Timothée Chalamet

Timothée Chalamet ken ik niet. En dat zal een fout zijn. Ik gok dat generaties filmliefhebbers me nu boos aankijken: hoe kún je Timothée Chalamet niet kennen? Heel eenvoudig: omdat ik geen filmkenner ben, niet eens een filmliefhebber.

Maar de naam van de acteur ben ik vandaag dan tegen gekomen. De 24-jarige Chalamet gaat namelijk de de hoofdrol vertolken in een biopic over zanger Bob Dylan. De film behandelt de periode van halverwege de jaren zestig, toen Dylan de overstap maakte van akoestische naar elektrische muziek.

Dylan zelf werkt via zijn manager als uitvoerend producent actief mee aan de film, die nog geen officiële titel heeft. De film is gebaseerd op het boek Dylan Goes Electric, geschreven door Elijah Wald. De biopic wordt geregisseerd door James Mangold, die eerder Walk The Line over zanger Johnny Cash en de biografische sportfilm Ford v Ferrari (in Nederland verschenen als Le Mans ’66) maakte.

Onduidelijk is wanneer de film verschijnt. Het kan dus zomaar nog een paar jaar duren voor de film wordt vertoond. Ik wacht rustig af.

Ik ben

De dominee preekte naar aanleiding van de tekst uit Exodus 3. Het is het verhaal van de brandende braamstruik. Over dat God zich aan Mozes bekend maakt met die feitelijk onvertaalbare naam JHWH. Ik ben, ik ben die er zijn zal, ik 'gebeurt'.

Maar bij het horen van de naam dacht ik aan John Wesley Harding. Het album dat Dylan op de valreep van 1967 nog op de markt bracht. Het is het titelnummer, een verwijzing naar een soort Robin Hood-achtig figuur. Met een album vol outlaws, zwervers, immigranten, boodschappers en heiligen met een oudtestamentische moraal. Sommige mensen beweren dat de Godsnaam verborgen zit in de naam van de 'hoofd-outlaw'.

JoHn Wesley Harding, je ziet de letters J-H-W-H verstopt in de naam. Het zou kunnen. Waarom niet?

Nijend24

In Drenthe, in de buurt van Assen, ligt het dorp Anderen. Naast gehuchten en buurtschappen als Nooitgedacht, Marwijksoord en Anloo. Anderen heeft een cultureel centrum, dat Nijend24 heet. Ik kende het niet en ik zou ook nooit van het dorp met 255 bewoners hebben gehoord, als hier niet een Dylan-tribute zou worden gehouden.

En wat voor een eerbetoon!

Twee avonden lang. Zaterdag 11 januari is de eerste show, een dag later volgt een tweede optreden. De shows hebben als titel Bob Dylan, de Songs de Mythe meegekregen. De songs en de mythe. Een bekend thema onder Dylan-fans. Wellicht maken de zes bandleden gebruik van het op z'n minst aantrekkelijke boek Dromen Van Johanna, dat Ernst Jansz maakte tijdens zijn gelijknamige vertalingsproject.

Het is het overwegen waard om 12 januari naar het Drentse dorpje af te reizen. Wie gaat mee?

Carré

Twee artiesten zijn vrijdagavond 10 meter naar beneden gevallen tijdens een voorstelling van het Wereldkerstcircus in Carré in Amsterdam. De twee zijn buiten levensgevaar.

Het is een letterlijke val. Je kunt zeggen dat hoogmoed voor de val komt, getuige dit duo. De stap naar een figuurlijke val is gauw gemaakt. Want het Koninklijk Theater Carré is voor Nederlandse artiesten dé plek om op te treden. Wie eenmaal in dit theater heeft opgetreden, is een gevestigde naam.

Hoogmoed komt voor de val. Vlieg niet te hoog, Icarus.

Even moest ik denken aan de optredens van Dylan in Carré, in het najaar van 2015. Is Dylan nadien van een voetstuk gevallen? Letterlijk of figuurlijk? Volgens mij niet. Maar dat zeg ik, een fan, een volger, een Dylan-blogger.

Dylanesk 2020

Een gelukkig nieuw jaar gewenst. Dat we ook in 2020 worden verwend met mooi nieuws rond Bob Dylan.

Het is vandaag een goede dag om Rock Of Ages te luisteren, het jaarwisselingsconcert dat The Band gaf in de Academy of Music in New York City, gedurende de omwenteling van 1971 naar 1972. Vanzelfsprekend ontbrak Dylan bij dat concert niet, ondanks dat hij niet meer tourde.

Voor 2020 weten we weinig. Behalve dat in april een handvol optredens staan gepland in Tokio en Osaka. Dat is fijn nieuws voor de Japanners. Komt Dylan nog naar Europa? Verschijnt dit jaar een nieuw album met zelfgeschreven liedjes? We weten het niet. Maar aan het einde van dit jaar weten we het wel. Dan maken we weer de balans op.

Het is fijn om nu nog niet te weten wat ons te wachten staat. Dan valt het niet tegen, om het eufemistisch te zeggen. Maar positiever: dan verrast Dylan ons nog meer dan dat hij zou doen door alles ruim van tevoren aan te kondigen.

Geniet van 2020 en draai Rock Of Ages.

Dylan in 2019

2019 is ten einde. Het jaar is voorbij gevlogen. We hebben veel Dylan-nieuws gehoord, de afgelopen twaalf maanden. Zoals het overlijden van bijvoorbeeld D.A. Pennebaker, die de legendarische documentaire Dont Look Back op zijn naam heeft staan.

Het was ook het jaar van The Rolling Thunder Revue. In juni verscheen de film Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese op Netflix. De film werd bijgestaan door de 14 cd's tellende box Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings.

In juli was ik met een collega bij het concert van Dylan in de Barclaycard Arena in Hamburg.

Tijdens Record Store Day verscheen een gelimiteerde oplage een kopie van de testpersing van Blood On The Tracks.

In november verscheen deel 15 van Dylan's Bootleg Series: Travelin’ Thru, over zijn opnames voor John Wesley Harding en Nashville Skyline.

We kunnen terugkijken op een mooi Dylan-jaar. Dat belooft wat voor volgend jaar. Misschien ook wel niet. Alsof we afgelopen 1 januari wisten wat ons te wachten stond. Dat wisten we niet. Mede daardoor was het een mooi jaar: we wisten niet wat we in onze schoot geworpen kregen, en dat maakt het nieuws als een waar cadeau.

Long black coat

Bij een aanval op een huis van een orthodox-joodse voorganger in de staat New York zijn vijf mensen neergestoken. Ze werden allemaal naar het ziekenhuis gebracht. Twee slachtoffers zijn er slecht aan toe. Een van hen heeft zes steekwonden opgelopen.

De dader had zijn gezicht gedeeltelijk bedekt met een sjaal. Hij zou gewapend zijn geweest met een machete. Hij ging er na de aanslag vandoor in een auto. Enkele uren later arresteerde de politie een verdachte, die werd beschreven als een lange, zwarte man, zo meldt de NOS.

Een lange, zwarte man. Waarschijnlijk wordt daarmee de huidskleur van de dader bedoeld. Maar misschien droeg de man wel lange, zwarte kleding. En dan zit ik gelijk met mijn gedachten bij Bob Dylan, bij Oh Mercy. The man in the long black coat.

Om via een cover van dit nummer verder te gaan bij Joan Osborne, die in 1995 Man In The Long Black Coat opnam voor haar album Relish.

Enfin.

Het zijn de loze dagen tussen het Kerstfeest en de jaarwisseling. Goede dagen om naar het album John Wesley Harding te luisteren. Iets wat ik de laatste twee, drie jaar ook doe. Misschien komt dat wel omdat dit album 27 december 1967 verscheen, zo'n loze dag tussen Kerstmis en Oudjaarsdag.