Galileeërs

Jesus is calling, He’s coming back to gather up his jewels

Jesus is calling, He’s coming back to gather up his jewels

We living by the golden rule, whoever got the gold rules

© Bob Dylan, 1979

Toen Hij dit gezegd had, werd Hij voor hun ogen omhooggeheven en opgenomen in een wolk, zodat ze Hem niet meer zagen. Terwijl hij zo van hen wegging en zij nog steeds naar de hemel staarden, stonden er opeens twee mannen in witte gewaden bij hen. Ze zeiden: 'Galileeërs, wat staan jullie naar de hemel te kijken? Deze Jezus, die uit jullie midden in de hemel is opgenomen, zal op dezelfde wijze terugkomen als jullie Hem naar de hemel hebben zien gaan.'

Handelingen 1: 9 - 11

© NBV21

Engelina

Well, it’s always been my nature to take chances

My right hand drawing back while my left hand advances

Where the current is strong and the monkey dances

To the tune of a concertina

Blood dryin’ in my yellow hair as I go from shore to shore

I know what it is that has drawn me to your door

But whatever it could be, makes me think you’ve seen me before

Angelina

Oh, Angelina. Oh, Angelina

© Bob Dylan, 1981

Apocalyps

Tijdens de tournee door Europa, die 5 april in Stockholm begon en dit weekend in Engeland eindigt, prijkte steeds vaker 'Solid Rock' op het menu. Dat is het hardste nummer van Saved, een plaat uit 1980 en één van de drie voluit christelijke platen die Dylan maakte. De tekst is compromisloos:

For me He was chastised, for me He was hated

For me He was rejected by a world that He created

Nations are angry, cursed are some

People are expecting a false peace to come

In die tijd putte Dylan zich uit in apocalyptische waarschuwingen, preekte even lang als hij er nu het zwijgen toe doet. Maar niet voor niets staat de song sinds 11 september weer op zijn lijst. En tussen zijn concert en dit stukje werd Fortuyn vermoord.

Herman Veenhof: Bob Dylan houdt zijn publiek onder de duim - concertrecensie in het Nederlands Dagblad van vrijdag 10 mei 2002

Bevrijdingsdag 2024

Vandaag is het Bevrijdingsdag. De geallieerden tekenden die dag de capitulatie - of nou ja, zij lieten de nazi's hun overgave ondertekenen. Staan de Amerikanen en Canadezen vandaag ook stil bij deze bijzondere dag?

In de teksten van Dylan kan ik niet iets vinden over de Europese bevrijding. Dylan was zelf ook te jong om die bevrijding bewust mee te maken. Zijn familie is getekend door pogroms, aanvallen op joodse burgers en instellingen in Slavisch Europa.

Fotograaf Daniel Kramer is in vrijheid gestorven. Of hij joods bloed heeft, weet ik niet. Wel weet ik dat hij Dylan regelmatig op de foto heeft gezet. En daar ook een boek van heeft gemaakt. De man is 91 jaar geworden.

Het heeft allemaal niets met elkaar te maken. Het zijn ratelende gedachten, maar dat past misschien wel bij deze dagen. Deze verwarrende dagen. Zoals het leven is.

Dodenherdenking 2024

When the Second World War

Came to an end

We forgave the Germans

And we were friends

Though they murdered six million

In the ovens they fried

The Germans now too

Have God on their side

So now as I’m leavin’

I’m weary as Hell

The confusion I’m feelin’

Ain’t no tongue can tell

The words fill my head

And fall to the floor

If God’s on our side

He’ll stop the next war

© Bob Dylan, 1963

2002

Wat weet ik nog van mijn eerste concert van Bob Dylan? Natuurlijk, dat het 2 mei 2002 was. En dat het in de periode rond mijn mavo-examen viel. Dat het mijn tweede concert ooit was, bijna twee jaar na de concertreeks van Doe Maar in Ahoy.

Dat huisvriend Klaas een vriend had meegenomen, die ook al bij de tournee was geweest waar Bob Dylan At Budokan van verscheen.

Dat ook Frank Boeijen in het publiek zat.

Dat veel nummers me misschien voorbij zijn gegaan, als ik zo nu en dan de bootleg weer beluister.

Dat we als broers elkaar aankeken, vol enthousiasme, toen we de eerste zinnen hoorden van Blind Willie McTell.

Dat ik toen nog niet wist wat ik nu wél allemaal wist.

Dat we inmiddels 22 jaar later zijn.

Dag van de arbeid

Het is vandaag de Dag van de Arbeid. Een goede dag om maar gewoon te werken, hoewel het in vroeger dagen werd aangegrepen om juist mínder te werken. Op naar de 8-urige werkdag, was de motivatie voor de stakingen.

Enfin. Vandaag voor mij geen vrije dag. Gewoon aan het werk. Maar omdat het toch een bijzondere dag is, denk ik aan het lied Union Sundown van Infidels. Over de moderne slavernij. Dylan wist in 1983 al hoe het in de kapitalistische wereld aan toe gaat. Niet altijd heel fraai.

En ik luister naar Workingman’s Blues #2 uit 2006: "Some people never worked a day in their life / They don’t know what work even means".

Maar ik luister ook naar Day of the Locusts. Want het is een prachtige voorjaarsdag. De sprinkhanen laten van zich horen.

Of zal ik toch naar Sara luisteren? In Harlingen is een restaurant dat zo heet. Als ik er voorbij loop, denk ik altijd aan Dylan's eerste vrouw, de Sad-Eyed Lady of the lowlands.