Mei

De maand mei zit erop. Een maand waarin Dylan niet op tournee is geweest. De vraag is of hij die weken thuis heeft doorgebracht. Grote kans daartoe, gezien het feit dat hij vorige week zijn 75e verjaardag vierde. Een moment op thuis te zijn. Om met familie en vrienden te zijn. Wetende dat als er iémand is die geen rust in de kont heeft...

Voor ons als 'volgelingen', heeft de maand mei in ieder geval dit opgeleverd: de nieuwe plaat Fallen Angels. Alsof het van belang is wat de oude bard elke maand op de spreekwoordelijke plank brengt. Al zou hij niets meer uitbrengen, dan nog is er zoveel materiaal beschikbaar, dat ik daar de rest van mijn leven mee vooruit kan.

Materiaal. Dat betreft zonder meer allereerst de teksten. Maar net zo goed alle verschillende uitvoeringen van die teksten. De covers, de vertalingen. De officiële en minder officiële uitgaven en releases. De boeken. De contacten tussen Dylan-fans onderling. De vele herinneringen aan optredens van Dylan. De associaties bij verschillende evenementen en liedjes.

Ga zo maar door. Dylan is een bron van creativiteit. In de meest brede zin des woords. Ik hoop maar dat die creativiteit blijft. De tekenen zijn vooralsnog gunstig – al is het maar omdat zaterdag de Amerikaanse zomertournee 2016 begint.

Alain Verheij

Alain Verheij is een voormalig predikant binnen de Nederlands Gereformeerde Kerken. Voormalig, want in 2013 stapte hij uit de kerk. Sindsdien is hij een 'randkerkelijk theoloog'. Vandaag staat in het Friesch Dagblad een interview met deze theoloog. Ik zal niet het hele interview hier plaatsen, maar wel één citaat overnemen.

Verheij vertelt onder meer: “Ik heb een master Hebrew Bible Studies gedaan – dat is weinig anders dan door de Hebreeuwse Bijbel kruipen. In Jesaja zit alles wat je hoopt van een kunstenaar, een schrijver, een profeet. Dat vind ik terug in de muziek van Leonard Cohen, Bob Dylan en Nick Cave. Cohen zegt overigens zelf dat hij hevig is beïnvloed door Jesaja. Hij is nog steeds joods, hij noemt zichzelf joods-boeddhistisch. Jesaja, met zijn visioenen, daar zitten alle thema's in die je zoekt.”

Waarvan akte.

Judas #2

Precies een week voor Dylan's 75e verjaardag, werd stilgestaan bij een wonderlijk feit uit 's mans muzikale loopbaan. Het was 17 mei exact 50 jaar geleden, dat de troubadour en public werd weggezet als Judas. Door deze scheldnaam is het betreffende concert, die in de Manchester Free Trade Hall, één van de beroemdste bootlegs ter wereld geworden – en één van de eerste “officiële bootlegs” uit Dylan's immense discografie.

Voor een opdrachtgever van me, had ik voor de gelegenheid een bijdrage geleverd. Desondanks bleef er iets bij me steken. Niet dat ik ontevreden was over het betreffende blog. Maar ik was op zoek naar dat ene citaat over dit beruchte moment. Het duurde even voor ik wist waar ik naar zocht, maar toen wist ik het ook zeker: in 2012 gaf Dylan een interview aan Rolling Stone, naar aanleiding van de release van Tempest.

Dit is een opmerkelijk interview, mede vanwege het gedeelte over de transfiguratie; het voert te ver om die transfiguratie hier uit te zetten, maar het komt er in het kort op neer dat halverwege de jaren zestig een persoonsverwisseling zou hebben kunnen plaatsvinden. En ja, ik houd bewust een slag om de arm, Dylan houdt wel van een leuk en intelligent spelletje.

Het vraaggesprek sluit op een mooie manier af, met een Bijbelse verwijzing: “When someone will die for you, that's love, too.” Een andere verwijzing in dit journalistieke gesprek gaat over Rainy Day Woman #12 & #35, waarbij sommige mensen het nummer als een “ode aan het high worden” bestempelen: “It doesn't suprise me that some people would see it that way. But these are people that aren't familiar with the Book of Acts.”

In hetzelfde interview vertelt Dylan iets over de traditie waar hij uit komt en waar hij uit put. De traditie waarbij onder meer teksten en muziek van collega-artiesten wordt geleend, zonder bronvermelding. Sommige mensen waarderen die manier van werken niet, analyseert Dylan: “It's an old thing – it's a part of the tradition. It goes way back. These are the same people that tried to pin the name Judas on me. Judas, the most hated name in human history! If you think you've been called a bad name, try to work your way out from under that. Yeah, and for what? For playing an electric guitar? As if that is in some kind of way equitable to betraying our Lord and delivering him up to be crucified. All those evil motherfuckers can rot in hell.”

Was getekend, Bob Dylan.

Kronieken #1: Autumn Leaves

Gisteren was het natuurlijk de 75e verjaardag van Dylan. Groots gevierd, althans: voor volgelingen zoals ik, stond het internet vol van artikelen rondom de verjaardag en rondom de release van Fallen Angels. Met zijn vijfenzeventig jaren, is Dylan definitief in de herfst van zijn leven terecht gekomen. Dat komt zijn muziek ten goede. Immers, Dylan en zijn muziek zijn net kaas en wijn: hoe ouder, hoe beter.

Dat is wat de kenners zeggen over hun voedingsproducten. En dat is wat kenners zeggen over Dylan, nietwaar? Maar oud betekent niet dat het is afgedaan of dat de maestro niet met iets nieuws kan komen. Als cadeautje trakteerde de bard uit Minnesota zichzelf en zijn fans met Fallen Angels.

Nog een week en dan is de maand mei weer over. Om 'Mei' van dichter Herman Gorter te parafraseren, is deze maand die van een nieuwe lente en een nieuw begin. En omdat Dylan in staat is om zichzelf te blijven vernieuwen, ook als 'heer op leeftijd', start ik ook iets nieuws. De Kronieken-reeks. In feite een doorstart van mijn Aantekeningen-reeks, blogs over Dylan met verschillende deel-onderwerpen. De Aantekeningen vind ik weliswaar een prima titel, maar iets wat niet helemaal de lading dekt. Kronieken daarentegen dekt de lading wel. Het verwijst naar de autobiografie van Dylan, waarbij het niet zozeer gaat om een chronologische weergave van de werkelijkheid, maar wel een beschrijving van de realiteit.

Wat betreft die realiteit, het volgende. Vandaag ontving ik via de post dan eindelijk de bootleg van Dylan in Carré, afgelopen november. De bootleg, uitgegeven via het platenlabel Rattle Snake, is de live-registratie van het afsluitende concert dat Dylan gaf in Nederland: zaterdag 7 november. Het was het vierde optreden, na eerst het Eindhovense Philips Muziekgebouw (2 november) en al tweemaal het Koninklijk Theater Carré (5 en 6 november) in Amsterdam.

Van dit optreden schreef ik twee recensies, waarvan één op twee verschillende media verscheen. Ik schreef één verhaal voor Classic Rock Mag en één verhaal voor zowel dit blog als mijn andere weblog. Dat krijg je als fan en daarmee ook 'deskundige'.

Enfin.

De bootleg is dus binnen. Een muzikale foto en herinnering aan een degelijk concert.

Dylan 75

Vandaag is Dylan dan eindelijk jarig. 75 wordt de man. Hij had al tien jaar achter de geraniums kunnen zitten – ware het niet dat hij een onstilbare honger heeft om avond aan avond op het podium te staan. 75 jaar, dus. Driekwart eeuw. May God bless and keep you always, and may you stay forever young!

Fallen Angels #2

Sinds dit weekend ben ik de gelukkige eigenaar van Fallen Angels. Ik heb dit album op zowel cd als elpee. Wat ik van dit album vind? Goed, degelijk, opmerkelijk (goede muziek, goede stem). Geen vervolg op Shadows In The Night. Wel herkenbaar, mede dankzij het feit dat een handvol nummers al op de setlisten stonden van de afgelopen tournees.

Geen vervolg dus op het vorige Frank Sinatra-album van Dylan. De blazers ontbreken, om maar eens één verschil aan te duiden. En Dylan heeft versterking gekregen van een extra gitarist: Dean Parks. Ik kende hem niet, maar de Engelstalige Wikipedia gelukkig wel.

Die online encyclopedie heeft een heuse pagina aan Parks gewijd. En zo ontdek ik dat Weldon Dean Parks een (multi-)gitarist is uit de Texaanse stad Fort Worth. En dat hij een aardige staat van dienst heeft opgebouwd als sessie-muzikant bij onder meer Joan Baez, Crosby and Nash, Madonna, Stevie Wonder, Barbara Streisand, Elton John, Celine Dion, The Monkees, Diana Ross, Rod Stewart, Billy Joel, Neil Diamond, Michael Bublé, Paul Simon Dolly Parton, B.B. King, Dusty Springfield, Johnny Rivers, Randy Newman en Joe Cocker.

En nu dus ook bij Bob Dylan.

Aantekeningen # 32: Silent Weekend

Afgelopen weekend was ik niet thuis, maar op locatie. Een voorbereidingsweekend van het evangelisatieproject in de provincie. Ongelukkig moment, voor een Dylan-fan. Want dit weekend werden in het land diverse activiteiten georganiseerd, wegens Dylan's 75e verjaardag van komende dinsdag. En, minstens net zo belangrijk: dit weekend verscheen Fallen Angels. De 37e studioplaat van de maestro.

Desalniettemin ging ik op pad. Ik had bij mijn platenboer Wobbe de nieuwe Dylan-cd al in huis gehaald. Gauw de nummers op mijn telefoon gezet, zodat ik in verloren momenten naar Fallen Angels kon luisteren. Die verloren momenten waren er gelukkig genoeg: een treinreis, een pauze, een vrij moment.

Na afloop van het weekend, zijn we als projectbestuur nog uit eten geweest. Bij een lokale eetgelegenheid, luisterend naar de naam Woody's. Hey hey, Woody Guthrie, I wrote you a song. In dit restaurant werd ook muziek gedraaid. Voor zover ik erop gespitst was, herkende ik een aantal nummers. Waaronder The Boxer van Simon & Garfunkel, waarbij ik steeds moest denken aan de uitvoering van Dylan op Self Portrait.

Even later werd Dylan zelf nog ingezet. Just Like A Woman. Een nummer van Blonde On Blonde, gedraaid in de braakliggende week tussen Blonde On Blonde's 50e verjaardag en Dylan's 75e verjaardag.

Thuisgekomen ben ik gelijk doorgegaan naar een Dylan-tribute in mijn stad. Een voormalige kerk deed hiervoor dienst als concertzaal. De kerk heet nu het Tromp-theater, omdat het gelegen is aan de M.H. Trompstraat. Een kerk, mijn achternaam en Bob Dylan: ik moést me er wel melden. Piet Kok en Roelof Reineman speelden op uitnodiging van Stichting Jokerman een boel songs van de bard uit Minnesota – voor een publiek van zo'n twintig mensen, waarvan een handjevol twintigers.

Een silent weekend was het dus zeker niet. Maar daarvoor ben je ook geen fan van Dylan.