SPRINGTIME IN NY - BOOTLEG SERIES 16 (1980-1985)

In september verschijnt SPRINGTIME IN NY - deel 16 in de Bootleg Series. Deze aflevering beslaat de periode 1980-1985, direct sluitend op Trouble No More (Bootleg Series 15, de Jesus Years). Het gaat om de jaren dat Dylan de albums Shot of love, Infidels en Empire Burlesque maakte.

De site Jukebox meldt alleen de titel en de verschijningsdatum. De hoes, de verschijningsvormen en de tracklist is nog niet bekend gemaakt.

Dat horen we vanzelf dan wel. Als opwarmers.

Kronieken #70 | My way

Vandaag is PowNed begonnen met de zomergesprekken op NPO Radio 1. Een rechtse variant op VPRO Zomergasten. Schrijver/dichter Bart Chabot was de eerste gast en werd onder handen genomen door presentatrice Chazia Mourali.

Niet geheel toevallig was Chabot vandaag de eerste gast. Zijn boezemvriend Herman Brood sprong van het dak van het Hilton Hotel in Amsterdam zijn dood tegemoet - vandaag precies twintig jaar geleden.

Een van de laatste liedjes die Brood opnam, was When I Get Home. De tekst is van Nick Cave; Brood paste her en der de tekst aan. Ook de titel is aangepast. Cave noemt het nummer zelf Right Now I'm A-Roaming.

Martin Bril, trouwens een groot Dylan-fan, schrijft over dit lied in het boek Man In De Verte. “Hoeveel mensen weten eigenlijk dat hij een ongelooflijk goede plaat maakte, Ciao Monkey, een plaat die over Hermans strijd met de verdovende middelen ging. Die strijd had hij gedeeltelijk gewonnen, of verloren – hoe je het maar bekijkt. In ieder geval gebruikte hij geen speed meer. (…)

Ciao Monkey sluit af met een liedje van Nick Cave, een zanger die Herman bewonderde, zoals hij eigenlijk iedereen bewonderde die op het randje van de zelfkant balanceerde en daar kunst van kon maken, desnoods levenskunst (Brood was een grote, gulle en oprechte vriend van zwervers, hoeren en junkies, zoals het hoort, want op het randje is het mogelijk vrij te zijn, al moet je er niet overheen kukelen). Het liedje heet ‘When I Get Home’.

Herman zingt, terwijl hij zichzelf hij zichzelf begeleidt op de piano. Zijn stem is helder en dromerig tegelijk. De piano is rinkelend en traag. ‘When I get home, I knew it ain’t no sin, when I get home, you know I take off my skin. When I get home I’m gonna see my girls. When I get home I’m gnna buy them a toy. When I get home they’re gonna jump for joy. But right now, right now, right now – I fly on my own.’

Het is het mooiste, het waarste, het ontroerendste en liefste wat Brood ooit heeft gezongen. Ik zal het nooit vergeten. En verder, om met Chabot te spreken: we moeten er nog maar eens een hartig woordje over wisselen, daarboven, want dit was natuurlijk een mislukt idee.”

Nick Cave en Dylan hebben elkaar wel eens ontmoet. Sowieso moet Cave in elke stad waar hij komt, een exemplaar kopen van Dylan's elpee Nashville Skyline. Maar toen, tijdens het Glastonbury-festival 1998, gaven de twee mannen elkaar een hand. Dylan verstopt in een hoodie, zei tegen Cave: "I like your stuff" - om vervolgens de benen te nemen.

Brood's versie van When I Get Home staat op de B-kant van zijn uitvoering van My Way. Dit nummer is natuurlijk het bekendst geworden door Frank Sinatra; Dylan heeft zelf drie albums gemaakt met nummers uit de American Songbook die door Sinatra zijn uitgevoerd.

Nóg een link tussen Dylan en Brood.

De wereld is niet zo heel groot. De dwarsverbanden liggen soms voor het oprapen.

Sinatra - Under His Skin

Over tien dagen is de live-stream van Dylans Shadow Kingdom-concert. Nog ruim een week. Ik tel de nachten af tot het zover is.

Geen idee wat we precies kunnen verwachten. Het is zelfs maar de vraag of het een rechtstreeks optreden is. Het filmpje dat een paar dagen geleden verscheen, suggereert dat het concert eerder al is opgenomen. Maar echte conclusies kun je op basis van die paar seconden niet echt trekken.

In de tussentijd kunnen we kaartjes bestellen voor het theaterprogramma Sinatra - Under His Skin. Hierin brengt zanger Jim Bakkum een ode aan Frank Sinatra. Naast Bakkum staat ook Sergio Vyent, bekend als gastheer van First Dates, op het podium. Hij geeft onder andere door de ogen van Sinatra's butler, George Jacobs, een inkijkje in de wereld van Sinatra.

Daarmee is een link gelegd tussen de verliezend Idols-finalist uit 2002 en de Nobelprijs-laureaat voor de Literatuur uit 2016. Die link heet Frank Sinatra. Dylan maakte tussen 2015 en 2017 drie albums met nummers uit de American Songbook, die door Ol' Blue Eyes bekend zijn geworden.

Niet dat ik nou zo'n fan ben van Jim Bakkum. Al is het maar omdat hij heeft meegedaan aan een talentenjacht; als Dylan aan zo'n zoektocht had meegedaan, was hij waarschijnlijk al in de eerste ronde naar huis gestuurd. Het verschil moet er zijn.

Maar nu Bakkum met Sinatra aan komt zetten, is dat een goede reden om weer naar het theater te gaan.

Rondom Dieske

Komende zaterdag geeft Jacques Mees een optreden in de Knillispoort/Rondom Dieske. Het is zijn bijdrage in de festiviteiten rondom Dylan's 80e verjaardag. En dat is maar goed ook. Want Mees is een briljante Dylan-vertolker.

Dat was al zo bij het verschijnen van Shooting Star in 2011. Maar het is onlangs nog maar weer eens bevestigd met Masked And Seperated, waarbij de Tilburger een handvol Dylan-songs ten gehore brengt met Luigi Catuogno.

Dylan is al ruim een maand 80 jaar. Maar zo'n optreden van Jacques is geen mosterd na de maaltijd. Er is altijd een goede reden om naar Dylan te luisteren.

Tears of rage

Het is vandaag de Onafhankelijkheidsdag van de Verenigde Staten. Een nationale feestdag aan de andere kant van de grote plas.

Ik sluit me op met de verschillende versies en varianten van de Bootleg Series. Hopende dat een ruwe versie voorbij komt van Tears Of Rage. Met dat indrukwekkende eerste couplet.

We carried you in our arms

On Independence Day

And now you’d throw us all aside

And put us on our way

Oh what dear daughter ’neath the sun

Would treat a father so

To wait upon him hand and foot

And always tell him, “No?”

Tears of rage, tears of grief

Why must I always be the thief?

Come to me now, you know

We’re so alone

And life is brief

Geschreven door Dylan met pianist Richard Manual van The Band. Een goed lied voor deze dag.

Watching the River Flow

Op internet is een filmpje geplaatst ter voorbereiding op het concert van 18 juli. Dylan speelt daarin het nummer Watching the River Flow. Afgaande op dit filmpje, is het concert dus al eerder opgenomen. Het is maar een halve minuut dat we Dylan zien optreden.

Je kunt natuurlijk nauwelijks conclusies trekken. Hooguit wat voorzichtige aannames. Dat het concert dus al is opgenomen. Watching the River Flow is weliswaar live, maar minder ruw dan we in de concertzalen kennen.

De begeleidingsband is nauwelijks te zien. Een achtergrondzangeres is te zien. En bandleden, waarvan een aantal lijken op de band van Dylan - lijken, want de muzikanten staan in de schaduw, met een mondkapje op. En daarbij zien we eigenlijk alleen gitaristen: wie doet de drums en is Tony Garnier de bassist van dienst?

In het filmpje verschijnt de tekst The Early Songs of Bob Dylan - wat heeft dat te zeggen? Horen we alleen oud materiaal? Of horen en zien we ook het live-debuut van nummers Rough and Rowdy Ways?

Ongetwijfeld is dit korte filmpje bedoeld om de fans en 'bezoekers' van het online concert warm te maken voor Shadow Kingdom-concert. Bij mij is dat al gelukt. Maar het duurt nog ruim twee weken voor het zover is.

Jack of Hearts

In de biografie De jonge Rembrandt schrijft Onno Blom over Elizabeth Stuart, de mooie dochter van de Engelse koning. Zij werd ook wel the Queen of Hearts genoemd. De harten koningin.

Het is natuurlijk niet hetzelfde als de Jack of Hearts. Maar ik ben bij het lezen van deze alinea wel gelijk bij Lily, Rosemary and the Jack of Hearts, afkomstig van Blood On The Tracks. De Jack of Hearts is de hartenboer in het kaartenspel.

Je hebt er niets aan, maar op deze manier worden dwarsverbanden gelegd tussen literatuur, poëzie en muziek.