Brown Sugar

Ik was de bootleg al bijna vergeten, maar plots lag de cd weer in de cd-speler: Brown Sugar. Het is de bootleg van Bob Dylan's optreden in Seattle, Washington, in de herfst van 2002.

Het was de periode tussen dat Dylan de shows opende met een gospel, en dat hij zijn gitaar inwisselde voor een piano. Wat dit concert zo bijzonder maakt, zijn de covers die Dylan en zijn band die avond speelden.

Zoals Brown Sugar, van de Rolling Stones. Maar ook de nummers van Warren Zevon, en dat waren er die avond veel: Accidentally Like A Martyr, Boom Boom Mancini en Mutineer.

Dat is Dylan op zijn smalst. Door te vertellen waar hij vandaan komt. Door nummers te vertolken waar hij zelf door is geïnspireerd. Je hoort het soms bij optredens. Hopelijk misschien ook straks, als Dylan over het Europese contintent trekt.

Je hoort het ook in zijn radioprogramma Theme Time Radio Hour, waarin de nodige muziek voorbij komt. Maar radio maken is wat anders dan een optreden verzorgen. Dylan kent die nuances.

Kronieken #135 | 9 to 5

De Amerikaanse staat Californië heeft een extra 'nationale' feestdag gekregen. Gouverneur Gavin Newsom heeft een wet getekend waarin staat dat elke 25 september het leven en werk van de onlangs overleden countrylegende Dolly Parton wordt gevierd.

De datum van 25 september is gekozen als verwijzing naar 9 to 5, een van de grootste hits van de zangeres. '9 to 5' staat in cijfers gelijk aan 9-2-5, wat in de Verenigde Staten de schrijfwijze is van 25 september.

De eerste editie zou dus over vier dagen al voor het eerst gevierd worden. Dan is Bob Dylan nog thuis, dat wil zeggen: nog niet op tournee door Europa. Thuis is voor Dylan waarschijnlijk de stad Malibu, waar hij sinds jaar en dag een huis heeft. Maar geen idee of Dylan zich houdt aan dit soort festiviteiten.

Dolly Parton werkte tot haar dood aan haar carrière. Dat zal Dylan wel aanspreken. Ook hij is nog altijd aan het werk. Er zijn jongere mensen, die het rustiger aan doen. Maar het arbeidsethos van Dylan ligt hoog. Dat van Dolly Parton ook.

Ik had vorige week een interview met een man in Wieuwerd, die op zijn 74e nog altijd twee dagen in de week aan het werk is. Mooi als je zoveel plezier in je werk hebt, dat het bijna een hobby lijkt te worden.

Naast muzikant is Dylan ook schilder. Tussen 28 oktober 2007 en 3 februari 2007 exposeerde hij in de Oost-Duitse stad Chemnitz. THE DRAWN BLANK SERIES heette de tentoonstelling. Ik moest er aan denken, vanwege de verkiezingszege van de rechts-radicale AfD in de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren.

Dat het rechtsextremisme in de voormalige DDR zo aan een opmars bezig is, is voer voor sociologen en historici. Dylan lijkt zich hier weinig van aan te trekken. Maar als ik het zo inschat, denk ik dat Dylan de Duitse pers en politiek wel volgt. Maar dat is giswerk - en daarom speculeer ik er verder niet over.

We kunnen ons beter bezig houden met het arbeidsethos van de man. Ter inspiratie.

Dylan vindt Jezus

Leo Blokhuis maakt voor NPO Radio 2 elke week een podcast. Elke week een verhaal over een bekende of minder bekende artiest. Deze week is het de beurt aan Bob Dylan. Voor een domineeszoon als Leo Blokhuis (zijn vader Bert Blokhuis was predikant binnen de -voormalige- Nederlands Gereformeerde Kerken, net als broer Fred) is de gospelperiode van Dylan een mooi onderwerp.

Dylan Vindt Jezus heet de podcast van Blokhuis over Dylan. En hij heeft zijn huiswerk goed gedaan. Blokhuis noemt de goede jaartallen, de bandleden, de albums, de mooie liedjes en de minder mooie liedjes. Hoewel over dat laatste natuurlijk valt te twisten, want hier komt smaak om de hoek kijken.

De podcast van Blokhuis is leuker, interessanter dan de BOBcast die Chris Kijne en Lars Hulshof tijdens corona maakten. Elke week een gesprek over Dylan. Maar dan met elke week dezelfde vooringenomen standpunten van Kijne en Hulshof, over de beroerde gospeljaren van Dylan en dat hij altijd met zijn rug naar het publiek staat, plus meer van dat papegaai-geneuzel.

Enfin, luisteren dus naar Blokhuis. Informatief, onderhoudend, en met kennis van zaken.

De Leopardus tilcayo

Voor het eerst in een eeuw hebben biologen een nieuwe katachtige ontdekt. Het is een kleine wilde kat die in de Andes leeft. De Leopardus tilcayo is iets kleiner dan een huiskat en werd ontdekt in het Yungas-woud in Bolivia, een bergachtig gebied waar de bossen vaak in wolken gehuld zijn. Het dier heeft een lichtbruine vacht met onregelmatig gevormde rozetten en ronde oren.

Een leopard, een katachtige. De vroegere Libische leider Qadhafi stond bekend om zijn kleding met tijgerprint. Tot hij tijdens de opstand in 2011 om het leven werd gebracht. De foto's en beelden van een versufte en geschrokken 'Broeder Leider' zijn te gruwelijk om te zien.

De dag dat 'kolonel Qadhafi' om het leven kwam, traden Bob Dylan en Mark Knopfler op in Ahoy', Rotterdam. De twee mannen tourden met een zogenoemde double-bill: Knopfler voor de pauze, Dylan na de pauze. De meeste concertbezoekers waren bij beide shows aanwezig; sommige Knopfler-fans gingen in de rust naar huis, sommige Dylan-fans kwamen pas na de pauze in de zaal.

Dylan begon zijn show met het nummer Leopard-Skin Pill-Box Hat. Gewoon toeval. Het was een van de openers tijdens de concertreeks. Geen directe verwijzing naar Moammar Mohammed al-Qadhafi. Of was het toch een grapje van de bard?

Enfin. In Bolovia is een nieuwe tijgerkat gevonden. Het zal vast geen reïncarnatie zijn van de Kolonel.

Any day now, any day now

Op de begrafenis van een oud-mentor werd veel muziek gedraaid. Muziek van Bach, maar ook muziek uit de pop en de folk. Een van de gespeelde nummers was het lied I shall be released van Bob Dylan.

Mooi lied. Ook een goed lied voor een begrafenis. Een geheel andere context was de begrafenis van Richard Manuel, de pianist en zanger van The Band. Bij de uitvaartdienst van maart 1986, speelde organist Garth Hudson een instrumentale versie van I shall be released.

Mooi. Er komt een dag dat ik zal worden bevrijd. Bevrijd uit de gevangenis van mijn lichaam. Dat is iets om naar uit te kijken. En om troost uit te halen.

39 schijfjes

Het is dan officieel aangekondigd: inderdaad verschijnt begin november de box Bob Dylan’s The Rolling Thunder Revue: The 1976 Live Recordings. Het gaat om de optredens die Dylan met zijn rondtrekkend gezelschap gaf in het voorjaar van 1976. De tour leidde van Lakeland, Florida (18 april) naar Salt Lake City (25 mei). Zevenentwintig shows, op negenendertig schijfjes.

Je moet wel even in de buidel tasten: de box kost je zo'n €150,-. Maar misschien is Sinterklaas, of een van de hulp-Sinterklazen, goedgunstig.

Mevrouw Frits zei: "Het gaat om nummers die je allang kent."

Ja, op zich wel. Maar het is het historische materiaal dat je voorgeschoteld krijgt. Dat is waar het hart van een fan sneller van gaat kloppen. En het hart van een archivaris of historicus ook. Combineer die twee dingen, en het is helder dat de nummers toch niet zo bekend zijn.

Nog anderhalve maand. En dan horen we de shows uit 1976.

Spoken word

Vorige week moest ik op herkansing voor een mondeling tentamen op NHL Stenden. Het ging onder meer over de dichtbundel Doe Het Toch Maar van Babs Gons. Van september 2023 tot december 2025 was ze Dichter der Nederlanden.

Ik moet bij haar gedichten denken aan Bob Dylan. Nu denk ik heel vaak aan Bob Dylan. Maar in dit geval komt het door het feit dat Babs Gons eigenlijk een spoken word-artiest is. Het gaat meer om de uitvoering van de gedichten dan om de inhoud van de gedichten zelf.

Hoewel? Zij dicht vooral over minderheden en mensen die deze minderheden vertegenwoordigen. Vrouwen, mensen van kleur, dat soort dingen.

Eigenlijk is Dylan de eerste spoken word-artiest van zijn soort. Luister maar eens goed naar Last Thoughts On Woody Guthrie, dat op The Bootleg Series, Vol. 1-3 staat. Dit is eigenlijk alles waar Babs Gons erkentelijk voor moet zijn.

Maar voor zulke beschouwingen waren mijn docenten op NHL Stenden niet ontvankelijk, trouwens.

THE 1976 LIVE RECORDINGS

Het lijkt erop dat eind dit jaar een nieuwe box van Bob Dylan verschijnt: THE 1976 LIVE RECORDINGS. Liefst 39 schijfjes met opnames van voorjaar 1976, toen Dylan aan deel twee begon van The Rolling Thunder Revue.

De aankondiging stond van de week plots online, maar werd net zo snel weer van het web gehaald. Gelukkig kon een handige jongen (of handig meisje) het bericht als PDF opslaan, zodat we al wel wat informatie hebben.

In 1976 ging Dylan opnieuw langs de theaters en concertzalen, onder de titel van The Rolling Thunder Revue. Dat deed hij eind 1975 ook al, met nummers van het nog niet verschenen album Desire. Live-opnames van die tournee verschenen onder meer als deel 5 uit The Bootleg Series.

Van deze concertreeks maakte Dylan zelf de film Renaldo & Clara, een episch monument dat hij zelf regisseerde, schreef én de hoofdrol van Renaldo speelde. Sara Dylan was Clara, Joan Baez nam de rol van The Woman In White op zich, terwijl Ronnie Hawkins (de vroegere baas van The Hawks/The Band) het personage Bob Dylan vertolkte.

De film was losjes gebaseerd op de Franse film Les Enfants du Paradis; pas in 1978 verscheen Renaldo & Clara, maar binnen twee weken werd de film alweer uit de bioscoop gehaald.

In 2019 verscheen de box The Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings, met de opnames van deze eerste tourleg. Tegelijk kwam een soort remake van Renaldo & Clara, maar dan van de hand van regisseur Martin Scorsese. Hij maakte 'A Bob Dylan Story' over The Rolling Thunder Revue. Overigens een net zo'n verwarrende film als Renaldo & Clara, niet in de laatste plaats door de vermenging van fictie in de film. Want die Stefan van Dorp - daar heeft nog nooit iemand van gehoord. Dat kan ook niet, want Stefan van Dorp bestaat niet eens.

Dylan dacht in 1976 het plezier en het succes van de tournee te kunnen verlengen door het dunnetjes over te doen. De ontvangst van deel 2 van de tour was een stuk minder enthousiast.

Enfin. De nieuwe box THE 1976 LIVE RECORDINGS is dus een vervolg op die box uit 2019. Even kijken hoe de kostprijs zal zijn. En misschien mijn platenboer lief aankijken.

Kwart eeuw liefde en diefstal

Look up, look up—seek your Maker—’fore Gabriel blows his horn

Met deze woorden eindigt het nummer Sugar Baby, het laatste nummer van Dylan's album "Love and Theft". Dit album viert vandaag haar 25e verjaardag, een kwart eeuw jong dus.

Met dit album ben ik 'in Dylan gestapt'. Natuurlijk kende ik de artiest, door mijn oudere broers was ik vertrouwd met de man. Maar de release van "Love And Theft" was een mooie aanleiding om zelf een cd van Dylan te kopen.

"Love And Theft" verscheen dinsdag 11 september 2001. Maar het weekend voorafgaand aan de officiële release lag de cd al in de schappen van de Free Record Shop. Wie kent deze winkelketen nog? Enfin. In de Verenigde Staten lag het album ongetwijfeld ook al dat weekend in de rekken van de cd-winkels.

Ik stel me zo voor dat veel Amerikaanse Dylan-fans al vaak naar "Love And Theft" hadden geluisterd. Omdat de verwachtingen zo hooggespannen waren, voor het eerste album in vier jaar, en dan ook nog na dat onovertroffen Time Out Of Mind uit 1997.

Hoeveel werknemers in de Twin Towers hadden "Love And Theft" al spreekwoordelijk grijsgedraaid, toen zij die dinsdagochtend de wolkenkrabbers in gingen? Niemand wist hoe die dag verder zou verlopen. Niemand had door dat vier terroristische aanslagen werden uitgevoerd met evenzoveel gekaapte vliegtuigen.

De beelden van de brandende torens staat nog op mijn netvlies. Net als dat tweede vliegtuig dat zich in de South Tower boorde. Het werd live uitgezonden op CNN, de Nederlandse televisie zette de beelden integraal en een-op-een door.

Liefde en diefstal, zo noemde Dylan zijn jongste product. De liefde zit 'm in de voorliefde voor oude blues en jazz, dat je op dit album zo goed hoort. Dylan is zich bewust van de muzikale traditie, waarin hij is geworteld. De diefstal gaat over diezelfde muziek. Zoals het gaat in de folkscene: je leent een melodie van een collega-artiest, pikt wat regels mee en zet er je eigen naam onder. Jij pikt van je voorganger, je opvolger pikt het weer van jou. Zo werkt dat en niemand heeft daar moeite mee.

De diefstal zit hem ook in de teksten, dus. In het geval van "Love And Theft" nam Dylan vrijwel letterlijke quotes over uit het boek Confessions of a Yakuza van Junichi Saga, in de vertaling van John Bester. De Japanse auteur ondernam geen poging om geld te krijgen via een auteursrechterlijke procedure.

"Obviously, Dylan's songs were not about Japanese gangsters; it came as no suprise when journalists reported that Junichi Saga, when informed about Dylan's use of his words, felt honored, not abused. Much of the literary lifting sounded as if Dylan had simply jotted down little phrases he found compelling in books or in songs, saved them up, then used them for his own very different purposes in his own work." (citaat komt uit: Sean Wilentz. Bob Dylan in America. (Londen: The Bodley Head, 2010), pagina 310)

[Het was duidelijk dat Dylans liedjes niet over Japanse gangsters gingen; het was dan ook geen verrassing toen journalisten meldden dat Junichi Saga, toen hij hoorde dat Dylan zijn woorden had gebruikt, zich vereerd voelde in plaats van misbruikt. Veel van die literaire ontleningen / plagiaat klonken alsof Dylan gewoon kleine zinnetjes had opgeschreven die hij boeiend vond in boeken of liedjes, ze had bewaard en ze vervolgens voor zijn eigen, heel andere doeleinden in zijn eigen werk had gebruikt. Vertaald met DeepL.com]

Wie van de aanwezigen in de Twin Towers, in het vliegtuig van Shanksville (Pennsylvania) en het Pentagon dacht aan Gabriël en zijn hoorn, om je Schepper te zoeken? Je kunt je er nauwelijks een voorstelling van maken wat er door je heen gaat als zo'n gruwelijke daad plaatsvindt, terwijl jij er slachtoffer van bent.

Ik zoek vandaag maar weer troost in de teksten en muziek van "Love And Theft", de onsterfelijkheid van de muziek, waar Dylan zo graag in rondwandelt en in voortleeft.

Leo Vroman

De afgelopen maanden las ik de biografie over Leo Vroman. De Friese schrijver Atte Jongstra schreef Inkt, Bloed & Inkt over de Nederlands-Amerikaanse dichter en bioloog. En warempel, Bob Dylan komt in het boek ook voor.

Minder vaak dan ik misschien had gedacht. Slechts één keer, en dan over het al dan niet toekennen van de Nobelprijs voor de Literatuur. Terwijl beide mannen wel wat overeenkomsten hebben. Beiden van Joodse afkomst, beiden Amerikaan, beiden actief in de poëzie, beiden hardwerkend.

Nou ja, het is ook een biografie over Vroman, niet over Dylan. Alsof je Vroman moet verwachten in een levensbeschrijving van Dylan, vanwege de genoemde redenen. Dat lijkt me niet. Dus ik moet niet zeuren. Het licht moet op Vroman schijnen in zijn verdiende biografie, en niet op een andere collega-kunstenaar.

Kronieken #134 | Folk

De tournee van CCC Inc. is afgelast. De formatie zou deze zomer nog een concertreeks geven om haar zestigjarig bestaan extra glans te geven. Maar bandlid Huib Schreurs is zó ziek, dat de rest van de optredens per direct is geannuleerd.

In 2009 was ik voor het eerst bij een optreden van de band. Na lange tijd kwamen de mannen bij elkaar voor een serie optredens. Waaronder in De Oosterpoort in Groningen. Ernst Jansz, een van de andere leden, rondde een vertaalproject af met liedjes van Bob Dylan. Eén van die liedjes speelde hij, met CCC als begeleidingsband. Het ging om Red River Shore, door Jansz vertaald als Meisje Van De Rode Rivier.

Het nummer is een van de beste vertalingen. En de uitvoering was van ongekende kwaliteit, zo is het in mijn herinnering blijven hangen.

***

In april 2027 staat zangeres Roxy Dekker in de Johan Cruijff Arena in Amsterdam. De kaartverkoop is vanochtend gestart, maar het concert was binnen enkele seconden uitverkocht. Voor een meisje van 21 jaar best knap.

Ze wordt natuurlijk geholpen door een goede PR. Maar ook door de technische ontwikkelingen. Toen ik 21 jaar was, moest je voor concertkaartjes langs het postkantoor. Of je moest de tickets online bestellen, waarna je de toegangsbewijzen kreeg thuisgestuurd.

De snelheid waarmee Roxy's concert is uitverkocht, zegt veel. Maar in perspectief is het ook weer niet zó bijzonder. Wat als Bob Dylan veertig jaar geleden zijn concertkaartjes enkel als e-tickets kon verkopen?

Je moet ook nog rekenen op handelaars, die tickets kopen om ze vervolgens voor een fors hoger bedrag weer door te verkopen. Ook dat is de vrije markt, ook dat is fan zijn van Roxy Dekker.

Overigens, ik kan niet een hit noemen van deze zangeres. Ook een niet-hit zit niet in mijn systeem. Wie is Roxy Dekker eigenlijk? Ik moet bij haar denken aan het nummer De Roxy van de Vreemde Kostgangers. Maar dat gaat over een hele andere Roxy.

***

Over ruim een maand is Bob Dylan weer op het Europese continent. Zijn concerten zijn niet binnen enkele seconden uitverkocht. Alsof verkooppraatjes er toe doen. Die doen er niet toe. Ik weet wie Dylan is, en wat zijn betekenis is voor de muziek en de literatuur. Van Roxy Dekker weet ik dat niet zo snel.

"Love and Theft"

Komende vrijdag is het 11 september. Een beladen datum. Deze vrijdag is het 25 jaar geleden dat vier terroristische aanslagen in de Verenigde Staten plaatsvonden. Gruwelijk. We waren live getuige hoe vliegtuigen zich in het World Trade Center in New York boorden. Om nog maar te zwijgen van het vliegtuig op het Pentagon en het vierde 'verloren' vliegtuig.

Het was ook de dag dat het album "Love and Theft" van Bob Dylan officieel verscheen. Het weekend voorafgaand lag de cd al in de schappen van de Free Record Store. Ik was 15 jaar, en was die zaterdag in het centrum van Heerenveen, waar ik toen woonde. Dit album was het eerste Dylan-album dat ik kocht, ik stapte toen in Dylan.

Een dubbelaar, want op het tweede schijfje was een singeltje opgenomen. De a-kant van deze digipack bevatte het liedje I Was Young When I Left Home, de b-kant was een alternatieve versie van "The Times They Are a-Changin'.

Wat ik me herinner van die cd, was de ochtend-blik van Dylan. Kijk nog eens naar de hoes, en het lijkt alsof Dylan net wakker was toen de foto door Kevin Mazur werd genomen. Ik herinner me de jazz en blues. Het nummer Sugar Baby, zo'n semi-gospel.

Wat we dat weekend nog niet wisten, was dat de moslimfundamentalisten van Al-Qaida zich opmaakten voor de grootste terreuraanslag sinds mensenheugenis. Dylan wist dat natuurlijk evenmin. Maar voelde hij iets aankomen?

Als je de documentaire How Many Roads van Jos de Putter kijkt, zijn de fans wel helder. Hun idool lijkt enige voorkennis te hebben. Vanuit literair oogpunt, dat wel. Want met de islam heeft Dylan zelf weinig op. En het is een sterk verhaal als een Amerikaan als Dylan zulke aanslagen voorbereidt.

Alweer 25 jaar geleden. Wat gaat de tijd soms snel. Twee en een half decennium geleden vond ik het 'oud' klinken: een kwart eeuw. Nu zijn we zo'n periode verder en denk ik: we beginnen pas.

Maar zo'n gedachte is net zo goed een idee van liefde en diefstal.

Airborne Wandeltocht

Gisteren wandelde ik de Airborne Wandeltocht. Dat deed ik niet alleen, mevrouw Frits was ook mee. Net als 35.000 andere wandelaars. We wandelden de 79e editie van deze eendaagse wandeltocht. De grootste in zijn soort.

Deze wandeltocht in het kader van de Slag om Arnhem 1944 is ieder jaar de eerste zaterdag in september in Oosterbeek.

Nu weten we dat Dylan van oorlogen houdt. De Amerikaanse Burgeroorlog is een onderwerp dat nog wel eens in zijn teksten voorbij komt. Terwijl we gisteren zo door de heuvels van Gelderland liepen, vroeg ik me af wat Dylan weet van Operatie Market-Garden.

Ongetwijfeld heeft hij er over gehoord tijdens de middelbare school-jaren. Maar daarna? Misschien is deze Slag om Arnhem aan Dylan voorbij gegaan. Zou kunnen. Er werd zoveel gevochten op het Europese vasteland.

De huiskamervraag blijft. Welke rol speelt Market-Garden in Dylan's oeuvre? Wie het weet, mag het zeggen.

Oh ja, voor de volledigheid: de medaille van de 25 kilometer hangt in huis.

Lights of Autumn Tour

Als Bob Dylan over anderhalve maand de Europese concertzalen langs gaat, doet hij dat onder de titel Lights of Autumn Tour. Het management van de zanger heeft een logo van deze tournee op de website geplaatst.

Daarmee lijkt de jarenlange en wereldwijde Rough And Rowdy Ways Tour definitief tot een einde te zijn gekomen. Die begon in 2021, ten tijde van de corona-pandemie. De tour zou in eerste instantie tot 2024 duren, maar afgelopen voorjaar werden nog optredens onder deze naam gehouden.

Lichten Van Herfst. Wat zou dat betekenen? Dat weten we als Dylan aftrapt in Oslo, 17 oktober. Ik ben heel benieuwd welke herfstkleuren Dylan over zijn publiek laat schijnen.

Spanje

In de Spaanse exclave Ceuta borrelt het. De autonome stad hoort bij Spanje, maar ligt in Marokko. Het is een van de weinige plekken waar Europa op een vreemd grondgebied grenst aan een ander continent.

Spanje is Europa, maar het is geen Odessa, waar Dylan's voorouders vandaan komen. Ook geen Trabzon in het huidige Turkije. Maar verderop in Spanje ligt Durango, waar Dylan een romance had. Tenminste, de ik-persoon uit het lied Romance In Durango.

Ik weet niet in hoeverre Dylan de ontwikkelingen in Europa volgt. Misschien wel helemaal niet. Misschien slechts zijdelings, met het oog op de najaarstournee in het najaar. Europa is verschilt niet eens qua oppervlakte met de Verenigde Staten. Toch? Of wel? Nou ja, je snapt dat de afstanden in Europa misschien een lachtertje zijn voor de binnenlandse vluchten in de VS.

En dan is Ceuta niet ver van Durango. En vanaf Durango ben je zomaar in Madrid en Barcelona. Als je daar eenmaal bent, zijn de andere Europese steden ook binnen handbereik.

Laat Dylan maar komen. En geen zorgen: Ceuta is Spaans grondgebied op Afrikaanse bodem. Geen Bremen, bijvoorbeeld. Of Odessa en Trabzon.

Isle of Wight Festival 1969

Gisteren was het de laatste dag van augustus. Toch een goede dag om de opnames te beluisteren van het concert van Bob Dylan op het festival Isle of Wight Festival 1969.

Het festival werd gehouden op het Britse eiland Isle of Wight. Voor Dylan was het een van de spaarzame optredens in het openbaar, nadat hij in de zomer van 1966 van zijn Triumph Tiger 100 donderde.

Voor de zanger de ideale omstandigheid om zich uit het openbare leven terug te trekken. En af en toe een optreden te verzorgen, zoals op dat Britse eiland.

Dit optreden heeft veel met mijn blog over Dylan te maken. Niet dat ik toen überhaupt al geboren was. Het zou nog zo'n 17 jaar duren voor ik het levenslicht zag. Maar hoe het zit, is als volgt.

Van het optreden in Engeland zijn geen officiële opnames. Lange tijd moesten we het doen met bootlegs, opnames vanuit het publiek. En een enkel nummer dat verscheen op Self Portrait, dat dubbelalbum van de man uit 1970.

Daar moesten we het mee doen. Heel lang. Tot in 2013 een nieuwe aflevering verscheen van de beroemde Bootleg Series, deel 10 inmiddels. Op deze box staan nummers van Dylan rond 1970, waaronder zijn optreden op Isle of Wight.

Maar ook al die andere nummers die de reguliere platen als Self Portrait en New Morning niet haalden.

In 2013 verscheen een herziene versie van Self Portrait. Opgepoetst en aangevuld. De platenmaatschappij maakte van deze box de titel Another Self Portrait, Een Ander Zelfportret. Waarmee mijn blog is verantwoord.

In die box zit naast de herziene opnames, ook een registratie van het optreden op Isle Of Wight. Dylan die werd bijgestaan door The Band, de begeleidingsband uit halverwege de jaren zestig. The Band moest twee keer aantreden: de mannen verzorgden ook een eigen optreden.

Another Sef Potrait, een ander zelfportret. Het is Dylan op zijn smalst. Net als zijn fans.