart on Me Tonight (Version 1) (Infidels Alternate Take) Not Available
4 Don't Fall Apart on Me Tonight (Version 2) (Infidels Alternate Take) Not Available
5 Neighborhood Bully (Infidels Alternate Take) Not Available
6 Someone's Got a Hold of My Heart (Infidels Outtake) Not Available
7 This Was My Love (Infidels Outtake) Not Available
8 Too Late (Acoustic Version) (Infidels Outtake) Not Available
9 Too Late (Band Version) (Infidels Outtake) 6:17
10 Foot of Pride (Infidels Outtake) Not Available
Disc 4
1 Clean Cut Kid (Infidels Outtake) Not Available
2 Sweetheart Like You (Infidels Alternate Take) Not Available
3 Baby What You Want Me To Do (Infidels Outtake) Not Available
4 Tell Me (Infidels Outtake) Not Available
5 Angel Flying Too Close to the Ground (Infidels Outtake) Not Available
6 Julius and Ethel (Infidels Outtake) Not Available
7 Green, Green Grass of Home (Infidels Outtake) Not Available
8 Union Sundown (Infidels Outtake) Not Available
9 Lord Protect My Child (Infidels Outtake) Not Available
10 I and I (Infidels Alternate Take) Not Available
11 Death is Not the End (Full Version) (Infidels Outtake) Not Available
Disc 5
1 Enough is Enough (Live from Slane Castle, Ireland) Not Available
2 License to Kill (Live on Late Night with David Letterman 03/22/84) Not Available
3 I'll Remember You (Empire Burlesque Alternate Take) Not Available
4 Tight Connection to My Heart (Has Anyone Seen My Love) (Empire Burlesque Alternate Mix) Not Available
5 Seeing the Real You at Last (Empire Burlesque Alternate Take) Not Available
6 Emotionally Yours (Empire Burlesque Alternate Take) Not Available
7 Clean Cut Kid (Empire Burlesque Alternate Take) Not Available
8 Straight A's in Love (Empire Burlesque Alternate Take) Not Available
9 When the Night Comes Falling from the Sky (Empire Burlesque (Slow Version) Alternate Take) Not Available
10 When the Night Comes Falling from the Sky (Empire Burlesque (Fast Version) Alternate Take) Not Available
11 New Danville Girl (Empire Burlesque Outtake)
12 Dark Eyes (Empire Burlesque Alternate Take)

Springtime in New York verschijnt 17 september als standaard dubbel-cd, een dubbel-elpee en de luxe editie met vijf schijven.



dinsdag 20 juli 2021

Ruwe diamant

Een dag voor het Shadow Kingdom-concert van Bob Dylan, bezorgde de postbode een nieuw boek over Dylan. Het is het boek Street-Legal. Bob Dylans ruwe diamant uit 1978 van Jochen Markhorst. Inmiddels alweer zijn dertiende boek met essays over de bard.Markhorst bespreekt het album Street-Legal, in het geheel, maar ook per nummer. Plus de outtakes, de nummers die het album niet gehaald hebben. De auteur gebruikt voor zijn essays een heldere opbouw: eerst een introductie, dat je op het verkeerde been lijkt te zetten. Vervolgens wordt het betreffende nummer inhoudelijk besproken. Tot slot volgt nog een opsomming van mooie covers.
Weer een aangenaam boek. Gepubliceerd bij de uitgevers-kant van Amazon. Dat Markhorst voor deze printing on demand-drukker kiest, komt ongetwijfeld omdat zijn boeken ook in het Duits en het Engels worden uitgegeven. Dan is een internationale uitgeverij wel zo prettig. Maar het wachten is op een aanbod van uitgeverij Prometheus, dat Markhorst zijn Nederlandstalige boeken bij deze uitgeverij onderbrengt.

Dit blog staat ook op FritsTromp.nl.

maandag 19 juli 2021

Shadow Kingdom

Bob Dylan gaf zondagavond weer een optreden. Het eerste concert in ruim anderhalf jaar tijd; de geplande shows in 2020, waarbij hij Japan en de Verenigde Staten zou aandoen, werden vanwege corona geannuleerd.
Shadow Kingdom heet het concert en wordt georganiseerd door Veeps. In krap een uur tijd passeren dertien songs de revue. Het optreden is weliswaar live, maar niet rechtstreeks. Voor alle nummers is een andere locatie in het bruincafé gevonden: de zaal met de tafeltjes, een bijzaal, een andere hoek voor de camera.
Voor elk nummer heeft Dylan ook een ander jasje aangetrokken. Bij sommige nummers heeft de bard een gitaar omgehangen, bij andere songs zingt hij alleen.
En de band is vernieuwd. Niet de bekende namen van Tony Garnier op bas en Charlie Sexton op gitaar. En geen drummer. De nieuwe bandleden zijn slecht te zien: de show is al in zwart-wit, maar hun mondmaskers maken de muzikanten nog minder herkenbaar.
De begeleidingsband bestaat uit Janie Cowan op basgitaar, aangevuld met Alex Burke, Joshua Crumbly, Shahzad Ismaily en Buck Meek op gitaren, mandolines and accordion.
Dertien songs, voornamelijk uit de jaren zestig. What Was It You Wanted en Forever Young zijn de meest recente nummers. Geen materiaal van Rough And Rowdy Ways, dus.

De setlist:
When I Paint My Masterpiece – Bob with guitar
Most Likely You Go Your Way – No guitar – using his hands and arms a lot, underscoring the words
Queen Jane Approximately – No guitar, with harmonica
I’ll be your baby tonight – Bob with guitar – and two ladies close by
Just Like Tom Thumb’s Blues – No guitar
Tombstone Blues – No guitar
To Be Alone With You – Bob with guitar
What was it you wanted – No guitar
Forever young – Guitar
Pledging My Time – No guitar, with harmonica – the audience dancing
The Wicked Messenger – No guitar, with harmonica
Watching the river flow – No guitar
It’s all over now, baby blue – No guitar

Met dank aan Johnny B.

zaterdag 17 juli 2021

I and I

Vandaag is het Record Store Day, de tweede editie dit kalenderjaar. Van Bob Dylan verschijnt weer een singel op vinyl: Jokerman en I and I. In de reggae-versie, zoals die een paar jaar geleden is her-gemixt.
Morgen is dan eindelijk het online concert van Dylan. Shadow Kingdom. Wat gaat het worden? Sowieso geen interactie met het publiek. Daar doet de bard sowieso niet aan. Een live-stream is een goede alibi om de praatjes achterwege te laten.
Benieuwd wat de setlist zal zijn. Wie de begeleidingsband bemensen. Dat soort dingen. Nog één nachtje slapen.

donderdag 15 juli 2021

Bedezang

Rond de jaarwisseling van 2020 en 2021, midden in de lockdown, haalde Thomas Quartier (1972), monnik en theoloog, na meer dan 25 jaar zijn gitaar weer uit de koffer. Er ontstonden tien eigen liederen die passen bij de getijden van het klooster, gezongen gebeden. Een bedezang in de traditie van de psalmen en Bob Dylan. Hij schreef er teksten bij en samen met arrangeur Dick Maes Broekema nam hij de songs op.
Thomas Quartier, benedictijner monnik in de Abdij Keizersberg in Leuven, is hoogleraar theologie aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en de Katholieke Universiteit in Leuven. Qua opleiding speelt hij piano en orgel. Dat was hij als monnik altijd blijven doen. ‘De gitaar was vroeger, op mijn 20ste, vooral een instrument om liederen te begeleiden die ik zong’, schrijft Thomas Quartier in zijn onlangs verschenen boekje Bedezang.
Liederen bidden door de dag. ‘Liederen van mijn grote voorbeelden: Bob Dyan, Joan Baez, John Lennon, maar ook Duitse en Nederlandse singer-songwriters. Ook liederen die ik zelf schreef, voorzichtig tastend naar eigen woorden in mijn drie keer succesvol verlengde puberteit. Toen ik als theoloog op de universiteit ging werken, bleef de gitaar in de koffer. Niet om principiële redenen, maar het kwam er gewoon niet van evenmin als het maken van liederen.’
De Leuvense monnik en theoloog heeft de tien liederen geschreven voor de scharniermomenten van de dag. Voor de ochtend, als de dag gaat beginnen, voor de middag, om het verdere verloop van de dag te overdenken, en voor de avond als de dag bijna voorbij is. Quartier heeft de monastieke spiritualiteit met de getijdengebeden leren waarderen. ‘Het was een articulatie van mijn innerlijke gevoelens: een vermoeden dat het de moeite waard is om een leven lang degene te zoeken die we ‘God’ noemen, het verlangen dat altijd een open einde kent en het vertrouwen dat het leven altijd de moeite waard is, ook op moeilijke momenten, die er ook in kloosters wel degelijk zijn.’
De taal in de bedezangen van Thomas Quartier omschrijft Dirk Hanssens osb, prior van de Abdij Keizersberg in Leuven, als een taal van verrassing. ‘Een taal die perspectieven opent; een bescheiden taal, zonder voorgekauwde antwoorden. Een taal die op zoek gaat, die twijfels en angsten ernstig neemt en mensen niet nog dieper in de put duwt. Een taal die uitdaagt, maar tegelijk de verkramptheid en de verstarring wegneemt, omdat ze ook troost en bemoediging biedt. Allicht moet het ook de taal van de eenvoud zijn, een taal die afziet van satire en fanatieke slogans, een taal die haarklieverijen naar de prullenmand verwijst. Dit is een taal die, ondanks alle miserie, vreugde zaait.’
Een originele combinatie van spiritualiteit, theologie en muziek. Het kan je helpen om de ochtend, de middag en de avond tot spirituele momenten te maken.




Thomas Quartier, Bedezang-Liederen bidden door de dag. Uitgeverij Adveniat, Baarn in samenwerking met Uitgeverij Halewijn, Antwerpen. ISBN 9789493161702. Boek en CD. Prijs 16,95 euro.

woensdag 14 juli 2021

Street-Legal

“I liked Street-Legal a whole lot. I did that in the seventies.”
Street-Legal, het album dat al sinds zijn verschijning in 1978 problemen geeft. Gezaghebbend criticus Greil Marcus maakt gehakt ervan. Dode lucht noemt hij het, de zang gemaakt, vals en zelfvoldaan, de liedjes slecht. De meeste Amerikaanse recensenten zijn het met hem eens, en het album verkoopt matig, ook naar Dylan maatstaven. In Europa is men een stuk positiever. De plaat krijgt juichende kritieken, tot overenthousiast aan toe: "Zijn beste album sinds John Wesley Harding," schrijft Melody Maker bijvoorbeeld, en hier bereikt Street-Legal de top van de hitlijsten.
Over één ding is iedereen het echter eens: de geluidskwaliteit is belabberd. Dof, rommelig, onafgewerkt. De meester zelf is er ook niet al te trots op en verontschuldigt zich met tijd en stress. In 1999 verschijnt een opgepoetste, geremasterde heruitgave van Street-Legal, en die neemt een aantal van de ergste tekortkomingen weg - ja, er wordt wel een gordijn opengetrokken.
In Street-Legal. Bob Dylans ruwe diamant uit 1978, belijdt Dylan-auteur Jochen Markhorst zijn diepe liefde voor het album, toont de rijkdom van de teksten, verkent de achtergronden en onderliggende lagen, en belicht ook de zaken om de negen albumnummers heen; de outtakes en Dylans eigenaardige, vruchtbare samenwerking met achtergrondzangeres Helena Springs.




Bron: Amazon

maandag 12 juli 2021

SPRINGTIME IN NY - BOOTLEG SERIES 16 (1980-1985)

In september verschijnt SPRINGTIME IN NY - deel 16 in de Bootleg Series. Deze aflevering beslaat de periode 1980-1985, direct sluitend op Trouble No More (Bootleg Series 15, de Jesus Years). Het gaat om de jaren dat Dylan de albums Shot of love, Infidels en Empire Burlesque maakte.
De site Jukebox meldt alleen de titel en de verschijningsdatum. De hoes, de verschijningsvormen en de tracklist is nog niet bekend gemaakt.
Dat horen we vanzelf dan wel. Als opwarmers.



zondag 11 juli 2021

Kronieken #70 | My way

Vandaag is PowNed begonnen met de zomergesprekken op NPO Radio 1. Een rechtse variant op VPRO Zomergasten. Schrijver/dichter Bart Chabot was de eerste gast en werd onder handen genomen door presentatrice Chazia Mourali.
Niet geheel toevallig was Chabot vandaag de eerste gast. Zijn boezemvriend Herman Brood sprong van het dak van het Hilton Hotel in Amsterdam zijn dood tegemoet - vandaag precies twintig jaar geleden.
Een van de laatste liedjes die Brood opnam, was When I Get Home. De tekst is van Nick Cave; Brood paste her en der de tekst aan. Ook de titel is aangepast. Cave noemt het nummer zelf Right Now I'm A-Roaming.
Martin Bril, trouwens een groot Dylan-fan, schrijft over dit lied in het boek Man In De Verte. “Hoeveel mensen weten eigenlijk dat hij een ongelooflijk goede plaat maakte, Ciao Monkey, een plaat die over Hermans strijd met de verdovende middelen ging. Die strijd had hij gedeeltelijk gewonnen, of verloren – hoe je het maar bekijkt. In ieder geval gebruikte hij geen speed meer. (…)
Ciao Monkey sluit af met een liedje van Nick Cave, een zanger die Herman bewonderde, zoals hij eigenlijk iedereen bewonderde die op het randje van de zelfkant balanceerde en daar kunst van kon maken, desnoods levenskunst (Brood was een grote, gulle en oprechte vriend van zwervers, hoeren en junkies, zoals het hoort, want op het randje is het mogelijk vrij te zijn, al moet je er niet overheen kukelen). Het liedje heet ‘When I Get Home’.
Herman zingt, terwijl hij zichzelf hij zichzelf begeleidt op de piano. Zijn stem is helder en dromerig tegelijk. De piano is rinkelend en traag. ‘When I get home, I knew it ain’t no sin, when I get home, you know I take off my skin. When I get home I’m gonna see my girls. When I get home I’m gnna buy them a toy. When I get home they’re gonna jump for joy. But right now, right now, right now – I fly on my own.’
Het is het mooiste, het waarste, het ontroerendste en liefste wat Brood ooit heeft gezongen. Ik zal het nooit vergeten. En verder, om met Chabot te spreken: we moeten er nog maar eens een hartig woordje over wisselen, daarboven, want dit was natuurlijk een mislukt idee.”
Nick Cave en Dylan hebben elkaar wel eens ontmoet. Sowieso moet Cave in elke stad waar hij komt, een exemplaar kopen van Dylan's elpee Nashville Skyline. Maar toen, tijdens het Glastonbury-festival 1998, gaven de twee mannen elkaar een hand. Dylan verstopt in een hoodie, zei tegen Cave: "I like your stuff" - om vervolgens de benen te nemen.
Brood's versie van When I Get Home staat op de B-kant van zijn uitvoering van My Way. Dit nummer is natuurlijk het bekendst geworden door Frank Sinatra; Dylan heeft zelf drie albums gemaakt met nummers uit de American Songbook die door Sinatra zijn uitgevoerd.
Nóg een link tussen Dylan en Brood.
De wereld is niet zo heel groot. De dwarsverbanden liggen soms voor het oprapen.


donderdag 8 juli 2021

Sinatra - Under His Skin

Over tien dagen is de live-stream van Dylans Shadow Kingdom-concert. Nog ruim een week. Ik tel de nachten af tot het zover is.
Geen idee wat we precies kunnen verwachten. Het is zelfs maar de vraag of het een rechtstreeks optreden is. Het filmpje dat een paar dagen geleden verscheen, suggereert dat het concert eerder al is opgenomen. Maar echte conclusies kun je op basis van die paar seconden niet echt trekken.
In de tussentijd kunnen we kaartjes bestellen voor het theaterprogramma Sinatra - Under His Skin. Hierin brengt zanger Jim Bakkum een ode aan Frank Sinatra. Naast Bakkum staat ook Sergio Vyent, bekend als gastheer van First Dates, op het podium. Hij geeft onder andere door de ogen van Sinatra's butler, George Jacobs, een inkijkje in de wereld van Sinatra.
Daarmee is een link gelegd tussen de verliezend Idols-finalist uit 2002 en de Nobelprijs-laureaat voor de Literatuur uit 2016. Die link heet Frank Sinatra. Dylan maakte tussen 2015 en 2017 drie albums met nummers uit de American Songbook, die door Ol' Blue Eyes bekend zijn geworden.
Niet dat ik nou zo'n fan ben van Jim Bakkum. Al is het maar omdat hij heeft meegedaan aan een talentenjacht; als Dylan aan zo'n zoektocht had meegedaan, was hij waarschijnlijk al in de eerste ronde naar huis gestuurd. Het verschil moet er zijn.
Maar nu Bakkum met Sinatra aan komt zetten, is dat een goede reden om weer naar het theater te gaan.

dinsdag 6 juli 2021

Rondom Dieske

Komende zaterdag geeft Jacques Mees een optreden in de Knillispoort/Rondom Dieske. Het is zijn bijdrage in de festiviteiten rondom Dylan's 80e verjaardag. En dat is maar goed ook. Want Mees is een briljante Dylan-vertolker.
Dat was al zo bij het verschijnen van Shooting Star in 2011. Maar het is onlangs nog maar weer eens bevestigd met Masked And Seperated, waarbij de Tilburger een handvol Dylan-songs ten gehore brengt met Luigi Catuogno.
Dylan is al ruim een maand 80 jaar. Maar zo'n optreden van Jacques is geen mosterd na de maaltijd. Er is altijd een goede reden om naar Dylan te luisteren.

zondag 4 juli 2021

Tears of rage

Het is vandaag de Onafhankelijkheidsdag van de Verenigde Staten. Een nationale feestdag aan de andere kant van de grote plas.
Ik sluit me op met de verschillende versies en varianten van de Bootleg Series. Hopende dat een ruwe versie voorbij komt van Tears Of Rage. Met dat indrukwekkende eerste couplet.

We carried you in our arms
On Independence Day
And now you’d throw us all aside
And put us on our way
Oh what dear daughter ’neath the sun
Would treat a father so
To wait upon him hand and foot
And always tell him, “No?”
Tears of rage, tears of grief
Why must I always be the thief?
Come to me now, you know
We’re so alone
And life is brief

Geschreven door Dylan met pianist Richard Manual van The Band. Een goed lied voor deze dag.

vrijdag 2 juli 2021

Watching the River Flow

Op internet is een filmpje geplaatst ter voorbereiding op het concert van 18 juli. Dylan speelt daarin het nummer Watching the River Flow. Afgaande op dit filmpje, is het concert dus al eerder opgenomen. Het is maar een halve minuut dat we Dylan zien optreden.
Je kunt natuurlijk nauwelijks conclusies trekken. Hooguit wat voorzichtige aannames. Dat het concert dus al is opgenomen. Watching the River Flow is weliswaar live, maar minder ruw dan we in de concertzalen kennen.
De begeleidingsband is nauwelijks te zien. Een achtergrondzangeres is te zien. En bandleden, waarvan een aantal lijken op de band van Dylan - lijken, want de muzikanten staan in de schaduw, met een mondkapje op. En daarbij zien we eigenlijk alleen gitaristen: wie doet de drums en is Tony Garnier de bassist van dienst?
In het filmpje verschijnt de tekst The Early Songs of Bob Dylan - wat heeft dat te zeggen? Horen we alleen oud materiaal? Of horen en zien we ook het live-debuut van nummers Rough and Rowdy Ways?
Ongetwijfeld is dit korte filmpje bedoeld om de fans en 'bezoekers' van het online concert warm te maken voor Shadow Kingdom-concert. Bij mij is dat al gelukt. Maar het duurt nog ruim twee weken voor het zover is.

donderdag 1 juli 2021

Jack of Hearts

In de biografie De jonge Rembrandt schrijft Onno Blom over Elizabeth Stuart, de mooie dochter van de Engelse koning. Zij werd ook wel the Queen of Hearts genoemd. De harten koningin.
Het is natuurlijk niet hetzelfde als de Jack of Hearts. Maar ik ben bij het lezen van deze alinea wel gelijk bij Lily, Rosemary and the Jack of Hearts, afkomstig van Blood On The Tracks. De Jack of Hearts is de hartenboer in het kaartenspel.
Je hebt er niets aan, maar op deze manier worden dwarsverbanden gelegd tussen literatuur, poëzie en muziek.

woensdag 30 juni 2021

Plagiaat

Olivia Rodrigo wordt beticht van het plagiëren van onder anderen Courtney Love en Elvis Costello. Waar Love woedend reageerde, zegt Costello er geen probleem in te zien.
"Dit is prima, wat mij betreft. Het is hoe rock-'n-roll werkt. Je pakt de stukjes van een ander pleziertje en maakt er je eigen speelgoed van. Zo deed ik het," aldus Costello.
Zo is het. Costello, a man who needs no introduction, zegt niets nieuws. We weten van Dylan hoe hij regelmatig teksten en melodieën leende bij collega's.
Bij geval las ik afgelopen weekend De jonge Rembrandt. Een biografie, geschreven door Onno Blom. "Net als in de klassieke poëzie en retorica, waarin Rembrandt op de Latijnse school was onderwezen, werd in de schilderkunst ‘imitatio’ niet als minderwaardig gezien, maar als een manier om je tot de traditie te verhouden. Het ‘rapen’ van een thema, motief of personage was geen intellectuele diefstal, maar een elegante verwijzing naar bewonderde of gewaardeerde voorgangers."
Leg zoiets maar uit aan juristen. Kunstenaars weten wel beter hoe het zit. Sommige kunstenaars.

dinsdag 29 juni 2021

Pensioen

Sheila Sitalsing schreef in de Volkskrant afgelopen zaterdag over pensioenen. Zij citeerde in haar stuk Bob Dylan, met zijn veranderende tijden. Het is natuurlijk prettig als je ergens Dylan tegenkomt. Dus ook bij deze column sprong mijn hart op.
Wat dan altijd wel een beetje lastig blijft, is het citeren van alleen het bekende werk. Alsof Dylan een one hit wonder is, een eendagsvlieg. Met alleen deze hit. Dat is eenvoudigweg niet zo. Dat de tijden veranderen, staat als een paal boven water.
Maar de columniste had ook iets anders van Dylan kunnen citeren. Bijvoorbeeld uit Things Have Changed, voor de film Wonderboys. Dylan kreeg voor deze song een Oscar. Hij zingt: I used to care, but things have changed.
Als een soort antwoord op de tijden die veranderen.
Het een sluit het ander niet uit. De tijden veranderen. En de dingen zíjn veranderd. Zo ook met de pensioenen, misschien.

woensdag 23 juni 2021

Film Odd and Ends

Het management van Dylan is bezig met het opschonen van het archief. Dat wisten we natuurlijk al wel, omdat we vaak worden verwend met de Bootleg Series. En de nodige uitgaven, zoals onlangs met de 1970-opnames, waar Dylan met George Harrison is te horen.
Nu verschijnt binnenkort de digitale film Bob Dylan: Odds and Ends. Dit betreft een samenstelling van promotiemateriaal, beelden van andere documentaires die op de snijzaal zijn blijven liggen en diverse demo's en alternatieve takes uit de zes decennia lange carrière van de singer-songwriter.
Opnieuw dus een digitale film, net als Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese. Het maakt natuurlijk niet uit hoe of wat verschijnt, als het maar om Dylan en zijn muziek gaat.



maandag 21 juni 2021

Livestream

Over een kleine vier weken geeft Bob Dylan zijn online concert. Gefaciliteerd door Shadow Kingdom en het eerste optreden sinds anderhalf jaar. Eindelijk mag de bard weer zijn kunsten vertonen.
Heel even heb ik gedacht: het zal toch niet zijn afscheidsconcert zijn? Het is een eenmalig optreden, en dan ook nog online. Op die manier hoef je niet de hele wereld over te reizen om een groot publiek aan te spreken. Daar komt bij dat het nog steeds Corona is, dus heel veel mogelijkheden voor fysieke optredens zijn er nog steeds niet. Dylan is inmiddels 80 en behoort dus tot een risicogroep voor dit vermaledijde virus. En hij heeft de rechten van zijn oeuvre verkocht: ruim 600 nummers voor een slordige 300 miljoen dollar.
Je weet het niet. Dylan is een sluwe vos. Altijd in voor verrassingen.
Tegelijk bij deze overweging dacht ik: "Nou en?" We hebben ons te voegen naar de grillen van de Amerikaan. Dat we al zestig jaar van zijn muziek genieten, is al iets om blij mee te zijn.
Enfin.
Feit is dat over vier weken een nieuwe live-show van Dylan is te beleven. Misschien de afronding van een leven lang in de muziek. Misschien een prelude op wat nog komen gaat voor ná de corona-pandemie. Speculeren op voorhand is voer voor psychologen.
Niet voor Dylan-fans.

zaterdag 19 juni 2021

Eén jaar

Vandaag is Rough And Rowdy Ways jarig. Precies een jaar geleden verscheen het album op de markt, nadat via internet de digitale singles I Contain Multitudes, False Prophet en Murder Most Foul al waren verschenen; Murder Most Foul, met 17 minuten het langste nummer uit 's mans oeuvre, bereikte Dylan voor het eerst de nummer 1-positie in de Amerikaanse hitlijsten.
RARW is in januari en februari 2020 opgenomen in de Sound City Studios in Los Angeles. Dat was toen in China al iets duidelijk was geworden over een merkwaardige longziekte, dat later zou uitgroeien tot het beruchte Corona-virus. Dylan ging er in die maanden nog gewoon vanuit dat zijn tournee in Japan zou doorgaan. Veertien optredens, waarvan drie in Osaka en de rest in Tokio.
Sterker nog, de zomertournee van 2020 door de Verenigde Staten werd ook aangekondigd. Corona dwong de zanger om een pauze in te lassen in zijn zogenoemde Never Endig Tour.
Maar daar was in januari en maart van dat jaar nog geen sprake van.
De administratie van RARW is wel helder, bekend is welke muzikanten bij welk nummer acte de présence geven. Maar wie is toch de producer van het album? Dylan zelf wordt niet genoemd, niet onder eigen naam en niet als zijn producers alter ego Jack Frost. Misschien is het Blake Mills, die op RARW gitaar speelt. Of misschien ook wel Fiona Apple, pianiste en achtergrondzangeres.
Wie de producer is, wordt niet genoemd in de liner notes. Daarom houd ik het er maar op dat Dylan zelf aan de knoppen heeft gezeten. Waarom ook niet?
Een mooie dag vandaag om Rough And Rowdy Ways weer te draaien. Om de hoezen te bekijken. En om me te verheugen op het optreden bij Shadow Kingdom over een maand.

donderdag 17 juni 2021

Shadow Kingdom

Bob Dylan geeft 18 juli een optreden. Hij doet dat onder de titel Shadow Kingdom; het is zijn eerste optreden sinds de verplichte tourneepauze vanwege corona. "Shadow Kingdom will showcase Bob Dylan in an intimate setting as he performs songs from his extensive body of work, created especially for this event," meldt de organisatie.
Een online optreden, voor het bedrag van 25 dollar. Dat zijn nog eens vriendenprijsjes. Benieuwd naar hoe het zal zijn.
Een eenmalig optreden, dus. Met een intieme setting, met werk voor speciaal deze avond. Dat is goed nieuws.



woensdag 16 juni 2021

Like a Rolling Stone

Het is vandaag 56 jaar geleden dat Bob Dylan zijn nummer Like a Rolling Stone opnam. Het is een van zijn bekendste nummers. Voor Al Kooper, als gitarist bij de opnamen betrokken, is het zijn start als organist.
Like a Rolling Stone was bedoeld voor het album Highway 61 Revisited. Het is het enige nummer waarbij Tom Wilson verantwoordelijk is voor de productie; tijdens het opname-proces nam Bob Johnston het stokje over. En het is misschien het enige nummer dat veel tijd kostte om op te nemen.
In 2015 verscheen de box The Cutting Edge 1965–1966, aflevering 12 uit de Bootleg Series. Dit deel behandelt de jaren dat Dylan zijn drie "elektische" albums albums Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited and Blonde on Blonde op de geluidsband zette. Drie platen, waaronder een dubbelaar, opgenomen tussen January 13, 1965 – May 13, 1966; nog geen anderhalf jaar tijd.
Op de luxe editie, met zes schijven, is disc drie gereserveerd voor twintig uitprobeersels van Like A Rolling Stone; op de Collector's edition staan nóg meer versies. Het geeft iets aan van de worsteling van de zanger met zijn product.
Maar voor vandaag schakel ik over naar een bootleg van het optreden in Hamburg, bijna twee jaar geleden. Hier was ik met een collega van NDC naar toe. Deze live-uitvoering is eentje met wisselende snelheden: halverwege het couplet schakelt de band over naar een trager tempo.
Buiten vallen de eerste mussen van het dak vanwege het warme weer. Binnen luister ik naar Dylan. Als een rollende steen.

zondag 13 juni 2021

Sportzomer

Het Nederlands Elftal trapt vanavond af voor de eerste wedstrijd van het Europees Kampioenschap 2020. Vanwege de Coronacrisis is dit EK een jaar verschoven; maar de titel is ongewijzigd gebleven, ondanks een nieuw jaartal.
Over een paar weken beginnen in Japan de Olympische Spelen 2020. Vanwege diezelfde vermaledijde virus is ook dit jaartal onaangepast. In Brazilië wordt de strijd om de Copa América gehouden, de eindronde voor het Zuid-Amerikaanse voetbalkampioenschap.
Bob Dylan zit deze zomer opnieuw verplicht thuis. Net als vorig jaar geen tournee langs verschillende concert- en theaterzalen. Dylan houdt wel van sport. Hij fietst regelmatig door de stad waar hij 's avonds optreedt. Onherkenbaar, met hoodie en een zonnebril, wordt hij dan gespot in den lande. Zoals toen in het Groningse Noordpolderzijl.
Bekend zijn natuurlijk Hurricane en Who Killed Davey Moore, twee songs over boksers. Dat is het dan wel zo ongeveer, het aantal sportnummers in het oeuvre van de bard.
Maar zou Dylan, nu hij dus thuis zit, ook afstemmen op de Copa América? Of op de Olympische Spelen, straks? Volgt hij de Europese voetballers? Geen idee. Misschien wel. Glas whiskey naast zich, een grote sigaar. En wat kinderen en kleinkinderen om hem heen. Gewoon lekker kijken.
Misschien ook wel niet. De sporters doen hun spel ook wel als Dylan niet kijkt. Liever gaat hij zelf weer met zijn city- of mountainbike door de straten en bossen in de omgeving. Ook niks mis mee.

zaterdag 12 juni 2021

Spaanse leien

Tienduizend leien leggen Hans Wonderen en Dennis Vlug op het nieuwe dak van de Nieuw-Apostolische kerk Stadsfenne aan de Sneker Middelzeelaan.
Dat is natuurlijk mooi voor de gelovigen in Sneek. Maar het is ook een goede reden om weer eens naar When I paint my masterpiece van Dylan te luisteren. Vanwege die ene zin: On a cold, dark night on the Spanish Stairs.
Het nummer verscheen als Dylan-song op Bob Dylan’s Greatest Hits Volume II; in hetzelfde jaar verscheen het ook op het album Cahoots van The Band. Voor de Canadees-Amerikaanse formatie reden genoeg om het nummer uit te voeren tijdens The 30th Anniversary Concert Celebration.
Misschien dat Wonderen (passende naam voor deze arbeider) en Vlug nog laarzen uit Spanje kunnen meenemen.

woensdag 9 juni 2021

Under the red sky

Het album Under The Red Sky wordt niet als het meesterwerk van Dylan gezien. Muzikaal niet heel sterk, ondanks de hulp van Stevie Ray Vaughan, Slash en George Harrison. Ook tekstueel wordt het album maar zo-zo genoemd. Wiggle, Wiggle, Wiggle like a gyspy queen - het is wat anders dan The answer is blowin' in the wind.
De sleutel om dit album te begrijpen zit in dat kleine zinnetje op de hoes: For Gabby Goo Goo. Dat is het koosnaampje dat Dylan gebruikte voor zijn dochter Desiree Gabrielle Dennis-Dylan, die hij in 1986 kreeg bij zijn tweede echtgenote Carolyn Dennis.
Een koosnaam voor een kleuter. Dan worden de teksten ook wel anders. Wiggle Wiggle Wiggle, je hoort vader spelen met zijn dochtertje. Born In Time kan daardoor zomaar te maken hebben met de geboorte van het meisje. En de openingsregels uit het titelnummer, There was a little boy and there was a little girl..., klinken dan meer als een sprookje, een verhaal voor het slapen gaan.
Waarmee Under The Red Sky als album een inkijkje geeft in het gezin Dylan van de tweede helft van de jaren tachtig.

maandag 7 juni 2021

Contact

Het was nog wel een leuke vraag, die Chris Kijne en Lars Hulshof aan Larry Campbell stelden. De gitarist is te gast in de laatste aflevering van de BOBcast. Tussen 1997 en 2004 speelde Campbell in de begeleidingsband van Dylan.
Het Nederlandse interviewduo vroeg Campbell of hij Dylan nog heeft gefeliciteerd met zijn 80e verjaardag. Campbell ontkende; de muzikanten hebben vrijwel geen contact meer. Het laatste contact was een mail van Dylan aan Campbell, toen Larry's moeder was overleden. Dat waardeerde Campbell wel.
Zo gaat dat, het contact verwaterd, ondanks dat je jarenlang nauw en intensief met elkaar optrekt. No hard feelings. Het gaat zoals het gaat.

zondag 6 juni 2021

De baas

De laatste BOBcast staat inmiddels online. Chris Kijne en Lars Hulshof interviewen een uur lang Larry Campbell, die tussen 1997 en 2004 verantwoordelijk was voor alle snaren in de begeleidingsband van Dylan. Veel dichter bij de bard kun je niet komen.
Misschien komt het door de fysieke afstand tussen Den Haag en de Verenigde Staten. Of de taalbarrière, hoewel Hulshof en Kijne keurig Engels praten. Misschien komt het ook wel door de status van Campbell. Maar het Nederlandse interviewduo kunnen zich niet verschuilen achter de algemeenheden, waar ze in de vorige afleveringen nog wel eens mee kokketeerden: de stem, het gitaarspel, met de rug naar het publiek spelen, de Jesus Years.
Enfin.
Een mooi gesprek, dat moet worden gezegd. Over hoe Campbell bij de band kwam en in eerste instantie weigerde: hij wilde wat anders doen, na zijn anderhalf jaar durende tournee met k.d. lang. Over zijn vertrek, omdat hij na acht jaar toe was aan iets nieuws: tijd om te produceren en zijn eigen creativiteit uit te venten; in de tijd dat hij in Dylans band zat, was Campbell aan het produceren en dan belde Bob dat ze weer op tournee gingen. Tjah, als de baas je roept, laat je alles uit je handen vallen en kom je aan wat langdurige nevenprojecten niet goed toe.
In het gesprek komt ook de film Masked and Anonymous ter sprake, de film uit 2003. De film is geschreven door Dylan (onder het pseudoniem Sergei Petrov) en regisseur Larry Charles (als Rene Fontaine). Dylan zelf speelt de hoofdrol als Jack Fate. In de film komt ook de toenmalige begeleidingsband in beeld, als Fate een aantal nummers speelt. Campbell laat vallen dat hij het script uiteraard gelezen heeft, maar geen idee heeft waar de film over gaat.
Het gesprek met Campbell duurt ruim een uur. Het is de allerlaatste aflevering in de BOBcast. Een mooie afsluiter van een jaar lang Dylan bij de VPRO. Een mooi jaar.