Jaarwisseling

Het jaar 2015 zit er zo goed als op; nog een paar uur te gaan en dan luiden we massaal het nieuwe jaar 2016 in. Sommige delen van de wereld zijn reeds zo ver, andere delen van onze aardkloot volgen na de Nederlandse jaarwisseling. In ons wereldgedeelte zijn we eerder in het nieuwe jaar dan in de Verenigde Staten, het land van Bob Dylan, held van beroep.

In het vorige bericht heb ik al een “jaaroverzicht” gegeven over Bob Dylan. Het afgelopen jaar stond in het teken van Shadows In The Night, The Cutting Edge (The Bootleg Series, vol. 12) en natuurlijk de vier Nederlandse concerten van de oude bard. Viermaal Nederland: één avond in Muziekgebouw Eindhoven, drie avonden in Carré, Amsterdam. Met vier concerten was dit het grootste aantal Nederlandse concerten van Dylan in één tourleg.

En komend jaar? Natuurlijk, een Japanse en/of Aziatische voorjaarstournee. Mogelijk (heul misschien) een vervolg op Shadows In The Night. Heel misschien ook aflevering 13 van The Bootleg Series – zouden we dan eindelijk het afgekeurde materiaal kunnen beoordelen uit zijn gospel-periode of de maanden rondom Blood On The Tracks?

Dit blog heeft in 2015 zijn tweede volledige kalenderjaar volgemaakt. In de loop van het jaar voegde ik de ondertitel 'I used to care, but things have changed' toe, het refrein uit Things Have Changed, waarmee Dylan sinds een aantal jaar de concerten mee opent. Later veranderde ik deze ondertitel in 'I’m not loving you for what you are, but for what you’re not', een fantastische regel uit I'll Keep It With Mine.

Wat moeten we verder nog zeggen? Voor dit jaar is het genoeg; morgen gaan we weer verder.

Het afgelopen jaar

Wat een schitterend jaar hebben wij als (Nederlandse) Dylan-fans gehad! Het begon natuurlijk met de release van Shadows In The Night, het Frank Sinatra-album waar we bijna een jaar op hebben gewacht, na de eerste aankondiging. Vervolgens kwam daar nog het twaalfde deel van The Bootleg Series overheen, The Cutting Edge, dat ons het verhaal vertelde over de opnamesessies voor Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde. En als klapper op de vuurpijl de vier (!) optredens in Nederland: een avond in Het Muziekgebouw in Eindhoven en driemaal Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.

We hebben uiteraard nog een paar dagen in 2015 te gaan. Misschien dat we nog wat te horen krijgen over de Japanse of Aziatische tournee van Dylan in het voorjaar van 2016. Je weet het niet, het is bij Dylan altijd afwachten wat de maestro zijn fans toewerpt. Soms voelt het me als genade, als we een nieuw album (regulier of in The Bootleg Series) krijgen. Of als we weer een Nederlands concert krijgen voorgeschoteld. We hebben er geen recht op en toch krijgen we het. Alles wat nog komt, is meer dan extra; alles wat we al hebben meegekregen, is al meer dan we mochten hopen.

Reken maar dat Dylan een man van genade is. Oh mercy. Gisteren had ik een collega-ouderling op de koffie en we raakten onder meer aan de praat over Dylan; een sombere man is die Dylan zonder meer, maar wel een sombere man met een boodschap. Een wat bevindelijk-gereformeerde boodschap misschien. Maar die discussie kunnen we nog wel een keer voeren.

En dan nog even iets over de bootleg van Dylans optreden in Toad’s Place, New Haven, Connecticut, 12 januari 1990. Ik vroeg of van dit optreden een bootleg zou zijn gemaakt. Richard reageerde op het artikel en verwees me naar BobsBoots.com, een site waarop heel veel bootleg-titels te vinden zijn. En inderdaad, het optreden in Toad's Place staat er gelukkig ook tussen.
Nog een paar nachtjes en dan beginnen we aan 2016. Ik kijk er naar uit, laat het nieuwe jaar maar beginnen!

Winter Wonderland

Het ziet er niet naar uit dat we een witte kerst mogen verwachten, dit jaar. Dankzij de klimaatverandering komen we langzamerhand terecht in de daadwerkelijke sfeer van die eerste kerstdag, zo'n tweeduizend jaar geleden. Desalniettemin worden de kerstliedjes opgesierd met teksten over sneeuw en koude, waarboven de beroemde ster zou schijnen. Die ster was er wel degelijk, die ijskoude sneeuw ontbrak toen Jezus in de voederbak werd gelegd.

Vanmorgen de elpee Christmas In The Heart maar weer aangezet. De Vlaming Patrick Roefflaer schrijft in zijn overigens uitstekende boek Bob Dylan In De Studio over 'Christmas...': “Kant 1 van Christmas In The Heart sluit af met 'Adeste Fideles'. In die hymne uit de dertiende eeuw zing Dylan zelfs een strofe in het Latijn; het allerlaatste woord is: 'Amen'. Misschien beschouwt hij dit zelf wel als het sluitstuk van zijn carrière. Een carrière van vijftig jaar waarin hij er keer op keer in slaagde een flink stuk van zijn fans tegen zich in het harnas te jagen. Was het niet door persoonlijke songs te brengen in plaats van protestsongs, dan wel door een elektrische gitaar te omgorden, countrydeuntjes te spelen, van godsdienst te veranderen of liedjes van anderen te zingen. Of een kinderkoor inschakelen.”

Gelukkig dat Roefflaer het hier bij het verkeerde eind heeft. Niet zozeer vanwege zijn analyse van Dylan en zijn (ongelukkige) relatie met zijn fan-schare. Maar wel om Roefflaer's inschatting dat Dylans kerst-album zijn afsluitende album zou zijn. Gelukkig kwamen daar nog Tempest en Shadows In The Night.

Enfin. Vandaag Eerste Kerstdag. Een mooie gelegenheid om Christmas In The Heart maar weer eens uit de kast te trekken.

Kerstavond

Wat weten we eigenlijk weinig over het privé-leven van Bob Dylan. Zou hij vanavond ook Kerstavond vieren? Wat doet hij eigenlijk met de Kerstdagen? Krijgt hij misschien de kinderen over de vloer? Komt een van zijn ex-vrouwen nog langs met een pannetje soep? Schalt de komende uren zijn album Christmas In The Heart door zijn geluidsboxen?

Ach, misschien zijn dit ook wel randzaken, trivia die er niet toe doen. Want wat schiet je er mee op als je weet hoe Dylan zijn Kerstdagen invult? Wat doet het er toe? Het is een verademing dat je niet alles van je held afweet. Tegenwoordig is elke scheet van de Justin Biebers en Adele's van deze wereld te volgen. Maar bij Dylan kun je op adem komen, ook of misschien juist de dagen als deze.

Reeds daagt het in het oosten

Dat het vandaag de kortste dag van het jaar is, is niets nieuws en evenmin iets Dylanesks. Zou er wel iets van Dylan te melden zijn, deze dag? Ik denk aan I Shall Be Released, vanwege het refrein:

I see my light come shining

From the west unto the east

Any day now, any day now

I shall be released

Opmerkelijk dat 'I' zijn licht ziet schijnen van het westen tot het oosten. Immers, de zon komt op in het oosten en zakt in het westen. Het is dus logischer om te veronderstellen dat je je licht ziet schijnen vanaf het oosten naar het westen. Maar zo is de Amerikaanse bard, tegendraads als altijd.

Over het oosten gesproken, volgend jaar staat Dylan in Japan. De eerste avonden zijn reeds geboekt: 4, 5 en 6 april in Tokio, 9 april in Sendai, 11 en 12 april Osaka, 15 april Nagoya, 18, 19, 25 en 26 april weer in Tokio en 28 april in Yokohama. Veel Tokio-avonden dus, die in ieder geval worden afgewisseld met andere locaties. Mogelijk treden Dylan & his band ook tussen 19 en 25 april elders op in Japan.

Dark Eyes

Het nummer Dark Eyes is één van de hoogtepunten van Dylans elpee Empire Burlesque. Een verder wat tegenvallende plaat, vanwege de disco-productie Arthur Baker. Desalniettemin kent dit album dus wel een paar mooie nummers, waaronder dus de afsluiter Dark Eyes. Geschreven nadat hij een vrouw tegenkwam met zwartgeverfde ogen.

Een bijzonder mooie uitvoering van Dark Eyes speelde Dylan met Patti Smith in New York in 1995. Zo mooi kan zo'n pareltje dus worden.

Christmas in the heart

Bij onze Dylan-avond draaiden we gisteravond de cd Christmas In The Heart. Het is Dylans enige kerst-album. Uiteraard kwamen we gedrieën te spreken over de kwaliteit van deze plaat. Is het een hoogstandje of een commerciële inschattingsfout?

Wat mij betreft geen van beiden. Een hoogstandje vind ik 'Christmas...' niet. Nummers als Here Comes Santa Claus, Must Be Santa en Christmas Island, tjah, ik weet het niet. En toch, nummers als Hark The Herald Angels Sing en O' Come All Ye Faithfull (Adeste Fidele), dat zijn nummers waarin de maestro zijn best doet.

Een commerciële misser lijkt het me ook niet, hoewel ik vermoed dat Dylan met dit album qua financiën erbij in is geschoten. Ik wil wel opmerken dat de opbrengst van Christmas... is gegaan naar een Amerikaanse voedselbank. Genereus is Dylan zonder meer.

Nog een week, dan is het kerst. Volgende week kan ik drie dagen luisteren naar de kerstmuziek.