Mr. Jones

You walk into the room

With your pencil in your hand

You see somebody naked

And you say, “Who is that man?”

You try so hard

But you don’t understand

Just what you’ll say

When you get home

Because something is happening here

But you don’t know what it is

Do you, Mister Jones?

***

Bob Dylan is een protestzanger. Zo wordt hij in de media neergezet. En niet geheel ten onrechte. Want zeker in zijn eerste periode protesteerde de zanger. Dylan tekende vaak weerstand tegen de heersende opvattingen. Over de behandeling van landgenoten met een zwarte huidskleur, bijvoorbeeld. Mede door Dylan's teksten (maar niet alleen door zijn teksten!) is het systeem in de Verenigde Staten van Amerika veranderd.

Maar Dylan is een protestzanger. Hij protesteert ook tegen zijn eigen publiek. Luister maar eens naar een lied als Positively 4th Street , waarin hij verzet pleegt tegen zijn vroegere kameraden. Of het lied Maggie's Farm, ook zo'n protestlied tegen de protestgeneratie. Ik doe mijn best om te zijn wie ik ben, maar iedereen wil dat je bent zoals zij.

***

Ik denk vaak aan de ballade van de dunne man, meneer Jansen. Met zijn pen in de hand, zijn vele contacten, de man die alles wil begrijpen. Maar die het leven ontgaat. Omdat dingen gebeuren, die hij niet kan begrijpen. Die meneer Jansen herken ik wel, mede door mijn studie Journalistiek. Ik begrijp Dylan niet. Wie dat wel doet, mag zich melden op de bekende adressen.

***

Because something is happening here

Schandpaal

In verschillende kranten staat vandaag een artikel over schermpjes aan de schandpaal. Het gaat dan om het gebruik van mobiele telefoons tijdens concerten. De band TOOL bant het handzame beeldscherm uit de zaal. Wie toch zijn telefoon inzet om een foto te maken of een filmpje ("Alles voor het thuisfront"), wordt en public aan de schandpaal genageld door een zoeklicht.

In het artikel worden ook Bob Dylan en Neil Young met name genoemd, als collega-artiesten die het gebruik van camera's en telefoons willen tegengaan. Een concert van ome Neil moet ik nog een keer bijwonen, maar inmiddels heb ik een bescheiden aantal Dylan-optredens gezien ("In show and concert").

De eerste keer dat ik zoiets bij Dylan meemaakte, was in 2013. Toen werd het publiek in twee talen te kennen gegeven, dat de optredende artiest film- en opnameapperatuur had verboden. Toen tijdens het concert een bezoeker alsnog een foto wilde maken, scheen een steward op het toestel. Het geflits van de steward leverde hem een geïrriteerde blik op van de bard.

Bij het laatste concert van Dylan werden telefoons in de ban gedaan. Letterlijk, want elke bezoeker kreeg een zak mee, waar de telefoon tijdens het concert in gedaan moest worden. Waarna de zak gesloten werd - wie toch gebruik diende te maken van zijn gsm, moest naar een steward gaan om de zak te ontgrendelen. Ik herinner me niet dat van deze optie gebruik werd gemaakt.

Wel herinner ik me dat het een ontspannen avond was. Zonder afleidende schermpjes en oplichtende toestellen. Eindelijk ongestoord luisteren naar de meester.

Dat gun je iedereen.

De grote omtrek van een stier

196.156 dollar (ruim 180.000 euro) heeft het opgeleverd. Een schilderij van Bob Dylan uit 1968. Volgens veilingshuis RR Auction, dat de prent in de verkoop had, is het een "kleurrijke en energieke abstracte compositie, met centraal de grote omtrek van een stier". "Het canvas is gevuld met boeiende abstracte vormen en patronen, gecombineerd met herkenbare beelden, waaronder muzieknoten, vlinderdassen, dieren en losse vormen. Bovenaan ziet u de rode omtrek van een man met een hoed met rand, een weerspiegeling van zijn eigen stijl tijdens zijn Woodstock-dagen."

Ik heb de aankondiging van de verkoop gemist. Maar het was me ook niet gelukt om het benodigde bedrag bij elkaar te sprokkelen, vrees ik. Ruim 180.000 euro is best wel een bedrag. Een jaarloon, zo ongeveer.

Maar ja, dan heb je wel wat, natuurlijk.

Dylan zette het beeld op het canvas in 1968. Het jaar dat Music From Big Pink verscheen, het debuutalbum van The Band dat zij in de kelder van een groot roze geschilderde woning in Woodstock opnam.

Waar Dylan dit schilderij ook tekende, en het weggaf aan Sandy LePanto, in ruil voor een horoscooplezing. Sjah, het zou kunnen. Ik weet het niet.

Je moet ook niet alles in bezit willen hebben. Verlangen is ook een groot goed. Het verlangn naar wat je niet kunt krijgen.

Niemand weet hoe laat het is

De Nederlandse cabaretier Youp van 't Hek is geëerd met een steen. Die steen ligt voor de ingang van Carré, waar Youp zaterdag zijn laatste voorstelling speelde. Nu is hij met pensioen - de 70-jarige podium-artiest stopt liever 5 jaar te vroeg dan tien minuten te laat.

Youp stond solo met 276 optredens in Koninklijk Theater Carré. Reden genoeg om de tegel te leggen. Op de tegel staan zijn naam en de tekst "Niemand weet hoe laat het is", uit het gelijknamige lied. Het is hem gegund, hoor. Hoewel ik persoonlijk nooit echt kapot was van de humor van Youp.

Ik heb meer met zijn broertje Tom van 't Hek, voormalig top-hockeyer en hockey-bondscoach en gewezen huisarts. Maar over smaak valt niet te twisten.

Twist niet over smaak. Maar Carré, dat is wel een een bijzondere zaal. Bob Dylan heeft er drie keer opgetreden: 5, 6 en 7 november 2015 stond Nobelprijs-winnaar voor de Literatuur in de hoofdstedelijke theaterzaal.

Dat zal Dylan geen tegel opleveren. Alsof het hem daar om te doen is. Zijn prijzenkast puilt uit met eerbetonen en erkenningen. Niet alleen als muzikant, ook als tekstschrijver heeft Dylan de nodige prijzen gekregen. Een Pulitzer Prize in 2008, in de categorie special citation voor "his profound impact on popular music and American culture, marked by lyrical compositions of extraordinary poetic power".

De Neustadt International Prize for Literature in 2012. De Presidential Medal of Freedom in 2008 uit handen van Obama. Zo maar een greep van decoraties.

Maar daar zal Youp van 't Hek waarschijnlijk niet jaloers op zijn. Youp heeft zijn Carré-tegel.

83

Hiep hiep hoera! Bob Dylan viert vandaag zijn 83e verjaardag. Hij is niet on tour, dus grote kans dat hij thuis in Malibu is. Of Robert Allen 'Bob' Dylan zijn verjaardag in huiselijke kring viert, weten we niet. We weten eigenlijk niets van zijn dagelijkse leven. Geen kruimeltjes worden ons toegeworden via Instagram of Facebook. Ook de pagina Achterklap of de Privé besteden geen aandacht aan deze verjaardag.

Ook geen idee of in huize-Dylan een donut wordt gegeten. Een donut, een zoet, gefrituurd broodje. Naar verluidt van Engelse afkomst, maar wel een broodje dat ik met de Verenigde Staten associeer. Ik eet er wel eentje, vandaag.

Het kan vast geen kwaad.

Overigens verslikte ik me bijna in mijn ochtend-koffie. Want Tom Willems kondigt aan dat hij per direct stopt met zijn blog de Bob Dylan aantekeningen. "Er zijn meerdere redenen voor mijn besluit, de voornaamste is dat ik niet meer in staat ben kwaliteit te leveren," schrijft Tom, misschien wel de grootste Dylan-kenner in de Lage Landen.

Na vier jaar is dit blog dus ook ten einde. In feite was het een doorstart van Bob Dylan in (het) Nederland(s), dat Tom tussen 2008 en 2020 verzorgde. Ook daar stopte hij een paar keer mee, onder meer vanwege gezondheidsklachten.

Jammer is het wel. Tom is altijd goed ingevoerd in het Dylanesque - maar legt de lat ook altijd hoog. Vooral voor zichzelf. Dat heeft mooie dingen opgeleverd, zoals mooie verhalen op zijn blogs, goede research en heerlijke boeken. Maar ja, als de rek eruit is, en zo lees ik zijn aankondiging, dan houdt het op.

Met goede bedoelingen en intenties is niemand geholpen. Met eerlijke consequenties wel. Ik hoop wel dat Tom zich op Dylan-gebied blijft roeren. Want daar zijn we als (Nederlandse) Dylan-fans mee gediend.

Als Tom dat niet doet, zal er een gat achterblijven. Vul de schoenen van Tom Willem maar eens.

Pinksteren

Afgelopen zondag vierden christenen over de hele wereld het Pinksterfeest. Dit is het feest waarbij gevierd wordt dat de Heilige Geest is uitgestort. Dit feest is ook de naamgever van de zogenoemde Pinksterbeweging, een groep kerken waar de Geest blaast.

Of nou ja, dat is wat deze christenen zelf benadrukken. Alsof christenen van andere kerken niét door de Geest worden aangevuurd. Maar dat is een andere discussie.

Is Dylan een Pinkster-christen? Is hij lid geweest van de pinksterbeweging? Nee, dat was hij niet. In de tijd dat Dylan ter kerke ging, was hij lid van de Vineyard Christian Fellowship, een Bijbelschool in California. Die kerk is geen onderdeel van de pinksterbeweging, maar is een mondiale evangelische bewegingg.

Geen idee overigens wat Dylan met Pinksteren heeft. Hij heeft het in zijn teksten niet veel over de Heilige Geest. Wel over de gevolgen van de Plaatsvervanger van Jezus Christus. Maar dat is voer voor Dylanologen.

Etty Hillesum

Omdat ik wel houd van het lezen van boeken, ben ik lid van de Boekenclub van het Nederlands Dagblad. In een jaar tijd lezen we als heuse community zes boeken. Over die zes boeken kun je dan je gedachten delen. En worden podcasts gemaakt.

Na eerst 1984 van George Orwell (januari en februari) en Marilynne Robinson's Gilead (maart en april) is het voor mei en juni tijd voor Etty Hillesum. Het verhaal van haar leven, de biografie van de hand van Judith Koelemeijer.

Je legt altijd verbanden. En in de korte beschrijving van Etty's moeder Riva (Rebecca) Bernstein zit zo'n dwarsverband. Zij werd 23 juni 1881 geboren in het stadje Potsjep in het Russische district Tsjernigov, maar groeide op in Soerazj. Nadat tsaar Nicolaas II vanaf 1905 de pogroms min of meer faciliteerde, vertrok de familli Bernstein in 1907 naar Nederland.

Het dwarsverband is dat Anna Kirghiz en Zigman Zimmerman, de grootouders van Robert Allen Zimmerman, de Oekraïnse stad Odessa in 1905 verlieten. Vanwege diezelfde gewelddadige aanvallen op de Joodse bevolking.

Zou de familie Bernstein de Zimmermannen gekend hebben? Heeft de jonge Robert het dagboek van Etty Hillesum gelezen, net zoals hij Het Achterhuis van Anne Frank heeft gelezen? Ik weet het niet. Misschien is het ook maar een verband dat ik zie, maar er niet is.