Corona

People are crazy and times are strange.

Een collega, die afgelopen zomer Bob Dylan in Londen heeft gezien, zong deze aforisme uit Things Have Changed. Het behoeft geen betoog over welke gekke mensen en vreemde tijden hij het heeft. 't Is immers corona voor en corona na.

Ook voor de bard zelf heeft covid-19 concrete gevolgen. De tournee door Japan, met optredens in Tokio en Osaka, zijn afgelast. Op last van de Japanse premier Abe. Als Dylan in dezelfde periode niet door Japan maar in Europa zou optreden, zouden zijn concerten eveneens zijn afgeblazen.

Gelukkig is Dylan zelf de beroerdste ook niet. Vorige week kwam hij met Murder Most Foul aanzetten. Een slepend nummer van 17 minuten, met piano, cello (Tony Ganier die zijn stand up-bass heeft omgetoverd?) en een lichte percussie. In ruim een kwartier bespreekt Dylan de moord op John F. Kennedy.

Maar misschien is wel het meest nieuwswaardige aan deze release het bijbehorende statement. Een directe groet van Dylan aan zijn fans en volgers, voor de steun en loyaliteit in de afgelopen jaren. En we moeten veilig blijven, streng zijn in het volgen van iets (of orthodox, zegt Wolters' Woordenboek) en moge God ons zegenen.

Zo direct is Dylan lang niet geweest. Ook zijn Nobel Speech is niet zo direct - weliswaar open, maar niet gericht aan de fans en volgers.

Ach, mensen zijn gek en tijden zijn vreemd.

I used to care, but...

Tot zover.

"Het avontuur zit erop. Vijftien jaar De Wereld Draait Door, fijn dat u keek." Met die woorden sloot Matthijs van Nieuwkerk vrijdag de allerlaatste aflevering van De Wereld Draait Door (DWDD) af.

In DWDD was veel ruimte voor muziek. Natuurlijk voor Charles Aznavour, waar de presentator groot fan van is. Maar net zoveel aandacht werd besteed aan Leonard Cohen. Maar ook Bob Dylan kwam regelmatig voorbij. Sterker nog, in de doordraaiende wereldbol in de leader van het programma, zit een afbeelding van Dylan verstopt.

In 2015 trad Dylan op in Carré. Het was het laatste concert dat Van Nieuwkerk bijwoonde, zo gaf hij te kennen tijdens een interview met Esquire. "Ik kwam na DWDD zo snel mogelijk op mijn fiets aangesjeesd, liep tien minuten na aanvang het theater binnen."

Het verhaal gaat dat de redactie van DWDD met het management van Dylan en/of de baas van Carré heeft gesproken over de begintijd van Dylan's optreden. Dat was 20 uur, sharp! Maar het live-programma duurde tot iets voor achten. Of het mogelijk was dat de maestro wat later zou beginnen, zodat Van Nieuwkerk zijn programma gewoon kon afmaken en niets zou missen van het optreden.

Dat kon niet.

De zanger zwicht niet voor een live-programma.

Dat soort capriolen worden nu ook niet meer voorgesteld. Het is niet niet nodig. Na vijftien jaar De Wereld Draait Door zit het erop.

Tot zover.

Murder Most Foul

Opeens is het er: de nieuwe song van Bob Dylan. Vanmorgen plaatste de Nobelprijswinnaar het nummer Murder Most Foul op internet en verspreidde het via de sociale media. Voor de volledigheid meldde de bard in de bijgaande post:

Greetings to my fans and followers with gratitude for all your support and loyalty across the years. This is an unreleased song we recorded a while back that you might find interesting. Stay safe, stay observant and may God be with you. - Bob Dylan

Murder Most Foul. Vermoord het meest onreine. Of vuile. Het is maar het hoe je het vertaald. Dat omzetten laat nog wel even op zich wachten, want hoewel de eerste transcripties ook al online zijn, gaat het om ruwe teksten, gebaseerd om de eerste beluistering.

Het nummer is dus al een tijdje geleden opgenomen. Maar wanneer? Tijdens de opnames voor Tempest? Op zich wel logisch dat Murder Most Foul niet op de plaat verscheen, want het titelnummer van dat album duurt ook al een kwartier.

In het nummer bespreekt Dylan de moord op John F. Kennedy in 1963, toen de charismatische president op tournee was voor zijn herverkiezing. Opmerkelijk detail: kort na die moord kreeg de toen 22-jarige Dylan de belangrijke jaarlijkse Tom Paine Award tijdens een links-liberaal feestje. Hij zegt in zijn acceptatie-rede dat hij wel iets van zichzelf terug ziet in Lee Oswald. Dat is de (vermoedelijke) moordenaar van Kennedy.

De titel van het nummer. Verwijst het naar een dialoog tussen Ghost en Hamlet uit het toneelstuk van William Shakespeare? Of is het een verwijzing naar een van de vier Miss Marple films van Metro-Goldwyn-Mayer? Zou ook kunnen. Of misschien wel beiden.

Inmiddels is het speculeren ook op gang gekomen. Is het een opmaat voor een nieuw album met eigen materiaal? En is de rest van deze plaat dan ook al eerder opgenomen? Hoeveel eerder was dat dan? Was dat rondom Triplicate, die 3cd met nummers uit de American Songbook en grootgemaakt door Frank Sinatra? In dat geval zou het al drie jaar geleden zijn dat de opnames zijn gemaakt.

Maar 'a while back' zou ook korter geleden kunnen zijn. Vanuit de eeuwigheid bekeken zijn menselijke tijdsbepalingen maar triviale bezigheden.

Murder Most Foul. Het is er plotseling. Met talloze verwijzingen naar films, songs, de cultuur. Iemand als Tom Willems is in staat om al dan niet geplande dwarsverbanden naar voren te brengen. Laat ik één dwarsverband noemen, waar ik wel van moest glimlachen: Another One Bites The Dust, de grootste hit van de Britse band Queen in Amerika - dat nummer is zelfs groter en bekender dan Bohemian Rhapsody.

Zeventien minuten. Daar zitten zonder veel verwijzingen in. Waarschijnlijk gaat de helft ook nog aan ons voorbij. Omdat we niet of minder thuis zijn in de Amerikaanse cultuur. Laat staan over Dylan's eigen leven - zijn bibliotheek en filmkennis.

Draai het nummer drie keer en je bent een uur verder. Met die foto van Kennedy als "clip" bij het nummer.

Larry Campbell

Dylan is van de radar. Volgens Peerke zou het heel goed te maken kunnen hebben met de oproep om in je kot te blijven. Dat lijkt me een goede alibi.

En wat nou als Dylan die oproep nou naast zich neer legt?

Als, als, als.

Met als-en past Parijs in een fles.

Als de hemel naar beneden valt, hebben we allemaal een blauwe hoed.

Gisteren kwam ook het nieuws naar buiten dat Larry Campbell corona onder de leden heeft. Dat is spijtig, want dat betekent dat de multi-instrumentalist twee weken binnen moet blijven. En dus niet buiten te horen is, voor zover dat nog mogelijk was.

Campbell heb ik twee keer aan de zijde van Dylan zien optreden. De eerste keer was in 2002, met Charlie Sexton als slaggitarist. De twee gitaristen namen ook de achtergrondzang voor hun rekening. De tweede keer was een jaar later, in de Heineken Music Hall. Toen was Freddie Koella de tweede gitarist van dienst.

Campbell is ook de ceremoniemeester tijdens Ramble At The Ryman, met die uitstekende finale van The Weight, met John Hiatt als gastzanger. Een verdraaid goede gitarist en sessiemuzikant, die Campbell.

Radar

De dagelijkse Dylan-kroniek ExpectingRain.com meldt voor de tweede keer binnen een week tijd dat Bob van de radar is. Dat heeft betrekking op het nieuws rondom de zanger. Natuurlijk. Maar je maakt je ook wel een beetje zorgen.

Over twee maanden viert Dylan zijn 79e verjaardag. Zijn tournee in Japan is afgezegd - terwijl het veel optredens in een beperkt aantal concertzalen waren.

Enfin.

De afwezigheid qua nieuws rondom Dylan, dat lijkt misschien ernstiger dan het is.

The Weight

Nu we door corona veel thuis zitten, hebben we tijd over om andere dingen te doen. Bijvoorbeeld te lezen. In 2017 gaf bassist Tony Garnier een interview aan het Nederlandstalige tijdschrift De Bassist. Dat interview is nu ook online te lezen, de archieven zijn geopend.

Of om filmpjes op te zoeken. Van The Weight bestaan mooie uitvoeringen. Zoals met The Staple Singers, als aanvulling op The Last Waltz. Of neem de uitvoering die Ringo Starr en Robbie Robertson een paar jaar geleden begonnen, in het kader van Playing For Change | Song Around The World.

En dan is daar nog die verrassing uit 2013. Dylan tourde met Jeff Tweedy van Wilco, Jim James (My Morning Jacket) en Peter Wolf van The J. Geils Band (onder de naam Americana) door Amerika. Een triple-bill: ieder een eigen setlist. Met Dylan als afsluiter - en met een mooie finale.

Leuk om de overgebleven tijd met dit soort filmpjes te vullen.

Eric Weissberg

Multi-instrumentalist Eric Weissberg is op 80-jarige leeftijd overleden. De man heeft niet veel, maar wel genoeg met Dylan te maken. Want de zanger en muzikant is te horen op Blood On The Tracks.

Weissberg is een van de sessiemuzikanten van de New Yorkse opnames voor Blood On The Tracks in september 1974. Bij de heropnames in december 1974 in Sound 80 in Minneapolis, na de broederlijke feedback van David Zimmerman, was Weissberg afwezig.

Desalniettemin is diens overlijden een goede reden om het album maar weer eens te draaien. Daar zijn goede alternatieven voor. De originele uitgave uit 1975, bijvoorbeeld. En de gelimiteerde uitgave van de testpersing die afgelopen jaar tijdens Record Store Day verscheen. En de 14e aflevering in de Bootleg Series, dat in 2018 verscheen - in een 1cd en in een box met zes schijfjes.

Weissberg ruste in vrede.