Amerikaanse spotvogel

Van 29 tot 31 augustus 1969 werd in de Engelse stad Wootton op het eiland Isle of Wight werd een festival gehouden. Bob Dylan trad die laatste dag op tijdens dit festival. Dat was bijzonder: bij het Woodstock-festival, twee weken eerder, was Dylan de grote afwezige. In Engeland was hij wél aanwezig.

Nadat Dylan in 1966 van zijn Triumph 500 donderde, gaf hem dat een alibi om alle resterende optredens van die tournee af te gelasten en zich als huisvader terug te trekken. Concerten werden niet meer gegeven. Het moest wel heel gek lopen wilde de bard weer de bühne op komen. In Isle of Wight liep het gek.

Engeland, dus. Het eigenzinnige land. In mei 1966 trad Dylan met - toen nog - The Hawks op in de Free Trade Hall in Manchester, waar hij na de pauze werd uitgescholden voor Judas. Ruim drie jaar later maakte Dylan, met dezelfde begeleidingsband, opnieuw de tocht over de grote plas om een eenmalig optreden te geven.

Dylan speelde 17 nummers, deels bijgestaan door The Band, de Canadees-Amerikaanse begeleidingsband die eerder The Hawks heette, maar nu op eigen benen stond. De speellijst was als volgt:

She Belongs to Me

I Threw It All Away

Maggie's Farm

Wild Mountain Thyme

It Ain't Me, Babe

To Ramona

Mr. Tambourine Man

I Dreamed I Saw St. Augustine

Lay, Lady, Lay

Highway 61 Revisited

One Too Many Mornings

I Pity the Poor Immigrant

Like a Rolling Stone

I'll Be Your Baby Tonight

The Mighty Quinn (Quinn the Eskimo)

Minstrel Boy

Rainy Day Women #12 & 35

Het optreden werd opgenomen. Natuurlijk. Bootlegs waren toen ook al een bekend fenomeen. Maar ook de platenmaatschappij had een taperecorder aan staan. De nummers Like a Rolling Stone, The Mighty Quinn (Quinn the Eskimo), Minstrel Boy en She Belongs to Me verschenen op het dubbel-album Self Portrait uit 1970.

De bootleggers lieten het optreden op de zwarte schijf verschijnen. Bij het ondergrondse platenlabel Hollow Horn kwam het concert op de markt onder de titel Mighty Mockingbird, een term uit het liedje Minstrel Boy, een song dat Dylan twee jaar eerder al in de kelder van Pink Bing met The Band had opgenomen.

Hollow Horn heeft voor de gelegenheid ook de persconferentie op plaat gezet, de ontmoeting tussen Dylan en de journalistiek in het Halland Hotel van 27 augustus 1969.

Ook het optreden van The Band kwam op de zwarte muziekmarkt terecht, onder de titel Isle of Wight Festival 1969. Hier zijn Japanners voor verantwoordelijk. Via deze weg weten we (een deel van?) de setlist:

We Can Talk

Long Black Veil

To Kingdom Come

Ain't No More Cane

Don't Ya Tell Henry

Chest Fever

I Shall Be Released

The Weight

Loving You Is Sweeter Than Ever

In 2013 verscheen het optreden van Bob Dylan officieel in het omvangrijke oeuvre van de dichter. Het optreden was als bijlage gestopt bij Another Self Portrait, aflevering 10 uit The Bootleg Series. Een extraatje, net als de geremasterde versie van Self Portrait.

Leuk is het zeker. Zo komen we dicht bij het geheim van de Amerikaanse spotvogel, de Mighty Mockingbird.

The Train Tracks

We moeten vandaag in Edinburgh zijn. Gallerie Castle Fine Art verkoopt namelijk een schilderij van Bob Dylan: The Train Track. Van dit doek zijn 195 exemplaren beschikbaar. En dus vraagt de verkoper 14,950 pond voor de afbeelding - oftewel 16.505 euro.

Dat geld heb ik niet.

Als ik het geld wél zou hebben, waar zou ik het landschap in mijn appartement moeten hangen? Wat is een geschikte plek? In de woonkamer, boven de televisie? Of in plaats van de televisie? Is de muur boven de bank een betere plek?

Is de studeerkamer een goede hangplek? Of misschien in de berging? - het hangt dan weliswaar niet in het zicht van de bezoekers, maar evenmin valt het dan op bij eventuele sujetten.

Is het werk van Dylan te verzekeren? Welke maatschappij zal dat voor zijn rekening willen nemen? En wat betaal je dan aan maandelijkse lasten? Voor welk bedrag zou het doek worden getaxeerd? Herkennen de medewerkers van Tussen Kunst & Kitsch het als een masterpiece?

Voor een gewone sterveling als ik is The Train Track onbereikbaar. Sommige dingen moet je buiten je handbereik houden. Ik houd een goede herinnering aan mijn bezoeken aan de portrettenserie Face Value, dat in 2012 te zien was in het Zwolse Museum De Fundatie.

En ik zet het duet van Dylan met Mavis Staples nog maar weer eens aan. Ain't but one train on this track.

Daar kom ik deze vrijdag wel mee door

How does it feel: Leven met Bob Dylan

De Bob Dylan-factor in het leven van 26 bekende Nederlandse en Vlaamse fans

In zijn Nobelprijs-acceptatiespeech zei Bob Dylan dat hij dankbaar was dat zijn songs een plaats hebben gekregen in de levens van vele mensen. Dat is precies wat dit boek laat zien: de Dylan-factor in het leven van 26 Nederlandse en Vlaamse muzikanten, schrijvers, journalisten, kunstenaars en geestelijken van verschillende generaties. De auteur hield gesprekken met onder meer Freek de Jonge, Jan De Smet, Lucky Fonz III, Saskia De Coster, Ernst Jansz, Raymond van het Groenewoud, Henk Hofstede en Roos Rebergen.

Aan de hand van die gesprekken neemt hij de lezer mee in zijn zoektocht naar de vele facetten van Bob Dylan: de prediker, de vernieuwer, de (ver)dichter enzovoort. Daarmee schetst hij ook een tijdsbeeld en komen persoonlijke verhalen naar voren. 

Tussendoor vertelt de auteur over wat Dylans werk in zijn eigen leven heeft betekend. Het resultaat is een caleidoscopisch beeld in tien hoofdstukken van een artiest die het gezicht van de popmuziek bepaalde en nu al klassiek is.

Bron: Uitgeverij Lannoo

Hete zomer

Vandaag zal het de laatste dag zijn van de tweede hittegolf van deze zomer. De spreekwoordelijke mussen vallen van het dak, het is van belang om een dag als vandaag rustig aan te doen. Een boek lezen, een glas water in de buurt en goede muziek op de achtergrond.

Kortom: een goede dag om de box the 1966 Live Recordings uit de kast te trekken. In dit 36 cd's tellende kroniek volgen we Dylan op de voet, terwijl hij de wereld overtrekt. Tijdens deze 1966 World Tour wordt hij bijgestaan door The Hawks, de begeleidingsband van Ronnie Hawkins. De individuele leden van deze band waren ook al betrokken bij de zogenoemde elektrische albums van Dylan.

Deze wereldwijde concertreeks is ook op film vastgelegd door drummer Mickey Jones - die verving Levon Helm van The Hawks, die het boegeroep van het publiek niet meer kon verdragen. Want dat is wat die tournee van Dylan en The Hawks zo heet maakte: the booing.

Bob Dylan was jong, hij vierde tijdens deze optredens zijn 25e verjaardag. Je zou het bijna vergeten dat hij toen nog maar zo jong was, en tegelijk zo controversieel. Opgegroeid in de folk-wereld, waarin protest aan de orde van de dag was, maakte hij met The Times They Are a-Changin' en Another Side Of Bob Dylan al platen over persoonlijke zaken.

Met Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde, drie albums in nog geen anderhalf jaar tijd, maakte de bard duidelijk dat folkmuziek prima elektrisch kon zijn en over meer onderwerpen dan protest en burgerrechten. De preciezen onder de folkies dachten daar anders over. Zij lieten hun ongenoegen duidelijk merken.

Die wrevel was merkbaar tijdens die 1966 Live Recordings. Naarmate de avonden vorderden, lieten de concertbezoekers merken dat het gedeelte voor de pauze, met Dylan op gitaar en mondharmonica, hen beter kon bekoren dan de nummers van na de pauze, waarbij de minstreel, zich in de rug gesteund voelde door De Band.

Tot een heftige confrontatie kwam het in Manchester, toen Dylan daar 17 mei 1966 een optreden verzorgde. In het elektrische gedeelte van na de pauze saboteert het publiek het stemmen van de instrumenten. Voorafgaand aan afsluiter Like A Rolling Stone roept iemand uit het publiek "Judas" naar de zanger - verrader, iemand die zijn ziel heeft verkocht aan de duivel voor het grote geld.

Dylan antwoordt gevat: "I don't believe you, You're a liar." Hij draait zich om naar de muzikanten met de opdracht: "play it fuckin' loud", waarna Jones een harde klap geeft op zijn drumstel.

Like A Rolling Stone kan beginnen.

Een warme zomer, een warm voorjaar van 1966. Dat is al voldoende reden om te struinen door de zesendertig schijven van deze tournee.

Woman + Country

Het was een prachtige avond om Woman + Country van Jakob Dylan te luisteren. Het kwam ook omdat de tracklist op het hoesje in een vergelijkbaar lettertype is geschreven als de tracklist van de cd Relish van Joan Osborne. Op Relish is het nummer Man In The Long Black Coat te horen.

Woman + Country is het tweede solo-album van de frontman van The Wallflowers. De kans is aanwezig dat de bandnaam is afgeleid van een liedje van Bob Dylan uit 1971. Het zou zomaar kunnen, je weet het nooit helemaal zeker in deze muziekwereld.

Was Jakob's debuut Seeing Things uit 2008 geproduceerd door Rick Rubin, voor Woman + Country schakelde Jakob de hulp in van producer T Bone Burnett. Joseph Henry "T Bone" Burnett III heeft een redelijk bescheiden oeuvre op zijn naam staan, maar is vooral bekend als producer en begeleidingsmuzikant.

In die laatste rol was hij bijvoorbeeld ook betrokken bij The Rolling Thunder Revue van Bob Dylan, halverwege de jaren zeventig. Als producer was Burnett vorig jaar nauw betrokken bij de opnames van Gravel & dust, een plaat van Ilse DeLange. Zij ontmoette de producer rondom de opnames bij de Amerikaanse drama-serie Nashville, waarin het Almelose meisje een coach van een talentenjacht speelt.

Burnett verzorgt de muziek bij deze televisieserie.

De naam van de serie verwijst naar de stad, waar de country-muziek vandaan komt. Nadat Bob Dylan al onder meer zijn dubbelalbum Blonde On Blonde in Nashville (Tennessee) opnam, kwam de zanger in 1969 met het country-album Nashville Skyline, vernoemd naar de horizon van de stad.

In datzelfde jaar werd Jakob Luke Dylan geboren, de vierde en jongste zoon uit het huwelijk van Bob Dylan en Sara Lownds. Ruim veertig jaar later verscheen Woman + Country.

Catanzaro

Het is een gerucht. Bij geruchten werkt het zo dat wat een mogelijk zou kunnen betekenen tot een eventuele gebeurtenis, na een aantal schijven wordt gepresenteerd alsof het geheel in kannen en kruiken is.

Vertel mij wat.

Het zal niet de eerste keer zijn dat een miscommunicatie als voldongen feit wordt neergezet.

Maar in dit geval is het nog echt een gerucht, bij lange na nog geen definitief besluit. Een Italiaans medium meldt dat Bob Dylan 7 juli 2020 een optreden verzorgd in Catanzaro. De concertpromotor heeft die datum alvast gereserveerd.

Mocht dit optreden doorgaan - en nogmaals: definitief is het allerminst - dan steekt Dylan dus tóch nog de grote plas over voor in ieder geval één optreden op het Europese vasteland. In dat geval zou ik het met mijn aanname verkeerd hebben; de aanname dat de meest recente Europese concerten de laatste van Dylan in ons continent zouden zijn.

Zover is het dus nog zeker niet. En waarom zouden concertdata voor over een klein jaar nu al bekend gemaakt worden? Dat is wel heel erg vroeg in Dylan-land.

Naamsverandering

Journalist en schrijver Johnny Black kwam tien jaar geleden met Bob Dylan Rememberd, een dagkalender voor het jaar 2009. Bij de dag 9 augustus noteerde hij: Robert Zimmerman legally changed his name to Bob Dylan at the Supreme Court in downtown Manhattan, New York City (1962).

De datum van 9 augustus lijkt willekeurig gekozen, want in biografieën over Dylan komt deze specifieke datum van de naamsverandering niet voor. Clinton Heylin noteert enkel dat Dylan met manager Albert Grossman in augustus 1962 de naam heeft veranderd, een dienstmededeling.

Howard Sounes is iets uitgebreider in zijn biografie over Dylan: In August 1962, following another trip to Minnesota and back, Bob went downtown to the Supreme Court building in New York and changed his name from Robert Allen Zimmerman and officially assumed the mantle of Bob Dylan.

Je zou denken dat van zo'n officiële actie een akte zou worden opgemaakt. Een verslag, een notitie met datum en handtekeningen, die later gevonden kunnen worden. Misschien is zo'n akte wel aanwezig, maar zonder een datum. Omdat het een traject is dat een paar dagen duurt.

Deze maand is het dus 57 jaar geleden dat Robert Allen Zimmerman verdween en werd ingewisseld voor Robert 'Bob' Dylan.