Droom: Caribbean Wind

Ik ben op een bruiloft. En voor het feest is een band uitgenodigd. Het tweede nummer dat ze spelen, is Caribbean Wind. Ik ben er uiteraard erg blij mee, want ik hoor niet vaak muziek van Bob Dylan. Zeker niet op een trouwerij. Maar voor ik er erg in heb, escaleert het gebeuren.

De bandleden spelen de muziek, maar gaan ook helemaal los. De bassist slingert zijn gitaar rond zijn lichaam en rent rondjes om het drumstel. Al vrij gauw rennen zijn makkers achter hem aan. De muziek blijft ondertussen doorspelen (from Nassau to Mexico). Ik zie hoe de gitaren achter de muzikanten aan spelen.

Zoals het dan gaat in een droom, hier blijft het dan bij. Het heeft natuurlijk niets te betekenen. Behalve dan om de cd-box Trouble No More (aflevering 13 uit The Bootleg Series) weer te draaien.

Girl From The North Country

Een paar jaar geleden kocht ik de cd Eels with Strings: Live at Town Hall. Redelijk op de bonnefooi, want ik kende Eels helemaal niet. Het enige dat ik wist, was dat op deze cd het nummer Girl from the North Country van Bob Dylan te horen is. En elke keer als ik deze uitvoering weer hoor, ontroert het me steeds.

Natuurlijk, het zijn de 'strings' die het hem doen. Maar ook de lichte tekstwijzigingen die Mark Oliver "E" Everett heeft aangebracht. Waar Dylan voornamelijk de verleden tijd gebruikt (Many times I often pray), doet E het in de tegenwoordige tijd (Many nights I pray). Voor Dylan is het een afgeronde liefde, bij Eels is dat nog maar de vraag.

Het is een goede gok geweest om Eels with Strings aan te schaffen. Ook voor een mooie dag als vandaag is het een goede versie om 'Girl' te luisteren.

Kronieken #34: The Donald en Patti Smith

Donald Trump voert binnen 15 dagen hoge heffingen op geïmporteerd staal en aluminium door om een einde te maken “aan de oneerlijke handelsrelaties” en de eigen staalsector te versterken. Zo wordt The Donald voor zijn bevolking The Man Of Steel. Deze term brengt mij dan naar die bootleg van Dylan's show in de Heineken Music Hall, oktober 2013.

Patti Smith geeft acte de présence op Lowlands. Zij is de heldin, die tijdens de ceremonie van de Nobelprijs-uitreikingen voor Dylan A hard rain's a-gonna fall zong. En halverwege door de zenuwen even op adem moest komen. Zou zij op het festival in Biddinghuizen, half augustus, het nummer ook spelen?

Masters Of War

Over zes weken is het weer Record Store Day. Het is die ene dag in het jaar om wereldwijd bij elkaar de kunst van muziek in de onafhankelijke platenzaak te vieren. Ook dit jaar zijn er Dylan-releases onder de 'kunst van de muziek': De eerste is een 7”-single van Masters Of War, het andere is de live-plaat Dylan & The Dead, dat hij met The Greatful Dead maakte.

Maar dat is pas over zes weken te verkrijgen. Vooral die Masters Of War, daar ben ik nieuwsgierig naar. In dit nummer veegt Dylan de vloer aan het 'de hoge heren', die oorlog voeren alsof het Mens-Erger-Je-Niet is. Zo gaan we niet met elkaar om, aldus de protestzanger. Sterker nog, 'even Jesus would never forgive what you do'.

Dié niet-vergevingsgezinde zin, die is afwezig wanneer Dylan dit nummer tegenwoordig speelt. Sinds eind jaren zeventig weet de 'stem van een generatie' dat Jezus wel degelijk vergeeft. Maar dat is een discussie voor een ander moment.

Eerst nog zes weken aftellen tot 21 april.

Plagiaat

Ronnie Flex is een Nederlandse rapper en producer. Zijn nieuwe videoclip Fan lijkt sterk op op de clip van het nummer Bound 2 van Kanye West. Pleegt Ronnie plagiaat? Neemt hij materiaal over van iemand anders, zonder bronvermelding en door te doen alsof het eigen werk is? De discussie is zelfs bij de NOS aanbeland.

Tussen Ronnie Flex en Bob Dylan gaapt een groot gat. Maar dit hebben ze dan wel gemeen, dat beide muzikanten worden beschuldigd van plagiaat. Dylan kopieert dan geen videobeelden, maar wel teksten en schilderijen. Dagblad deVolkskrant meldde zeven jaar geleden:

“In de Amerikaanse hoofdstad zou een serie schilderijen te zien zijn waarop Dylans reizen door Japan, China, Vietnam en Korea te zien zijn, maar veel schilderijen lijken geverfde kopieën van beroemde foto's van Henri Cartier-Bresson, Dmtri Kessel en Léon Bussy.”

En dan hebben we dat debacle rond “Love And Theft” nog. Voor dit album zou de schrijver rijkelijk geput hebben uit het boek Confessions of a Yakuza van de Japanse schrijver Junichi Saga. Hoewel de overeenkomsten zichtbaar waren, was Saga niet boos op dit plagiaat. Integendeel, hij was blij met de nodige aandacht voor zijn boek.

Afsluitend nog de Nobel-speech. Dylan leverde deze net op tijd in om het bijbehorende bedrag van 820.000 euro te ontvangen. De ‘Moby-Dick-teksten’ uit de speech zijn afkomstig van de website SparkNotes, waar gratis analyses van onder meer poëzie en filosofie kunnen worden gedownload. Pitzer legde de teksten van Dylan over Moby-Dick naast de uitleg op de website en zag dat van de 78 regels die Dylan wijdt aan het boek, er meer dan twintig veel gelijkenis vertonen met de tekst op SparkNotes.

Is dit erg? Nee, want dit is zoals het gaat, zeker in de folktraditie, waar Dylan zijn wortels heeft. Leentjebuur bij collega's, zowel qua melodie als tekst. Je haalt her en der materiaal vandaan om het in een nieuwe setting te presenteren. En feitelijk doen we dat allemaal, ook als publicist.

John Hiatt

Vrijdag 13 juli treedt John Hiatt op in De Oosterpoort in Groningen. Zijn show staat in het teken van het 30-jarig bestaan van Slow Turning. De foto's van het betreffende album zijn gemaakt door Anton Corbijn. Dat is dan weer mooi meegenomen.

Maar al deze feitjes zijn nog geen reden om Hiatt te noemen op dit Dylan-blog. Toch is er een link tussen beide muzikanten, hoewel die link niet Slow Turning heet. Het verband tussen Bob Dylan en John Hiatt heet Hearts Of Fire, een film uit 1987.

Voor de soundtrack van de film leverde Dylan een bijdrage. Volgens het contract zouden dat vier nieuwe nummers zijn. Het werden er slechts twee, aangevuld met een cover. De eigen nummers waren Night After Night en Had a Dream About You Baby – waarvan de laatste later in een nieuwe versie verscheen op zijn solo-album Down In The Groove. De cover was The Usual van John Hiatt.

In Hearts Of Fire speelt Dylan een gewezen popmuzikant, Billy Parker, die een jonge zangeres onder zijn hoede krijgt. Deze zangeres, Molly McGuire, wordt gespeeld door Fiona Flanagan, die het vaderlijke advies van Parker ontvlucht en in de armen van de hippe zanger James Colt (Rupert Everett) valt. Uiteindelijk komt het wel weer goed tussen Parker en McGuire – we kunnen na afloop weer rustig slapen.

In eerste instantie werd het script van de film geschreven door Scott Richardson, maar herschreven door Basic Instinct-schrijver Joe Eszterhas, omdat Richardson te onervaren zou zijn voor een Dylan-film; volgens Micheal Grey (van The Bob Dylan Encyclopedia) zou Dylan hebben geprobeerd om het originele script te spelen, maar dat is niet gelukt.

Dat is de link tussen Dylan en Hiatt. Wankel, dat wel. Maar het levert wel weer een verhaal op.

Stormy weather

In mijn brievenbus lag deze week een pakketje. En ik wist wat het was, dankzij de attente mail van de verstuurder. Het was de bootleg van Bob Dylan's show van vorig jaar. De zanger stond Eerste, Tweede en “Derde” Paasdag in de AFAS Live in Amsterdam; ik ben met mijn vroegere mentor Wietse bij het middelste concert van Tweede Paasdag geweest.

Bij zo'n meerdaags bezoek is het altijd weer een verrassing op welke manier de shows worden uitgebracht door het ondergrondse platenlabel van dienst. In dit geval is Rattle Snake verantwoordelijk voor een live-registratie. De mannen en vrouwen van dit bootleg-label hebben gekozen om één van de drie concerten op de zilveren schijfjes te zetten.

Ongetwijfeld omdat de setlisten van de avonden vrijwel identiek waren.

De bootleg die ik kreeg, is van het middelste optreden. Míjn optreden dus. Het was de show met het live-debuut van Stormy Weather. En dat is ongetwijfeld de reden dat deze bootleg als titel ook Stormy Weather heeft meegekregen. Luisterend naar de concert-opname hoor ik weer hoe goed Dylan was. En hoe goed de uitvoering van bijvoorbeeld Desolation Row ook was!

Stormy Weather staat op Triplicate, en dan de eerste schijf met als subtitel 'Till The Sun Goes Down. Triplicate, geproduceerd door Jack Frost, is een drievoudig album en het derde in een ononderbroken reeks platen met nummers uit The Great American Songbook. Het is Dylan's eerbetoon aan de muzikale traditie, door nummers te spelen die ook door Frank Sinatra zijn uitgevoerd.

Mooi om dan zo'n concertopname te noemen naar dit nummer. En een goede reden om de bootleg weer te draaien.