Kroniek

De release van Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings, levert geen nieuwe muziek op. Het zijn live-opnames en repetities. Geen nieuwe aflevering dus uit de Bootleg Series. Wat is het dan wel, als het niets nieuws is?

Het is de muzikale equivalent van Dylan's autobiografie Chronicles. Het zijn kronieken, een verslaglegging van wat de bard heeft uitgevoerd. De box geeft een tijdsbeeld aan van de herfst van 1975. Maar ook van een van de meest geëngageerde tournee's van de zanger.

Het was namelijk de periode dat actie werd gevoerd om boxer Rubin “Hurricane” Carter vrij te krijgen. Vandaar het spelen van het nummer Hurricane, dat ook op het toen nog te verschijnen album Desire staat. En een nummer als The Lonesome Death of Hattie Carroll.

Ik houd hier van.

Masterpiece

Het is een genot om te luisteren naar de opnames van The Rolling Thunder Revue. De maestro aan het werk, Dylan op zijn smalst. Een van de nummers die tijdens de concerten werd gespeeld door dit rondreizende circus was When I paint my masterpiece, een nummer dat door The Band is opgenomen voor Cahoots uit 1971.

Dylan speelde het nummer onder meer in de Heineken Music Hall, tijdens de eerste van drie shows in 2009. In dit nummer komt onder meer de zin Well I left Rome and landed in Brussels voor. Als je opnames hoort van dit concert, hoor je het publiek joelen. Brussels, Brussel, een van de steden van de Lage Landen.

Ik denk daar ook aan, bij het luisteren van de veertien schijfjes uit 1975.

The 1975 Live Recordings

Buiten slaat de regen tegen de ruiten. Het doet me niets. Ik heb me sinds gistermiddag opgesloten in huis. De telefoon staat uit, de post ligt geduldig te wachten in de brievenbus. Vanaf gistermiddag heb ik een opdracht: het luisteren van de cd-box The 1975 Live Recordings, dat nu eindelijk op tafel ligt.

Veertien schijfjes met opnames tijdens The Rolling Thunder Revue. Dat wil zeggen, de editie van herfst 1975. Na de jaarwisseling ging Dylan met dit rondreizende circus op reprise, maar dat bleek een deceptie.

Deze tournees zijn misschien wel de best gedocumenteerde reeks uit het omvangrijke officiële Dylan-oeuvre, om van alle bootlegs nog maar te zwijgen. In september 1976 verscheen al de live-elpee Hard Rain, opgenomen tijdens het concert van 23 mei 1976 in Hughes Stadium in Fort Collins, Colorado. Twee jaar later kwam de film Renaldo & Clara op de markt. In 2002 verscheen The Rolling Thunder Revue, deel 5 uit de Bootleg Series. En nu dus deze veertien cd's tellende box, als bijlage van de film Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese, die volgende week op Netflix in première gaat.

Waar de boxjes van de latere afleveringen uit The Bootleg Series schitteren in schitterend vormgegeven boekwerken, moeten de andere verzamelaars het doen met een mindere verschijning. Rolling Thunder Revue verschijnt in een kartonnen doos, de schijfjes zitten in kartonnen hoesjes. Uiteraard wordt het geheel compleet gemaakt met een boekje met achtergrondinformatie.

Geeft het nieuwe muziek? Nee, de box brengt niks nieuws. De toegevoegde waarde is voor de verzamelaar. De muziek geeft namelijk een tijdsbeeld van een van de meest legendarische tournees van de bard. Dat beeld wordt nu volledig dankzij de repetities en live-concerten. 

Of nou ja, helemaal een algeheel beeld geven deze opnames niet. Het gaat enkel om de bijdragen van Dylan - niet die van de meereizende muzikanten in het collectief.

Jammer? Wel een beetje. Maar misschien toont zich in de beperking zich de meester.

D-Day

Vandaag wordt wereldwijd D-Day herdacht, de grootste amfibische invasie in de geschiedenis. Bob Dylan was toen 3 jaar jong, ongetwijfeld zal hij niet veel herinneren van die nieuwsvoorziening rond deze dag op het Europese vasteland.

Wat vindt Dylan eigenlijk van zo'n militaire operatie? Zou hij trots zijn op zijn volksgenoten, die ver weg een continent bevrijdde van een fascistische dictator? Of schaart hij deze actie onder het mom van de Masters of War? Strijden hier chauvinisme en pacifisme om voorrang?

Met de kennis van nu valt natuurlijk altijd makkelijk te oordelen. En succes heeft vele vaders.

Enfin.

Tijd om maar te richten op vandaag. En op de verwachting op de release van Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings en Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese.

Rolling Thunder Revue

Nog twee nachtjes slapen en dan verschijnt Rolling Thunder Revue: The 1975 Live Recordings. Het is een bijlage van de documentaire Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese, die volgende week woensdag in première gaat op betaalzender Netflix.

Veertien cd's telt The 1975 Live Recordings, met concerten en rehearsals. Mijn platenboer Wobbe heeft al reeds een exemplaar voor me gereserveerd. Een schappelijke prijs van zo'n acht tientjes; ik heb wel eens meer betaald voor een Dylan-box met minder schijfjes.

Bob Dylan en verzamelboxen, het lijkt alsof de bard dit heeft uitgevonden. Of zijn platenmaatschappij, om munt te slaan uit het enorme archief van de winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur. Kun je deze prijs eigenlijk wel winnen, is van een competitie wel sprake? Het is eerder een toekenning, een erkenning van de laureaat.

Enfin.

Dylan en boxjes. Hij was in 1985 ongeveer de grondlegger van de verzamelboxen. In dat jaar verscheen Biograph, op vijf elpee's of drie cd's. Deze box is een mix tussen bekend materiaal (Like A Rolling Stone, Masters Of War, Million Dollar Bash) en het onontgonnen terrein (Lay Down Your Weary Tune, een uitprobeerversie van Forever Young, een live-uitvoering van It's All Over Now, Baby Blue).

Ik kocht Biograph in 2003 op een markt in Londen, tijdens een werkweek van havo 4.

Overmorgen dus weer een box in huis. Ik kan haast niet wachten.

Kronieken #45: polemiek

Tom Willems heeft mijn verhaal over Harmen Wind gelezen. En hij reageert inhoudelijk. Het lijkt een begin van een polemiek. En het nodigt uit om te reageren. Dat zou ik ook wel willen en mijn handen jeuken. Dat is een goede reden om iets te zeggen over de opmerkingen van Tom. 

Toch doe ik het niet. De belangrijkste reden is het mooie citaat uit Ballad Of A Thin Man, dat Tom op zijn blog heeft gezet. 

You walk into the room 

With your pencil in your hand 

You see somebody naked 

And you say, “Who is that man?” 

You try so hard 

But you don’t understand 

Just what you’ll say 

When you get home 

Because something is happening here 

But you don’t know what it is 

Do you, Mister Jones? 

Nee, ik weet niet wat er gaande is. Tom natuurlijk net zo min. 

You're right from your side

I'm right from mine

We're both just one too many mornings

An' a thousand miles behind 

Ik neem het Tom niet kwalijk dat hij niet alles weet en de Fritsiaanse administratie hem verwart. Hij vraagt zich af: Doelt Frits dan op de gebruikelijke platen, boeken, cd's, tijdschriften en dergelijke waar en Dylan-verzameling uit bestaat? De informatiebronnen die in kasten moeten worden opgeborgen, is dat - aldus Frits - administratie? - en ja, dat is wel de richting waar ik aan denk. Maar ik houd niet zo van juridisering van alle termen. 

Een collega bij een stagebedrijf was gedurende mijn stage bezig met een studie Rechten. “Hoe meer ik studeer, hoe minder ik weet,” was zijn adagium. “Het gaat niet zozeer om te weten wat in de boeken staat,” zei hij, “het gaat er wel om dat je weet waar je iets moet zoeken.” 

Deze collega citeerde met grote regelmaat het refrein uit One More Cup of Coffee (Valley Below). 

Ow, een afsluitende opmerking in het kader van deze niet-polemiek. ten eerste zou ik mezelf nooit "publicist" willen noemen, simpelweg omdat het een infantiel woord is dat voornamelijk gebezigd wordt door mensen die zichzelf belangrijker voordoen dan ze zijn - een woord voor borstkloppers -, schrijf hij. Daarmee kwalificeert hij me als een borstklopper. 

Prima. 

Daar wil ik het maar bij laten. Ik heb namelijk het idee dat we langs elkaar praten. Zowel inhoudelijk als qua opvattingen. Dat geeft niet, zulke dingen gebeuren. 

Het is een ochtend teveel.

Russische luchthavens

Het vliegveld van de stad Joezjno-Sachalinsk op het oostelijk gelegen eiland Sachalin krijgt de naam Tsjechov, ook al heeft de schrijver het eiland bezocht om alleen maar te schrijven over de grimmige omstandigheden in de tsaristische gevangenissen aldaar.

Rusland en Tsjechov. Dylan's grootouders via zijn vader, Zigman en Anna Zimmerman, emigreerden in 1905, na de pogroms, uit Odessa (Oekraïne) naar de Verenigde Staten. Voor het album Blood On The Tracks heeft Dylan zich naar eigen zeggen laten inspireren door de korte verhalen van Tsjechov.

Je mag veel vinden van de aan- of afwezigheid van bepaalde links tussen Dylan en Oost-Europa. Maar als je over Dylan kunt schrijven, waarom zou je dat laten?