Kenny Rogers

Bob Dylan is tijdelijk van de radar af. Het nieuws rondom de zanger en Nobelprijs-winnaar is tot een nulpunt teruggedraaid. Niet dat je door alleen al het nieuws rondom corona ziek wordt. Maar deze griepvirus houdt de mensen wel in huis en zo min mogelijk on the road. En dus betekent dat het nieuws ook opdroogt.

Het lijkt wel op wat de profeet Jeremia zegt: U hebt mij teleurgesteld, als een beek die drooggevallen is (Jeremia 15: 18b).

Bijbelvaste gelovigen zullen wijzen op de context. Een zin in de Bijbel staat immers nooit op zichzelf, al is het maar vanwege het simpele feit dat het altijd in een hoofdstuk is opgenomen. Voorafgaand en daaropvolgend zijn ook altijd weer zinnen. Woorden. Teksten.

Tuurlijk.

Het nieuws rondom Dylan droogt op. Het gaat nu vooral om ander nieuws. Bijvoorbeeld dat Kenny Rogers is overleden. Hij is rustig ingeslapen. Rogers was een Amerikaanse countryzanger, fotograaf, schrijver, songwriter, acteur en zakenman. Net als Dylan zong hij een partij mee in We Are The World, een benefietlied uit 1985 waarin hij samen met tal van Amerikaanse muziekiconen aandacht vraagt voor de hongersnood in Ethiopië.

Het nummer She believes in me, geschreven door Steve Gibb in 1978, werd drie jaar later door André Hazes in het Nederlands uitgebracht als Zij Gelooft In Mij - wat dan ook weer de titel is geworden van de Nederlandse documentairefilm uit 1999, geregisseerd door John Appel.

Enfin. Hazes en Dylan in één verhaal. Voor de Amsterdammer een groot compliment, voor Dylan maakt het niets uit.

Dylan is van de radar. Hopelijk gebruikt hij de vrijgekomen tijd om te schrijven. Liedteksten voor een nieuw studioalbum. Verhalen voor deel 2 van zijn autobiografie Chronicles.

Radar

Klokken luiden

Om in deze onzekere tijd een boodschap van bemoediging, hoop en troost te verspreiden, roept de Raad van Kerken ook alle kerken in Nederland op om de komende drie woensdagen (18 en 25 maart en 1 april) van 19.00 – 19.15 uur de kerkklokken te luiden. Met deze ‘klokken van hoop en troost’ kunnen kerken mensen met elkaar verbinden over de grenzen van sociaal isolement heen.

Het lijkt wel of Dylan in deze coronacrisis opnieuw aanwezig is. Deze keer met Ring Them Bells, het nummer van Oh Mercy uit 1989. Vanavond om 19.15 uur zet ik Ring Them Bells aan, in de versie zoals die op Tell Tale Signs staat. Een akoestische versie, de Unplugged-editie uit 1994 van de maestro zelf.

Ring them bells Sweet Martha

For the poor man’s son

Ring them bells so the world will know

That God is one

Oh the shepherd is asleep

Where the willows weep

And the mountains are filled

With lost sheep

© 1989

Jesaja 53

Corona grijpt om zich heen. Openbare bijeenkomsten worden zo goed als afgelast: horeca-gelegenheden zijn dicht, werknemers werken thuis, onderlinge afstand is vanaf minimaal anderhalve meter én kerkdiensten worden niet meer in kerkgebouwen gehouden.

Ook de optredens van Bob Dylan, volgende maand in Tokio en Osaka, zijn geannuleerd. Noodzakelijk? Misschien niet, maar goed is het wel. Je moet het lot niet tarten.

Ik moet deze dagen denken aan Jesaja 53, over de lijdende knecht. Over het schaap dat ter slachting wordt gebracht, het lam dat stil is voor haar scheerders. Maar óók de man die het lijden kende en met ziekte vertrouwd was, die onze ziekten droeg, die ons lijden op zich nam. "Wij echter zagen hem als een verstoteling, door God geslagen en vernederd".

Het is deze profetie die Dylan aanhaalt in een van zijn mooiste liedjes, Red River Shore. Dat laatste couplet, met die aangrijpende eerste regels: 

Now I heard of a guy who lived a long time ago

A man full of sorrow and strife

That if someone around him died and was dead

He knew how to bring him on back to life

Woorden van troost en hoop in deze dagen van corona en crisis.

Lone Pilgrim

Corona, corona, corona. We ontkomen niet aan alle nieuwsberichten over deze griepvirus. Premier Rutte houdt maandagavond een address to the nation. Dat is sinds de oliecrisis van de jaren zeventig niet meer gebeurt.

Met een collega sprak ik eind vorige week over wat van Dylan te draaien tijdens deze verwarrende tijden. Mijn collega kwam met Lone Pilgrim, een van de folkliedjes op World Gone Wrong uit 1993. Sowieso een mooi album, een goede bloemlezing uit de rijke folktraditie. En door Dylan zelf geproduceerd - onder zijn eigen naam.

Dat album heb ik overigens in meerdere edities in de kast staan. Als onderdeel van die grote box met álle reguliere albums van Dylan. Waaronder dat merkwaardige album Dylan uit 1973. En World Gone Wrong.

Ik heb World Gone Wrong ook in het boxje van dagblad de Volkskrant uit 2011 met als titel Not Dark Yet. Dit boxje heeft vijf albums, die het beste zijn van Dylan van 1980 tot 2010. Een wat merkwaardige selectie; de twee boxen die bij de ochtendkrant waren verschenen, besloegen beiden een decennium (jaren 60 en jaren 70).

Het album heb ik ook twee keer op elpee. In de versie van Music On Vinyl, maar ook een zogenaamde counterfeit: met groen vinyl en een streep op de hoes. Een leuk verzamelobject.

De komende dagen is genoeg tijd om door mijn muziekverzameling te struinen.

Géén Japanse shows

Corona heeft ingeslagen in Dylan-land. Lang leek het erop dat de veertien shows in Japan (Tokio en Osaka) doorgang vonden. Maar op de site van Dylan staat een verklaring van concertorganisator UDO ARTISTS, INC. uit Japan:

“Given the situation of the widespread Coronavirus, our Prime Minister has requested that we cancel or postpone all forthcoming concerts or events in late March and beyond. We are so sorry to cancel the shows, but in the interest of Public Health and Safety, we are left with no alternative. Therefore we have regrettably decided to cancel the upcoming Bob Dylan concerts here in Japan scheduled April 1 – April 24. We will look to rebook the shows in the future.” ~ UDO Artists, Inc.

De wachter

“There must be some way out of here,” said the joker to the thief

“There’s too much confusion, I can’t get no relief

Businessmen, they drink my wine, plowmen dig my earth

None of them along the line know what any of it is worth”

“No reason to get excited,” the thief, he kindly spoke

“There are many here among us who feel that life is but a joke

But you and I, we’ve been through that, and this is not our fate

So let us not talk falsely now, the hour is getting late”

All along the watchtower, princes kept the view

While all the women came and went, barefoot servants, too

Outside in the distance a wildcat did growl

Two riders were approaching, the wind began to howl

© Bob Dylan, 1968