Komende vrijdag is het 11 september. Een beladen datum. Deze vrijdag is het 25 jaar geleden dat vier terroristische aanslagen in de Verenigde Staten plaatsvonden. Gruwelijk. We waren live getuige hoe vliegtuigen zich in het World Trade Center in New York boorden. Om nog maar te zwijgen van het vliegtuig op het Pentagon en het vierde 'verloren' vliegtuig.
Het was ook de dag dat het album "Love and Theft" van Bob Dylan officieel verscheen. Het weekend voorafgaand lag de cd al in de schappen van de Free Record Store. Ik was 15 jaar, en was die zaterdag in het centrum van Heerenveen, waar ik toen woonde. Dit album was het eerste Dylan-album dat ik kocht, ik stapte toen in Dylan.
Een dubbelaar, want op het tweede schijfje was een singeltje opgenomen. De a-kant van deze digipack bevatte het liedje I Was Young When I Left Home, de b-kant was een alternatieve versie van "The Times They Are a-Changin'.
Wat ik me herinner van die cd, was de ochtend-blik van Dylan. Kijk nog eens naar de hoes, en het lijkt alsof Dylan net wakker was toen de foto door Kevin Mazur werd genomen. Ik herinner me de jazz en blues. Het nummer Sugar Baby, zo'n semi-gospel.
Wat we dat weekend nog niet wisten, was dat de moslimfundamentalisten van Al-Qaida zich opmaakten voor de grootste terreuraanslag sinds mensenheugenis. Dylan wist dat natuurlijk evenmin. Maar voelde hij iets aankomen?
Als je de documentaire How Many Roads van Jos de Putter kijkt, zijn de fans wel helder. Hun idool lijkt enige voorkennis te hebben. Vanuit literair oogpunt, dat wel. Want met de islam heeft Dylan zelf weinig op. En het is een sterk verhaal als een Amerikaan als Dylan zulke aanslagen voorbereidt.
Alweer 25 jaar geleden. Wat gaat de tijd soms snel. Twee en een half decennium geleden vond ik het 'oud' klinken: een kwart eeuw. Nu zijn we zo'n periode verder en denk ik: we beginnen pas.
Maar zo'n gedachte is net zo goed een idee van liefde en diefstal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten