Carry me home

In een berichtje over de live-plaat Carry me home van Mavis Staples en Levon Helm, schreef ik dat Mavis in 1997 tijdens de Kennedy Center Honors Gotta Serve Somebody zong. Dat is niet waar, het was Shirley Caesar die dit nummer zong.

Bij deze rechtgezet.

Het was deze week ook 56 jaar geleden dat Dylan van zijn Triumph Tiger 100 afdonderde. Een goed paard is nog geen goede ruiter, zullen we maar zeggen.

Morgen is het alweer augustus. Na augustus volgt september, en dan start de Europese tournee. Over een paar weken is het herfstvakantie en staat de bard twee avonden in de AFAS Live. De eerste avond is inmiddels uitverkocht, voor de tweede avond zijn nog wel wat kaartjes beschikbaar.

Ik begin al meer en meer zin te krijgen in het optreden.

J.C.

Het onderwerp kan van het lijstje af. De aanklacht van J.C. tegen Dylan is ingetrokken. De vrouw zou bewijsmateriaal hebben vernietigd.

Ook niet handig van deze J.C., want dan schiet je jezelf in je voet.

Maar nu kunnen we zonder rechtszaken ons richten op de Europese najaarstournee van 2022.

Kronieken #86 | Carry me home

Deze maand verscheen het album Carry Me Home. Het is een live-registratie van een optreden van Levon Helm en Mavis Staples. Het album is 3 juni 2011 opgenomen - een klein jaar later overleed Helm aan de gevolgen van keelkanker.

***

Het had weinig gescheeld of Mavis werd mevrouw Dylan. Mavis heeft wel eens verteld dat ze met haar vader had gediscussieerd over een huwelijksaanzoek van een blanke singer-songwriter. Uit principe weigerde Mavis het aanzoek, omdat hij blank was – maar volgens vader Pops was dit aanzoek geen probleem, omdat ook blanken meestreden voor de gelijke burgerrechten. Maar toen had Mavis het aanzoek van Bob Dylan, want van hem kwam het huwelijksaanzoek, al afgewezen.

***

Levon Helm was de zingende drummer van The Band. Toen deze formatie nog de begeleidingsband was van Ronny Hawkins, en het nog The Hawks heette, was Levon een 'gewone' drummer. In dezelfde tijd weekte Dylan die muzikanten los om hem te begeleiden in zijn 'elektrische periode'. Maar toen de begeleidingsband werd uitgejouwd, haakte Levon af. Hij maakte muziek als sessiemuzikant; diens plek in The Hawks werd overgenomen door Mickey Jones.

***

Bij het afscheidsconcert van The Band nodigden de mannen The Staples Singers uit. De band was een onderdeel vergeten, namelijk de gospelmuziek. En wie kan zo'n hiaat beter invullen dan de zingende familie Staples?

****

Mavis Stapels nam ook een eigen versie op van Gotta Serve Somebody. Het is een van de gospelsongs uit Dylan's eigen Jesus Years van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Mooi lied. En mooie toepassing op Mavis' leven.

***

Op Carry Me Home is The Weight te horen. Geschreven door Band-gitarist Robbie Robertson, met belangrijkste lead-vocals van Helm. Bassist Rick Danko neemt het vierde couplet voor zijn rekening, de drummer en de bassist zingen in harmonie het vijfde en laatste couplet. Bij Carry Me Home, waarbij Mavis de leadzang voor haar rekening neemt, zingt Levon in principe The Weight - maar hij is niet te beroerd om de zang met Mavis te delen.

***

Ook is Gotta Serve Somebody te horen. Op dit album staat het nummer vermeld als You Got To Serve Somebody. Ik neem het de eindredacteur niet kwalijk, maar netjes is het niet. Dit nummer zong Mavis, toen Dylan in 1997 de Kennedy Center Honors kreeg uitgereikt.

***

Een klein jaar na dit optreden van Levon Helm en Mavis Stapels overleed de zingende drummer. Hij was net hersteld van -weer- keelkanker. Dat hoor je in zijn leadzang bij The Weight. Een kwetsbare zanger, niet meer zo overtuigend als in de hoogtijdagen van The Band.

***

Een mooie live-verslag, dat Carry Me Home. Om meer dan één reden.

Vijf nummers

Het was een bijzonder optreden, dat Dylan 25 juli 1965 gaf op het Newport Folk Festival. Drie nummers speelde de zanger - in de rug gesteund door een begeleidingsband. Die band bestond uit Michael Bloomfield (gitaar), Sam Lay (drums), Al Kooper (orgel/bas), Jerome Arnold (bas) en Barry Goldberg (orgel), Al Kooper (bass).

Later die avond speelde Dylan solo nog It's All Over Now, Baby Blue en Mr. Tambourine Man.

Legendarisch wordt dit optreden genoemd. Omdat Dylan voor het eerst 'elektrisch' optrad. Op het festival waar hij als folksinger was doorgebroken: man met gitaar. Van Pete Seeger werd gezegd dat hij met een bijl klaar stond om de stroomtoevoer kapot te slaan.

Dat laatste klopt wel. Volgens de een had Seeger een gehoorapparaat, dat op tilt sloeg toen Dylan met de band op het podium kwam. Volgens de ander was Seeger ziedend dat zijn protegé zijn ziel had verkocht aan de commerciële rockmuziek.

Het punt was niet zozeer dat er elektrische muziek gespeeld werd. Vaste gast Johnny Cash speelde veel met een bandje, om zijn countrymuziek aan het publiek te presenteren. Punt waarom dit optreden zo'n legendarische status heeft bereikt, is omdat Dylan niet meer het verlegen jongetje achter een akoestische gitaar was.

Daar kwam 57 jaar geleden abrupt een einde aan.

J.C. v. Zimmerman

Net dat ik dacht hoe het ook alweer zat met die de misbruikzaak dat een tijdje naar buiten kwam, las ik dat de aanklaagster haar advocaat had ontslagen.

Ene J.C. beschuldigt Bob Dylan er van dat hij haar in de jaren zestig seksueel misbruikt heeft. De zaak heeft als werktitel J.C. v. Zimmerman meegekregen. J.C. verwijst in dit geval naar de aanklaagster, die dus anoniem wil blijven. Zimmerman verwijst naar de naam waarmee Dylan in 1941 ter wereld kwam.

Het is dus niet zo dat hiermee de artiestennaam van Robert Allen is bevestigd. Nogmaals, net als dat J.C. de aanklaagster buiten schot houdt, is Zimmerman ook zo'n bliksemafleider.

Maakt allemaal niet uit.

Het is alleen akelig dat zulke berichten de aandacht opeisen, in plaats van dat het over muziek gaat. Of over de komende Europese tournee. Of het nieuwe boek van Jochen Markhorst over Time Out Of Mind. Of over al die andere zaken die wél iets over de bard vertellen.

Want er is zoveel. Op YouTube is de nieuwe opname van Blowin' In The Wind te horen. Die versie onder productie van T-Bone Burnett, om diens Ionic Originals te promoten. Zeker geen onaardige versie. De fysieke uitgave is trouwens een eenmalig product, waar onlangs 1,7 miljoen euro voor is betaald.

Dan heb je wel wat, natuurlijk. Een collector's item is een eufemisme.

Deze nieuwe uitvoering doet me denken aan Shadow Kingdom, toen Dylan vorig jaar een soort livestream-concert gaf.

Laten we het over deze hoofdzaak hebben.

2025

Opeens was daar een kleine, maar vooral ook korte suggestie: een tourposter voor de wereldwijde Rough And Rowdy Ways-tour had het jaartal 2025 als eindjaar meegekregen. Terwijl in vrijwel alle andere uitingen rondom deze tournee aangaven dat 2024 het sluitstuk zou worden.

Maar mogelijk is het een typefout van iemand. Kan gebeuren. Nergens zie ik die 2025 ergens bevestigd. Ik ga er daarom maar vanuit dat in 2024 de laatste optredens worden gedaan in het kader van de Rough And Rowdy Ways -tour.

Daarmee denk ik ook dat de twee concerten in oktober, in AFAS Live in Amsterdam, de laatste zullen zijn van Dylan in Nederland. Het jaar 2022 is dan al bijna voorbij. Als deze tournee inderdaad wereldwijd is, en de Corona-maatregelen het toe laten, moet de bard ook nog naar Azië, en misschien ook nog langs Australië en Nieuw-Zeeland. Trouwens, wanneer was Dylan voor het laatst op het Zuid-Amerikaanse continent?

We horen het allemaal nog wel.

Stilte voor de storm

Over twee maanden begint Dylan aan zijn Europese najaarstournee 2022. Omdat het onderdeel uitmaakt van de World Wide Rough and Rowdy Ways Tour 2021 - 2024, verwacht ik in de tussentijd niet per se een nieuw studio-album. Misschien dat nog wel een nieuwe aflevering komt van de Bootleg Series. Of dan eindelijk deel twee van Chronicles.

Ik weet het niet.

Misschien is het ook wel de stilte voor de storm. Als Dylan in Oslo begint, zal in Nederland de nodige media-aandacht een piek krijgen. Kranten en tijdschriften die hun liefde voor de bard herontdekken en presenteren alsof ze de zanger al jarenlang op de voet volgen.

Redacteuren die je eerder nooit op een Dylan-verhaal of -voorliefde hebt kunnen betrappen, overigens. Maar dat terzijde. Zover is het ook nog lang niet. Dylan is pas half oktober in Nederland. Dat duurt nog wel eventjes. Tijd genoeg om je in te lezen in het werk en leven van Dylan.