Bril

Soms heb je behoefte om een Dylan-cd op te zetten. Zo’n behoefte had ik vanavond. Een keuze maken is nog knap lastig. Ik besloot tot Unplugged, misschien wel Dylans beste liveoptreden dat op cd is verschenen.

Terwijl ik naar de akoestische Dylan luisterde, las ik ‘Voordewind’ van Martin Bril. Nadat ik dit boek had uitgelezen, zette ik Voordewind weer in mijn boekenkast, naast de andere Bril-boeken. En ik dacht opeens aan een column van de wijlen Volkskrant-columnist over Tell Ol’ Bill.

Daags voor het verschijnen van Bootleg Series 8: Tell Tale Signs, ontving Bril van een oude kennis een cd’tje met outtakes van Tell Ol’ Bill. Een flink aantal outtakes. Waarvan één versie op TTS verscheen. Maar dat wist Bril later pas, toen deze Bootleg-aflevering verscheen en de schrijver tig malen het gebrande cd’tje had beluisterd.

Een jaar later stierf Bril aan de gevolgen van darmkanker.

Nee, in de teksten van ‘Bob’ zit geen troost, eveneens hoop. Of is dat te cynisch over de liedteksten van de poet laurete?

Misschien dat ik in Berlijn tot een goed antwoord kom.

Dag van de (nrc*)ex

Het is vandaag, 2 januari, de Dag van de Ex. Althans, dat wil ochtendkrant nrc*next voor elkaar krijgen. En zodoende is de krant van vandaag omgedoopt tot de nrc*ex, staat op de voorpagina een stelletje dat inmiddels geen stelletje meer is (hadden ze maar de kleren aangehouden) en is in de krant een reportage te lezen over exen.

Bob Dylan heeft hier niet zoveel mee te maken. Toegegeven: als er iémand is die veel over ex-geliefden heeft geschreven en gezongen, is dat Dylan wel. Maar daar dacht ik niet aan, toen ik het ex-verhaal in de krant las.

Waar ik wel aan dacht, is het lied Day Of The Locusts. Want zoals de Dag van de Ex een uitvloeisel is van de Dag Van De-explosie, zo is ook de dag van de sprinkhaan een dag waar we bij stil kunnen staan. En daarom voor vandaag de tekst van Day Of The Locusts.

Oh, the benches were stained with tears and perspiration

The birdies were flying from tree to tree

There was little to say, there was no conversation

As I stepped to the stage to pick up my degree

And the locusts sang off in the distance

Yeah, the locusts sang such a sweet melody

Oh, the locusts sang off in the distance

Yeah, the locusts sang and they were singing for me

I glanced into the chamber where the judges were talking

Darkness was everywhere, it smelled like a tomb

I was ready to leave, I was already walkin’

But the next time I looked there was light in the room

And the locusts sang, yeah, it give me a chill

Oh, the locusts sang such a sweet melody

Oh, the locusts sang their high whining trill

Yeah, the locusts sang and they were singing for me

Outside of the gates the trucks were unloadin’

The weather was hot, a-nearly 90 degrees

The man standin’ next to me, his head was exploding

Well, I was prayin’ the pieces wouldn’t fall on me

Yeah, the locusts sang off in the distance

Yeah, the locusts sang such a sweet melody

Oh, the locusts sang off in the distance

And the locusts sang and they were singing for me

I put down my robe, picked up my diploma

Took hold of my sweetheart and away we did drive

Straight for the hills, the black hills of Dakota

Sure was glad to get out of there alive

And the locusts sang, well, it give me a chill

Yeah, the locusts sang such a sweet melody

And the locusts sang with a high whinin’ trill

Yeah, the locusts sang and they was singing for me

Singing for me, well, singing for me

Copyright © 1970 by Big Sky Music; renewed 1998 by Big Sky Music

Gezegend nieuwjaar

Via deze weg een goed en gezegend 2014 gewenst. En een uitstekend Dylan-jaar.

Bob Dylan 2013

Nu het jaar 2013 zijn einde nadert, kijk ik kort terug op het afgelopen jaar. Op het gebied van Bob Dylan ben ik goed verwend. De release van Another Self Portrait is natuurlijk voor een deel verantwoordelijk voor. Nummer 10 van de Bootleg Series, voorafgegaan door de singel Wigwam/Thirsty Boots tijdens Record Store Day.
Alleen al dit album zou mij bijzonder blij hebben gemaakt.
Maar Dylan kwam dit jaar ook in eigen persoon naar Nederland. Twee optredens in de Heineken Music Hall, waarvan ik de eerste avond heb meegemaakt. Samen met mijn Dylan-vriend Jan. Een mooie avond, goed concert. Ondanks wat de recensenten na afloop schreven.
Is er nog iets anders dat gezegd moet worden over Dylan in 2013? Iets over de boeken die over hem zijn verschenen? Het kinderboek If Dogs Run Free? Alle artikelen die zijn verschenen? De geruchten over een live-cd van de tournees van het afgelopen jaar? De familieperikelen van de zanger? De…
Nee, hier laat ik het bij. 2013 was een mooi Dylan-jaar. We hebben weer mooie kruimels van de bard toegeworpen gekregen, in verschillende vormen. Daar ben ik Dylan dankbaar voor – natuurlijk voor wat zo’n bedankje waard is.

Tangerine

Tangarine is een folkduo dat bestaat uit de tweelingbroers Arnout en Sander Brinks. Ik ken ze als huisband van De Wereld Draait Door. De twee broers intrigeren me. Omdat ze zo harmonieus zingen en spelen. Omdat ze keurig in pak voor de dag komen. En omdat ze door hun krullen en een baardje lijken op mijn Dylan-vriend Gemme.

Met Gemme was ik in oktober 2008 bij een optreden van Jakob Dylan. Hij toerde de wereld over met zijn solodebuut Seeing Things. In zijn begeleidingsband The Gold Mountain Rebels zat een gitarist, die me ook deed denken aan Gemme: Audley Freed, lang en met een grote krullige haarbos.

Seek & Sigh is het vijfde album van Tangarine, uitgegeven bij muzieklabel Excelsior. Dit label zorgt voor nieuwe muzikanten, waaronder bijvoorbeeld 

Tim Knol. Die zanger trad een jaar of vier geleden op in DWDD – naar verluidt zou Knol op mij lijken.

Tim Knol werd op zijn eerste twee cd’s geholpen door Anne Soldaat (ex-Darryl Ann) en Matthijs ‘Duif’ van Duijvenbode. Deze laatste speelt de toetsen op Seek & Sigh. En is verantwoordelijk voor de productie van dit ‘grote publieks-debuut’ van de gebroeders Brinks. Na Days richtte Knol zich op zijn andere grote hobby, de fotografie.

Inmiddels is Knol weer fulltime muzikant. Zonder ‘Duif’, en helemaal op eigen benen. Met naast zich good old Anne Soldaat.

De hoesfoto van Arnout en Sander werd gemaakt door collega-muzikant Tim Knol, die ook het fotowerk heeft gedaan voor de luxe uitgave van Seek & Sigh. Overigens speelt Knol geen muziek op dit album.

Het lijkt me evident dat Tangarine genoemd moet worden op een Dylan-blog. Niet alleen omdat zij lijken op de gitarist van Jakob Dylan. En ook niet alleen omdat ze iets weghebben van mijn Dylan-vriend Gemme. De naam van de twee broers moet hier vooral genoemd worden, omdat ze

schatplichtig zijn aan Bob Dylan.
Ik vind Tangarine niet de nieuwe Dylan. Daarvoor zijn er al teveel ‘nieuwe Bobben’ geweest. Maar vanwege hun muziek staan ze met beide benen in de traditie die Dylan een halve eeuw geleden heeft ingezet.

Jack Frost

Bob Dylan produceert zijn eigen albums. ‘Vroeger’ deed hij dat onder zijn eigen naam. Maar de laatste jaren zijn Dylans platen geproduceerd door Jack Frost – een pseudoniem van Dylan. Jack Frost is een soort winterse Jan met de Pet, de gewone man in de straat.

Maar Jack Frost is ook de persoon die gelinkt wordt aan kerstmis. In The Christmas Song, een kerst-traditional, wordt gezongen over Jack Frost nipping at your nose. Dit nummer staat op Dylans kerst-cd Christmas In The Heart, geproduceerd door Jack Frost.

Het lijkt erop dat Dylan een spelletje met zijn gevolg speelt. Dat de zanger ons weer bij de neus heeft. Zoals hij dat wel vaker heeft gehad.

Eerste Kerstdag

Het is Eerste Kerstdag, het internationale feest waarmee de geboorte van Jezus wordt gevierd. Elk jaar weer een bijzonder moment: aan deze historische gebeurtenis heb ik mijn leven te danken. Tot zover het huishoudelijke gedeelte.

Het Kerstfeest is ook het feest van de sociale verplichtingen, de een wat leuker dan de ander. Ik verbleef tot en met vandaag bij mijn ouders. Samen met een zus. Altijd gezellig, zulke dagen doen me goed. Zeker als er een bescheiden maar goed kerstmaal wordt opgediend.

Kerst is ook de dag van de muziek. Het akelige Glazen Huis is achter de rug, nu kunnen we ons weer richten op zaken die er echt toe doen. Dat drie dj’s van een populaire radiozender zich zes dagen opsluiten om geld op te halen voor een ‘stille ramp’, door op verzoek en met een geldbedrag plaatjes te draaien, is op zich wel goed (kun je tegen zo’n actie zijn?), maar die radiomakers en hun muziek zou voor mij wel achterwege mogen blijven.

Ook als zo’n evenement in mijn eigen stad wordt gehouden.

Vandaag is ook de Top2000 weer begonnen. In deze lijst wordt muziek gedraaid waarvan elk muziekminnend Nederland naar uitkijkt. Wie naar de tweeduizend ‘mooiste liedjes’ luistert, heeft bij veel nummers wel een eigen verhaal of herinnering.

Het is ook de dag om ‘Rijstwafels met pindakaas’ te draaien van Herberg De Troost. Dit is een nevenactiviteit van Rowwen Heze-frontmannen Jack Poels en Tren van Enckevort. Een beetje melancholisch conceptalbum, waarbij Poels met zijn vrouw in een appartement op de Oudegracht in Utrecht verblijft, met alleen een aangebroken pak rijstwafels en een potje pindakaas van de vorige keer.

Wat volgt is een verhaal over het zoeken naar eten, liefde, warmte, licht. Een prima verhaal voor de koude Kerst.

Uiteindelijk houd ik mezelf een beetje voor de gek, zo’n dag als vandaag. Ik weet namelijk precies waar het eindigt. Of waarmee het eindigt. Namelijk de kerst-cd van Bob Dylan, Christmas In The Heart. Ik had nooit gedacht dat mijn held ooit met zo’n album voor de dag zou komen. Maar niets bleek minder waar.

Een album met wisselende nummers. Zoiets als Must Be Santa, dikke pret. Maar bij andere nummers doet de zanger wel degelijk meer dan zijn best. Zoals bij Hark! The Herald Angels Sing en Adeste Fideles (O’ Come All Ye Faithfull).

De Vlaamse blogger Patrick Roefflaer schrijft over ‘Christmas’: ‘Kant 1 van Christmas In The Heart sluit af met ‘Adeste Fideles’. In die hymne uit de dertiende eeuw zingt Dylan zelfs een strofe in het Latijn; het allerlaatste woord is: ‘Amen’. Misschien beschouwt hij dit zelf wel als het slotstuk van zijn carrière. Een carrière van vijftig jaar waarin hij er keer op keer in slaagde een flink stuk van zijn fans tegen zich in het harnas te jagen. Was het niet door persoonlijke songs te brengen in plaats van protestsongs, dan wel door een elektrische gitaar te omgorden, countrydeuntjes te spelen, van godsdienst te veranderen of liedjes van anderen te zingen. Of een kinderkoor in te schakelen.’

Gelukkig heeft Peerke het bij het verkeerde eind.

Want Kerst zou Kerst niet zijn als er ondanks alle verwachtingen in toch licht in de duisternis was. Maar misschien wel op de manier waarop we het niet verwachten.

Ik niet, in ieder geval.