Dylan update

Na mijn laatste blog is er ruim twee weken verschenen. Tijd dus voor een goede update. Hoewel ik niet pretendeer volledig te zijn. Maar: ter zake!

Het belangrijkste nieuws uit de afgelopen periode is wel het hardnekkige gerucht over de eerstvolgende editie van The Bootleg Series. Natuurlijk, het is nog maar een gerucht. Maar Dylans pr-machine werkt goed: regelmatig worden geruchten de wereld in gestuurd, en die geruchten worden nooit weersproken. Wij, de Dylanfans (of sterker: de Dylanologen), krijgen regelmatig dit soort kruimels toegeworpen.

The Bootleg Series, Vol. 11 zou kunnen bestaan uit de outtakes van en de periode rond Blood On The Tracks. Of om materiaal uit Dylans gospelperiode. Mocht één van beide periodes afvallen voor BS11, dan is BS12 gelijk ook gevuld.

Een leuke PR-stunt om deze kruimels zo naar buiten te brengen. Het zorgt ervoor dat wij, de honden die eten van wat de tafel valt, weer uitgebreid spreken over Dylans neven-discografie.

Verder is het zo dat de zanger komend voorjaar een Aziatische tournee doet. Met name door Japan, eindigend in Hawaii. Komende zomer toert Dylan door Europa. Duitsland, Tsjechië, Scandinavië. Niet alles schijnt nog definitief te zijn. Maar een bezoek aan Nederland zal er niet in zitten, vermoed ik. Dat zal pas in 2015 weer zover zijn.

En dan als laatste een eervolle vermelding voor collega-blogger Tom Willems. De blog-uitbater van Bob Dylan in (het) Nederland(s) heeft een nieuw boek geschreven. Opnieuw weer aantekeningen, aangevuld met dialogen en brieven. Daarmee bouwt Tom verder op de boeken die hij al eerder heeft uitgegeven. Ik kijk er naar uit.

Tot zover deze update.

Kris Kristofferson, Sinead o’Connor, ‘30th’

Binnenkort verschijnt The 30th Anniversary Concert Celebration – opnieuw. Leuk, vooral vanwege de officiële uitgave van Sinead o’Connors deelname. In plaats van haar uitvoering van I Believe In You, declameerde ze War, een tekst van Bob Marley. 

Op YouTube circuleren wel filmpjes van o’Connor op dit feestje. Ze wordt na haar optreden opgevangen door Kris Kristofferson. Kris had als spreekstalmeester ‘30th’ geopend. 

Geen gekke keuze om Kris het eerste praatje te laten doen. Kris en Dylan speelden samen in 1973 in de cowboy-film Pat Garret & Billy the Kid. Kris speelde een hoofdrol, Dylan slechts een bijrol. Maar die bewuste avond in 1992 waren de rollen omgekeerd. 

Jaren later schreef Kris een liedje over het optreden van o’Connor. Maybe she’s crazy and maybe she ain’t / but so was Picasso and so were the saints. Tjah, het is maar hoe je naar de hele situatie kijkt. Of welke rol je toen had.

Chrysler

“There’s nothing more American than America.” Zo begint Bob Dylan aan zijn Chrysler-reclame tijdens de Super Bowl. Blijkbaar is er ook niks Amerikaanser dan het leveren van commentaar op Dylans kapitalistische uitspatting. De man die opkwam voor de minderheden in zijn land, is gevallen voor het grote geld. 

En dat terwijl onder de Chryslerreclame het liedje Things Have Changed zit. In de jaren zestig zong hij dat de tijden zouden veranderen. Sinds 2000 zingt Dylan ‘I used to care, but things have changed’. Dat de tijden veranderd zijn, is niet leuk voor wie hem alleen als protestzanger ziet. 

Maar tegelijk zijn er Dylanfans die de grootmeester messiaanse kwaliteiten toedichten. Een van die kwaliteiten is dat Dylan groter is dan wij kunnen bedenken. Aan de andere kant doet Dylan nooit iets wat niet past bij zijn beeld. 

En toen kwam Dylan een kleine acht jaar geleden met de lingerie-reclame. De zanger keek naar Adriana Lima, die engelenvleugels en lingerie van Victoria’s Secret draagt. Hoewel je je wel af kunt vragen, bij het bekijken van die reclame, of Dylan het meisje wel in het echt heeft ontmoet. Je weet het tegenwoordig niet meer bij de reclame-jongens. 

Dylan en Chrysler. We kunnen Dylan erom verguizen. Maar waarom zouden we dat doen? Het is misschien niet heel sjiek. Helemaal niet sjiek. En wat dan nog?

Thuis

Daar ben ik weer. 

Ruim vier weken heb ik niets geschreven op dit blog. Dat komt niet omdat ik geen inspiratie zou hebben. Of omdat Dylan niet meer in mijn leven een plekje had. Maar ik heb al die tijd niets geschreven, omdat ik voor een stage in Berlijn zat. 

Ik hoop dat me dit wordt vergeven. 

In de afgelopen weken is er op Dylan-gebied wel wat gebeurd. Bijvoorbeeld dat Black Keys-zanger Dan Auerbach helemaal geen pluk haar van Dylan heeft. Het ‘haar van Dylan’ is een naam dat hij en zijn ex-vrouw gaven voor een poster van de grootmeester, ‘die beroemde poster van Bob Dylan, met al die kleuren en een grote afro’. 

Waarvan akte. 

Of het bericht dat John Carter Cash, de zoon van Johnny Cash, in een kluis materiaal vond van pa, met onder meer duetten met Dylan. Of die duetten ook verschijnen op het postume Cash-album, is me niet helemaal duidelijk. 

En dan nog het bericht dat de nieuwe aflevering van The Bootleg Series al staat voorgesorteerd. Nummer 11 zou outtakes bevatten van Blood On The Tracks. Of misschien materiaal uit Dylans gospelperiode – maar dat religieuze materiaal zou ook goed zijn voor The Bootleg Series nummer 12. 

En dan te bedenken van de heruitgave van The 30th Anniversary Concert Celebration – met eindelijk de officiële uitgave van Sinead o’Connor’s bijdrage! – nog moet verschijnen. 

Als laatste, zondagavond werd tijdens de Super Bowl, de finale van het American Football, een reclame getoond van Chrysler, de bekende auto. Dylan prijst de auto aan, als een typisch Amerikaans product. Als muziekje staat Things Have Changed gemonteerd. 

En zo is het ook, de tijden zijn veranderd. De ‘protestzanger’ klust wat bij, bij de kapitalisten. Zo gaat dat. Wie Dylan als prostestzanger is blijven zien, en bij concerten hoopt op de bekende liedjes in hun originele uitgave, die komen steeds vaker bedrogen uit. Want de ‘nieuwe’ Dylan is niet zoals ze hem herinneren. Of willen zien. 

The Times They Are a-Changin’, ja, daar ging de wereld prat op in. Dat was een hoopvol bericht. Maar nu dezelfde dichter zegt dat de dingen daadwerkelijk verandert zijn, daar kunnen ‘de hippies’ niet zoveel mee.

I used to care, but things have changed. 

Bril

Soms heb je behoefte om een Dylan-cd op te zetten. Zo’n behoefte had ik vanavond. Een keuze maken is nog knap lastig. Ik besloot tot Unplugged, misschien wel Dylans beste liveoptreden dat op cd is verschenen.

Terwijl ik naar de akoestische Dylan luisterde, las ik ‘Voordewind’ van Martin Bril. Nadat ik dit boek had uitgelezen, zette ik Voordewind weer in mijn boekenkast, naast de andere Bril-boeken. En ik dacht opeens aan een column van de wijlen Volkskrant-columnist over Tell Ol’ Bill.

Daags voor het verschijnen van Bootleg Series 8: Tell Tale Signs, ontving Bril van een oude kennis een cd’tje met outtakes van Tell Ol’ Bill. Een flink aantal outtakes. Waarvan één versie op TTS verscheen. Maar dat wist Bril later pas, toen deze Bootleg-aflevering verscheen en de schrijver tig malen het gebrande cd’tje had beluisterd.

Een jaar later stierf Bril aan de gevolgen van darmkanker.

Nee, in de teksten van ‘Bob’ zit geen troost, eveneens hoop. Of is dat te cynisch over de liedteksten van de poet laurete?

Misschien dat ik in Berlijn tot een goed antwoord kom.

Dag van de (nrc*)ex

Het is vandaag, 2 januari, de Dag van de Ex. Althans, dat wil ochtendkrant nrc*next voor elkaar krijgen. En zodoende is de krant van vandaag omgedoopt tot de nrc*ex, staat op de voorpagina een stelletje dat inmiddels geen stelletje meer is (hadden ze maar de kleren aangehouden) en is in de krant een reportage te lezen over exen.

Bob Dylan heeft hier niet zoveel mee te maken. Toegegeven: als er iémand is die veel over ex-geliefden heeft geschreven en gezongen, is dat Dylan wel. Maar daar dacht ik niet aan, toen ik het ex-verhaal in de krant las.

Waar ik wel aan dacht, is het lied Day Of The Locusts. Want zoals de Dag van de Ex een uitvloeisel is van de Dag Van De-explosie, zo is ook de dag van de sprinkhaan een dag waar we bij stil kunnen staan. En daarom voor vandaag de tekst van Day Of The Locusts.

Oh, the benches were stained with tears and perspiration

The birdies were flying from tree to tree

There was little to say, there was no conversation

As I stepped to the stage to pick up my degree

And the locusts sang off in the distance

Yeah, the locusts sang such a sweet melody

Oh, the locusts sang off in the distance

Yeah, the locusts sang and they were singing for me

I glanced into the chamber where the judges were talking

Darkness was everywhere, it smelled like a tomb

I was ready to leave, I was already walkin’

But the next time I looked there was light in the room

And the locusts sang, yeah, it give me a chill

Oh, the locusts sang such a sweet melody

Oh, the locusts sang their high whining trill

Yeah, the locusts sang and they were singing for me

Outside of the gates the trucks were unloadin’

The weather was hot, a-nearly 90 degrees

The man standin’ next to me, his head was exploding

Well, I was prayin’ the pieces wouldn’t fall on me

Yeah, the locusts sang off in the distance

Yeah, the locusts sang such a sweet melody

Oh, the locusts sang off in the distance

And the locusts sang and they were singing for me

I put down my robe, picked up my diploma

Took hold of my sweetheart and away we did drive

Straight for the hills, the black hills of Dakota

Sure was glad to get out of there alive

And the locusts sang, well, it give me a chill

Yeah, the locusts sang such a sweet melody

And the locusts sang with a high whinin’ trill

Yeah, the locusts sang and they was singing for me

Singing for me, well, singing for me

Copyright © 1970 by Big Sky Music; renewed 1998 by Big Sky Music

Gezegend nieuwjaar

Via deze weg een goed en gezegend 2014 gewenst. En een uitstekend Dylan-jaar.