Isle of Wight

Vandaag is het 55 jaar geleden dat Bob Dylan optrad op het Isle of Wight Festival. Een soort Woodstock, maar dan op een Brits eiland. Het was Dylans tweede optreden van dat jaar, anderhalve maand verscheen 'Elmer Johnson' te gast bij een concert van The Band.

Ook in Engeland werd Dylan in de rug gesteund door zijn vrienden van The Band. Zeventien nummers speelde de bard. Dat was wel bijzonder, want Dylan was al drie jaar een huisvader. Hij donderde van zijn Triumph T100, om zo onder de druk van een slopende concertreeks én het opnemen van platen te komen.

Vandaag draait de opname van het Isle of Wight-optreden. Het is een extraatje bij de bootleg Another Self Portrait uit 2013, aflevering tien uit die reeks. Toen deze box verscheen, begon ik met dit blog; ik maakte me op voor een concert van Dylan in de Heineken Music Hall. Mijn blog noemde ik naar Another Self Portrait.

Klein foutje in de liner notes van de box: hier staat namelijk dat het optreden 30 augustus 1969 was. Maar Dylan en The Band traden de laatste dag van die augustusmaand op.

Voor de chauvinisten onder ons, huisarts-in-ruste Arie de Reus uit Eefde wordt vriendelijk bedankt voor zijn aanvullende onderzoek voor Another Self Portrait; Jeroen van der Meer krijgt een eervolle vermelding. Het zijn leuke details, terwijl ik naar het optreden luister.

Don't Fence Me In

Opeens stond het online: de uitvoering van Don't Fence Me In door Bob Dylan. Het is Dylan's bijdrage aan de film Reagan, die dit jaar nog moet verschijnen. Het liedje is van Cole Porter. Veel meer heb ik niet gelezen over dit nummer, maar dat zal de komende dagen of weken wel anders worden.

Het is niet de eerst keer dat Dylan één nummer doet voor een album. In 2014 zong Dylan het liedje Things We Said Today voor de tribute-cd The Art of McCartney; drie jaar eerder maakte Dylan het liedje The Love That Faded van Hank Williams af, voor de cd The Lost Notebooks of Hank Williams.

Is het verschijnen van Don't Fence Me In een eenmalige bijdrage van Dylan? Of wordt het een opmaat voor een album met liedjes van Porter? We zullen het de komende maanden wel horen of merken.

I have a dream

Vandaag is het 61 jaar geleden dat de Mars naar Washington werd gelopen. Het was een betoging om op te komen voor de rechten van de Afro-Amerikanen. Geestelijk leider van deze beweging was Martin Luther King junior, een baptisten-predikant uit Montgomery (Alabama).

Bob Dylan liep ook mee in deze stoet. Hij zong ook, het nummer Only A Pawn In Their Game, een lied over Medgar Evers. Dylan had ook kunnen kiezen voor het liedje The Death of Emmett Till; Emmet Till was kort daarvoor gruwelijk gelyncht, omdat hij met een blanke vrouw zou hebben geflirt.

I have a dream. Ik heb een droom. Archibald MacLeish had ook een droom, hoewel een stuk minder belangrijk, in het licht van de mensenrechten-demonstraties. Archi wilde het boek The Devil and Daniel Webster van Stephen Vincent Benét op de toneelplanken brengen. Scratch moest deze toneelbewerking heten.

Voor de muziek had MacLeish Bob Dylan in gedachten. Die maakte een aantal liedjes, maar die pasten volgens de toneelschrijver niet goed bij de sfeer van Scratch. Dus werd Dylan vriendelijk bedankt voor zijn inzet, en werd de muziek door een collega gemaakt. Scratch werd twee avonden gespeeld. De affe liedjes gebruikte Dylan voor zijn langspeelplaat New Morning.

Dromen. Sommige dromen spatten uiteen als een luchtbel uiteen. Andere dromen worden werkelijkheid, na hard en stug werken.

Ruisend in de wind

Vanochtend heb ik overlegd met mevrouw Frits. Of we ergens een koffertje hadden met 85.000 dollar. In dat geval kunnen we een bod doen op de handgeschreven lyrics van Blowin' In The Wind. Maar helaas, in ons huis is geen verdwaalde geldkoffer. Wij zijn maar gewone arbeiders: arm, maar gezond. En daar gaat het om.

Maar gelukkig heb ik wel een list verzonnen. Ik heb die handgeschreven tekstvel in huis! Hoera. Via het Scrapbook, dat ik in 2005 kocht in een boekhandel in Amsterdam. In dit plakboek zitten leuke dingetjes. Toegangskaarten, schoolboeken, titelpagina's van boeken, posters, aankondigingen - maar ook de liedteksten in het handschrift van de maestro.

Een facsimile, uiteraard. Omdat die replica al in huis is, sla ik deze veiling maar over.

Over overslaan gesproken, het concert dat Dylan 20 september zou geven in Gilford, New Hampshire, is geannuleerd. Het zou de laatste show zijn van de Outlaw Music Festival Tour. De overige artiesten van dit reisgezelschap, Willie Nelson en John Mellencamp, geven wel acte de présence.

Maar dus zonder de 2016-laureaat van de Nobelprijs voor de Literatuur. "Due to unforeseen circumstances", heet het. Vanwege onvoorziene omstandigheden. Wat zouden die onvoorziene omstandigheden zijn om één optreden van één artiest van de club niet door te laten gaan? Een operatie, een begrafenis (weet je dat nu al?), een Open Dag?

Onvoorziene omstandigheden. Je weet het niet. Het antwoord blaast in de wind.

I shall be released

Afgelopen week zat ik met de Dylan-groep weer om tafel. Zo eens per zes weken komen we bijeen, om te eten en om een tekst van Dylan te bespreken.

We zijn kerkmensen, maar elk met een eigen achtergrond. De een is vrijgemaakt-gereformeerd (tegenwoordig lid van de Nederlandse Gereformeerde Kerk), de ander is als franciscaan deel van de rooms-katholieke kerk, de derde gaat wekelijks naar de Protestantse Kerk in de stad en de vierde is oudkatholiek.

Deze week stond het nummer I Shall Be Released op het menu. Een mooi nummer. Over gevangenschap. Is het een letterlijke cel waar de ik-persoon in zit? Het zou kunnen: I see my light come shining / From the west unto the east, zingt Dylan. Je ziet de schaduw in tegenovergestelde richting verschuiven - de zon komt op in het oosten, dus is de schaduw in het westen.

Of is het een gevangenis in overdrachtelijke zin? De Dylanologen zijn er niet eensluidend over. Het nummer zou ook kunnen slaan op de folk-periode, de tijd dat Bob als akoestische singer-songwriter begon aan zijn carrière. En de tijd dat hij zich gevonden voelde in een bepaald stramien, in de opvattingen van de folkies.

Zou kunnen. Beide interpretaties kunnen. Ze sluiten elkaar niet uit.

Het nummer is in verschillende versies te vinden. Op de elpee Music From Big Pink, het debuutalbum van The Band. Op The Bootleg Series, Vol 1-3. Op The Complete Basement Tapes (Raw en Complete), deel 11 uit die Bootleg Series. En op Bob Dylan At Budokan, om maar wat te noemen. Plus de nodige verzamelalbums.

We hebben een goede bespreking gehad, deze week. Zoals we hebben afgesproken: What happens in Vegas stays in Vegas.

Shakespeare

In Diever wordt deze zomer weer een toneelstuk van William Shakespeare opgevoerd. In dit Drentse dorpje is een heel actief Shakespeare-genootschap. Elk jaar wordt een stuk van de Britse toneelschrijver ten tonele gebracht, in het Nederlands.

Dit jaar is het toneelstuk The Winter's Tale, dat in het Nederlands gewoon Wintersprookje heet. De titel doet me denken aan een lied van Queen, A Winter's Tale. Dat nummer is de laatste compositie van frontman Freddie Mercury, luttele maanden voordat hij aan aids bezweek.

Nu was Mercury een Brit, geboren in de Engelse kolonie Zanzibar. Hij had de kunstacademie gedaan. Het lijkt me sterk dat Mercury niks van Shakespeare heeft gelezen. Zo'n songtitel moet haast wel een verwijzing zijn naar een Shakespeariaanse voorstelling.

Beetje vergelijkbaar met Tempest. Dat is een nummer van Bob Dylan, dat in 2012 verscheen op het gelijknamige album. Tempest gaat over de ondergang van de Titanic, het schip dat onzinkbaar zou zijn. Maar op de eerste tocht bleek een ijsberg noodlottig en zonk het schip alsnog.

Tempest lijkt op The Tempest (De Storm), het laatste toneelstuk dat Shakespeare in zijn eentje schreef. Kwade tongen beweerden dat Dylan met Tempest zou aanvoelen dat zijn leven en carrière voorbij zouden zijn. Zoals Shakespeare, met zijn The Tempest. Maar Dylan liet in een interview optekenen dat Tempest net wat anders is dan Thé Tempest - een lidwoord kan het verschil maken.

The Winter's Tale is natuurlijk geen A Winter's Tale. Maar het verschil is ook weer niet zó groot.

De Rubicon oversteken

De Franse acteur Alain Delon is overleden. Hij is 88 jaar geworden.

Delon heeft niks met Dylan. Of nou ja, eigenlijk wel. De Fransman speelde in 2008 in de film Asterix en de Olympische Spelen (Astérix aux Jeux Olympiques). In deze film vertolkte Delon de rol van Julius Caesar.

Deze Romeinse keizer stak in het jaar 49 de rivier de Rubicon over, wat tot politiek gedoe leidde. Een staatsgreep was het gevolg. Deze geschiedenis ligt ten grondslag aan de uitdrukking "De Rubicon oversteken". Met deze uitdrukking kun je onder meer je min of meer zelfgekozen dood op een slagveld aankondigen.

Je bereidt je voor op het onvermijdelijke. En je kunt niet meer terug. Zoveel is wel duidelijk als je de Rubicon oversteekt. Reken maar dat Dylan die uitdrukking in zijn totaliteit gebruikt in het lied Crossing the Rubicon.

Een wankel verband, tussen Dylan en Delon. Maar ja, het verband is er, dus dat is reden genoeg om erover te schrijven.