Setlist Düsseldorf, Duitsland, 27 oktober 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Love Sick (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

Crossing The Rubicon (Bob on electric keyboard)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard)

Black Rider (Bob on electric keyboard)

Tangled Up In Blue (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard)

Not Dark Yet (Bob on electric keyboard)

Can't Seem To Say Goodbye (song written by Don Robertson) (Bob on electric keyboard)

Early Roman Kings (Bob on electric keyboard)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Million Miles (Bob on electric keyboard)

Under the Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard)

Every Grain Of Sand (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Düsseldorf (met dank aan BobLinks).

Toch weer wat veranderingen ten opzichte van zondag, toen mevrouw Frits en ik in Bremen waren. I Shall Be Released is vervangen door Every Grain Of Sand. Girl From The North Country heeft plaats gemaakt voor Not Dark Yet. Het nummer Can't Seem To Say Goodbye is een extraatje. Een strakke en vaststaande setlist zoals we wel eerder zagen, is er dus niet. Dat biedt perspectief voor de komende concerten.

I can tell

Zondagavond waren mevrouw Frits en ik bij het concert van Bob Dylan in de ÖVB Arena in Bremen. Voor mevrouw Frits was het haar vierde concert van Dylan, en ook het vierde concert van Dylan dat we samen hebben beleefd. Voor mijzelf was het concert nummer 14, in krap 25 jaar tijd.

Het nummer I Can Tell hoorde ik voor het eerst live, maar het lied staat al een tijd op de setlist. Een nummer van Samuel Smith, dat Bo Diddley in 1962 heeft opgenomen. Zou Dylan aan hartsverdriet lijden? Ach, speculaties waar je niets aan hebt.

Anderhalf uur duurde het concert in Bremen. Dat is vrij vlot. Tussen de nummers door nam Dylan nauwelijks tijd om het applaus in ontvangst te nemen. Een slok water en weer door. Na afloop stonden de bandleden op hun plek om het applaus in ontvangst te nemen. Dylan wees daarbij naar de muzikanten. De eer treft ook hen.

Zeker. Want de band is in goede doen. Mede dankzij Tony Garnier, de bassist. Hij neemt de middenpositie in tijdens het Bremer concert. De bandleden weten wat ze moeten doen. Deels omdat de liedjes bekend zijn. Deels omdat Tony Garnier er is. Deels omdat Dylan de lakens uitdeelt.

Vier nummers hoorde ik voor het eerst live. I Can Tell was daar een van. Maar ook Million Miles, Under The Red Sky en I Shall Be Released hoorde ik nu pas voor het eerst live.

Elk concert heeft zo zijn charmes. Omdat je nummers voor het eerst live hoort. Omdat het mooie nummers zijn. Dat soort dingen.

***

De ÖVB Arena was niet helemaal uitverkocht. Geeft niet, het is vooral jammer voor wie er niet was. Wij waren er wel. Zoals het dan gaat, staat de audio-opname binnen notime online. Lekker nagenieten.

Veertien keer Dylan. Elke keer weer anders. Geen show met zijn grootste hits - dat doe je maar bij andere gelegenheden.

Anderhalf uur duurde het concert in Bremen. Kort, maar wel met alles wat gezegd moet worden. Dit is het verhaal. Als je komt voor een Greatest Hits-optreden, ga je maar naar The Rolling Stones, Queen of Bruce Springsteen.

Bij Dylan gaat het om de inhoud. Niet om de lichtshow of andere special effects. Luister naar de meester. Dat is genoeg.

Setlist Bremen, Duitsland, 25 oktober 2026

Watching The River Flow (Bob on electric keyboard)

Love Sick (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

Crossing The Rubicon (Bob on electric keyboard)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Tangled Up In Blue (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard and harp, Tony on standup bass)

Girl From The North Country (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Early Roman Kings (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Million Miles (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Under the Red Sky (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Bremen, Duitsland (met dank aan BobLinks). Mevrouw Frits en ik waren er bij! We combineerden het met een weekend bij de Duitse tak van de (schoon)familie, gevestigd in Bremen.

Het was mijn veertiende Bob Dylan-concert.

Het was de vierde keer dat mevrouw Frits en ik samen naar een concert van Bob Dylan zijn gegaan.

Het was mijn vierde buitenlandse show van Dylan (na Hamburg 2019, Antwerpen 2022 en Keulen 2024).

Vier nummers hoorde ik voor het eerst live: de Samuel Smith-song I Can Tell, Million Miles van Time Out of Mind, Under The Red Sky van het gelijknamige album en I Shall Be Released, dat Dylan voor The Band schreef.

De 'electric keyboard' is inderdaad zo'n elektrisch apparaat, waar je verschillende soorten klanken uit kunt halen. In dit geval een piano-geluid. Geen 'baby grand piano' meer, dus.

Dat laatste nummer, dat staat ook op een T-shirt. Dat shirt, met een foto van een jonge Dylan met daaronder de tekst: Any day now, I shall be released, kocht ik bij mijn eerste Dylan-concert. In 2002.

Setlist Flensburg, Duitsland, 23 oktober 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Blind Willie McTell (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Black Rider (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Tangled Up In Blue (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard and harp, Tony on standup bass)

Girl From The North Country (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Spirit On The Water (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Under the Red Sky (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard, Tony on standup bass)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Flensburg, Duitsland (met dank aan BobLinks).

Setlist Horsens, Denemarken, 21 oktober 2026

To Be Alone With You (Bob on guitar then electric keyboard)

Blind Willie McTell (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard and harp)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard)

Black Rider (Bob on electric keyboard)

Tangled Up In Blue (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard)

Girl From The North Country (Bob on electric keyboard)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Spirit On The Water (Bob on electric keyboard and harp)

Under the Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Bob started harp solo but apparently picked the wrong one and slammed it to the keyboard and threw it on the ground, ending the show somewhat abruptly

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Horsens (met dank aan BobLinks).

Opvallendheden? De setlist lijkt nu toch wel redelijk vast te staan. Blind Willie McTell op de lijst, dat is altijd mooi. Geen toegift, deze avond. En de introductie van de bandleden ontbreekt eveneens, maar dat is bij Dylan de laatste tijd sowieso al aan willekeur onderhevig. Dylan pakte voor de opener zijn gitaar weer van de standaard. Dat beloofde veel voor deze avond, maar het eindigde toch in mineur.

Setlist Göteborg, Zweden, 19 oktober 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

It Ain't Me, Babe (Bob on electric keyboard and harp)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

False Prophet (Bob on electric keyboard)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard)

Black Rider (Bob on electric keyboard)

Tangled Up In Blue (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard)

Girl From The North Country (Bob on electric keyboard)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Spirit On The Water (Bob on electric keyboard)

Under the Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard and harp)

Encore

Every Gain Of Sand (Bob on electric keyboard and harp)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Göteborg, Zweden (met dank aan BobLinks). Er zijn wat wisselingen in de nummers. Is het omdat Dylan nog een beetje zoekt naar welke nummers hij het Europese publiek zal laten horen? Geen covers deze avond, behalve I Can Tell, uit de pen van Samuel Smith. En dat keyboard, is dat een apparaat met allemaal knopjes, of een synoniem voor een piano?

Kronieken #137 | Europa

Het noorderlicht in Noorwegen heeft plaatsgemaakt voor de herfstschemer van Bob Dylan. Met een geheel nieuwe setlist is de bard begonnen aan zijn Europese najaarstournee 2026.

En met een nieuwe tweede gitarist, naast de vaste Joel Paterson. Volgens het muziektijdschrift Rolling Stone zou deze gitarist Mike Seal zijn. Maar zeker weten doen we het niet. Dylan heeft geen band introduction gedaan, deze keer.

De zoveelste gitarist in de begeleidingsband. Dylan wisselt wat af, deze laatste shows. Eerder wisselden Jad Tariq, Julian Lage en Doug Lancio hun stuivertjes in de band. Geen idee dus hoe lang en hoe vaak Seal in Europa te zien zal zijn.

Vanavond wacht het Zweedse Göteborg. Benieuwd naar de speellijst en de band.

Setlist Oslo, Noorwegen, 17 oktober 2026

To Be Alone With You (Bob on electric keyboard)

Man In The Long Black Coat (Bob on electric keyboard)

Crash On The Levee (Bob on electric keyboard)

Tryin' To Get To Heaven (Bob on electric keyboard)

Early Roman Kings (Bob on electric keyboard)

I Can Tell (song by Samuel Smith) (Bob on electric keyboard)

Tangled Up In Blue (Bob on electric keyboard)

Share Your Love With Me (song by Alfred Braggs and Deadric Malone) (Bob on electric keyboard)

Louisiana 1927 (song by Randy Newman) (Bob on electric keyboard)

When I Paint My Masterpiece (Bob on electric keyboard)

I'll Make It All Up To You (song by Charlie Rich) (Bob on electric keyboard)

Crossing the Rubicon (Bob on electric keyboard)

Soon After Midnight (Bob on electric keyboard)

Dublin Blues (song by Guy Clark) (Bob on electric keyboard)

Under The Red Sky (Bob on electric keyboard and harp)

I've Made Up My Mind To Give Myself To You (Bob on electric keyboard)

Goodbye Jimmy Reed (Bob on electric keyboard)

I Shall Be Released (Bob on electric keyboard)

Encore

You Ain't Goin' Nowhere (Bob on electric keyboard)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Oslo, Noorwegen (met dank aan BobLinks). Geen uitdrukkelijke Rough And Rowdy Ways-nummers. Maar een overzicht van eigen nummers en nummers van collega's.

Maar ook het lied When I Paint My Masterpiece. Afgelopen week waren mevrouw Frits en ik in Rome. We hebben de locaties gezien waar Dylan over zingt. Je snapt zo'n lied als je ter plekke bent geweest.

Rome

Aan het einde van de week begint in Oslo de Lights of Autumn Tour. Dylan weer naar het Europese continent. Geen Nederlandse shows, deze keer.

Wel Rome. In het lied When I paint my masterpiece komt de Eeuwige Stad nadrukkelijk naar voren. Over het verblijf van de ik-persoon. Of Dylan die 'ik' zelf is, blijft natuurlijk een beetje gissen.

De vraag is natuurlijk ook of Dylan in Rome op audiëntie is geweest. Misschien niet in Vaticaanstad. Wel in 1997, tijdens de Catholic Eucharistic Congress in Bologna, waarbij hij zijn hoed afnam voor paus Johannes Paulus II.

Maar dat is bijna 30 jaar geleden. Net zo'n periode als tussen het schrijven van When I paint my masterpiece en het optreden in Bologna.

But even the president of the United States

De Deense kunstenaar Jens Galschiøt heeft een bijzonder kunstwerk gemaakt. Het is een standbeeld van 2,6 meter hoog, bedekt met bladgoud, en is de afbeelding van de Amerikaanse president Donald Trump. De hoogte en het bladgoud zijn al opmerkelijk. Net zoals de locatie, want de gouden Trump staat bij het Europees Parlement.

Wat dit standbeeld het meest merkwaardig maakt, is dat de president in zijn nakie wordt afgebeeld. De kunstenaar heeft zich voor dit beeld laten inspireren door het sprookje De nieuwe kleren van de keizer. Dat verhaal gaat over een verwaande leider die denkt dat hij in de allermooiste kleding loopt, maar in werkelijkheid naakt is. Zijn onderdanen durven er uit angst voor de keizer niets over te zeggen.

Dat is een logische inspiratiebron. Galschiøt is namelijk Deens, het sprookje is van de Deense schrijver Hans Christian Andersen en Denemarken is lid van de Europese Unie. De Oranje Plaag heet het standbeeld van Galschiøt.

Hij had het standbeeld misschien ook It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding) kunnen noemen. In dit lied van Bob Dylan uit 1965 komt namelijk deze zin voor:

Goodness hides behind its gates

But even the president of the United States

Sometimes must have to stand naked

Zo is het maar net. En hoezo 'sometimes'? Laat die oranje plaag maar voortdurend met zijn nieuwe kleren rondlopen. Met Galschiøt durven wij Trump wél tegen te spreken.

Anne Carlson

Het is de tweede donderdag van oktober. Dat betekent traditiegetrouw dat bekend wordt gemaakt wie de Nobelprijs voor de Literatuur krijgt. Dit jaar is de prijs toegekend aan Anne Carlson. Zij is een van de opvolgers van Bob Dylan, die deze prijs tien jaar geleden kreeg toegewezen. Dat is dan ook zo ongeveer de enige overeenkomst tussen de twee.

Want Bob Dylan is geen Anne Carlson. Ze schelen tien jaar in leeftijd. Carlson is Canadese, Dylan een Amerikaan. Carlson is hoogleraar Griekse Literatuur, en heeft ook de nodige klassiekers vertaald. Zij kan ongetwijfeld van gedachten wisselen met Ilja Leonard Pfeijffer, vanwege hun gedeelde interesse.

Dylan is geen hoogleraar, zijn Grieks is behoorlijk roestig en op vertalingen heb ik Dylan nooit kunnen betrappen. Wel op zijn enorme liefde voor de Amerikaanse geschiedenis, bij voorkeur de Burgeroorlog, voor zijn behendigheid met het Amerikaans en op de folktraditie van het lenen van melodieën en lappen tekst.

Over ruim een week gaat Dylan weer op tournee. Het Europese continent is weer aan de beurt; maar optredens in Nederland staan niet in zijn agenda. Wel optredens in Antwerpen en de stad Luxemburg - voor als je voorstander bent van de Groot-Nederlandse gedachte, zijn die concerten alsnog in de Lage Landen. De Lights of Autumn Tour is voor fans dé gelegenheid om met deze Nobelprijs-'winnaar' in één zaal te zijn.

Voor de studenten van Carlson zal zoiets ook wel voelen. Een soort privilege, een eer om bij zo iemand in de buurt te zijn. Voor studenten zal dat minder uniek zijn bij een professor, dan voor wereldwijde fans van een immer rondreizende troubadour.

Misschien binnenkort maar eens naar de bibliotheek. Op zoek naar wat werk van deze jongste laureaat. In het artikel van NOS worden Eros, bitterzoet en Rood expliciet genoemd; hopelijk zijn die boeken nog te krijgen. Want zo'n prijs is natuurlijk ook de beste PR die (dat?) een schrijver kan krijgen voor het oeuvre. Een waardering van de bovenste plank.

En altijd een bron van discussie. De Literatuur en de Vrede zijn de twee categorieën waar de toekenning niet op 'harde feiten' is gebaseerd, zoals bij de andere disciplines (Natuurkunde, Scheikunde, Fysiologie of Geneeskunde, Literatuur, Vrede, Economie ). Deze twee groepen zijn eerder aanmoedigingen, of iets met smaak. Daarover valt natuurlijk niet te twisten, maar tegelijk zijn dit mooie onderwerpen om het juist wel over te hebben, om van gedachten over te wisselen.

Het zijn de verschillen tussen de alfa- en bèta-wetenschappen.

Zomaar wat gedachten rondom de Nobelprijs voor de Literatuur, die Anne Carlson in december mag ophalen in Stockholm.

Queeste

Voor mijn studie Docent Nederlands moet ik de nodige proza en poëzie lezen. Soms vallen deze twee samen, zoals in het boek De wereld is weer plat, ja van Guus Middag. In dit boek staan 20 Nederlandstalige gedichten, die elk van commentaar worden voorzien. Deze toelichtingen zijn doorwrochte essays, die deels ook al eerder zijn gepubliceerd.

Enfin.

Een van de gedichten in deze literaire bloemlezing is Queeste van Mieke van Zonneveld. In Middags essay kwam ik een uitleg tegen, waardoor ik aan Blowin' In The Wind moest denken. Uiteraard is Dylan's tekst niet door een vrouw uit de Lage Landen geïnspireerd.

Van Zonneveld dicht onder meer:

En ik die al veertien jaar woon in gezangen

mijn liefdesverklaringen schreef in de wind

vanwaar raak ik plots in de ban van dit wrange

besef dat ik mij op een tweesprong bevind?

In zijn beschouwing schrijft Middag over deze zinnen: "En zij schrijft dan wel 'liefdesverklaringen', maar die schreef zij 'in de wind'. Dat kan betekenen dat het maar lichte, vluchtige, onmiddelijk weer wegwaaiende woorden waren [let trouwens op de alliteratie!]. Of: nietszeggende, onoprechte verklaringen; met 'woorden in de wind' is volgens Van Dale 'ijdel gepraat' bedoeld. Een dichteres kan zulke dingen zeggen. Vergelijk J. Slauerhoff: 'Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.'

Of is hier geen dichteres, maar eerder een dichterlijk geïnspireerde kluistenares aan het woord? Een mystica, een Hadewych-achtige die zich, op zoek naar de unio mystica, nu alweer veertien jaren lang met haar liefdesverklaringen tot een goddelijke instantie richt - heel anders dan haar oppervlakkige, door Valencia kuierende toeristvriend, op zoek naar een minder teruggetrokken, maar met een ruim vallend décolleté."

[Uit: Middag, Guus. De wereld is weer plat, ja: De poëzie van tegenwoordig. Amsterdam: Uitgeverij G.A. van Oorschot, 2019, pagina 128]

Dat gezegd hebbende, zou je dit ook over Dylan's eerste grote hit kunnen zeggen. Wel een mooie invalshoek. Ik zal het voorstellen bij mijn Dylan-groep.

Dierendag

Vandaag is het Dierendag. Bij geval komt een aantal dingen samen. Want Dierendag op een zondag, dat is voor wie liturgisch is onderlegt, een mooie bijkomstigheid. Wat deze dag extra bijzonder maakt, is dat gisteren de 800e sterfdag van deze heilige was.

Voor vandaag geen beschouwing of nieuwtjes over Dylan. Maar een zondags lied: Man Gave Names to All the Animals. Omdat het zondag is, past een gospel. En vanwege Dierendag specifiek deze gospel.

John Steinbeck

Door een artikel over een boekverfilming, moest ik aan Bob Dylan denken. Het gaat om East of Eden van de Amerikaanse schrijver John Steinbeck. Van dit boek uit 1952 is een zevendelige televisieserie op Netflix gemaakt. De regie is in handen van Zoe Kazan, haar grootvader Elia Kazan maakte in 1955 al een film van dit boek.

Bij Steinbeck volgen we broers die met elkaar strijden om de liefde en aandacht van hun vader. Eerst Adam en Charles Trask, en later de zonen van Adam: Caleb en Aron. Telkens voelt een van hen zich niet gezien. Daarmee schreef Steinbeck over veel meer dan over Amerikaanse geschiedenis. In East of Eden vervatte hij de tragiek van de mens.

Heel groot is de stap hiermee naar Dylan natuurlijk niet. De tragiek van de mens in Dylan's werk is sterk aanwezig. Inhoudelijke verbanden tussen Steinbeck en Dylan moeten Amerikaanse native speakers direct opvallen. Zoals wij de Nederlandse literatuur van haver tot gort kennen.

East of Eden verwijst naar de hof van Eden, waar Adam en Eva het menselijke bestaan beginnen. Het klinkt naar Gates Of Eden, of juist andersom - Dylan's Gates Of Eden klinkt naar East of Eden.

In het boek van Steinbeck draait het om het Hebreeuwse woord 'timshel'. Het betekent niet 'Gij zult over de zonde heersen', maar 'Gij moogt...'. Volgens Steinbeck, via leraar Li in het boek, is deze term het belangrijkste woord ooit. ‘Gij moogt’ houdt een keus in, een alternatief, vrijheid, en dat verleent de mens aanzien, ‘want ondanks zijn zwakheid en zijn vuil en de moord op zijn broer heeft Kaïn toch nog die geweldige keuze. Hij kan zijn koers kiezen en zich erdoorheen slaan en winnen.’

In Dylan's werk is die keuze misschien wat minder sterk. Het is bij Dylan vooral het vaste ritme van hoe mensen leven. De keuzevrijheid is in Dylan's oeuvre toch sterk beperkt.

Oh, en dan is er nog een kleine link tussen Steinbeck en Dylan. De eerste kreeg in 1962 de Nobelprijs voor de Literatuur, de tweede ontving deze prijs in 2016.

Dankzij Maurice Hoogendoorn zijn mijn gedachten zo maar weer door de Amerikaanse literatuur gezworven.

Kronieken #136 | Fragmenten

Mijn hoofd tolt een beetje. Wat moet ik vertellen? Welk verhaal moet vandaag de wereld in? Is er wel een verhaal dat de wereld in moet? Voor Tom Willems wel, in zijn elfde aantekening op zijn (nieuwe?) Dylan-blog.

Over de documentaire Bob Dylan: The American Troubadour. Ik kijk weinig dvd's, omdat ik gewoon weinig naar televisie enzo kijk. Dat Tom zo'n bio-docu mist, is dan voor mij een geruststelling: er zijn mensen die evengoed dingen missen, zelfs als ze een tijd meedraaien.

Al is het maar vanwege onze leeftijden, dat ik niet zolang in de Dylan-wereld meedraai als Tom. Mijn onderzoeken in dit gebied zijn ook van een minder kaliber. Dus ere wie ere toekomt, ook als het gaat om kwetsbaarheid tonen.

Moet ik daar zelf ook iets over schrijven? Ik weet het niet, mijn hoofd tolt. En dat komt onder meer door de manier waarop Tom me in de Dylan-wereld meeneemt. Zijn blogs waren altijd al een soort poort tot de Dylan-wereld, ik volg(de) hem om zo aan informatie te komen.

Moet ik iets zeggen over het derde huwelijk van acteur Jim Carrey? Carrey is tijdens een kleine, besloten ceremonie in Los Angeles in het geheim getrouwd met zijn 32 jaar jongere vriendin Min Ah. Carrey heeft altijd benadrukt dat hij waarde hecht aan een rustig privéleven.

Jim Carrey is geen Bob Dylan. Maar ze hebben deze overeenkomst dat ze drie keer getrouwd zijn (geweest). Dat ze hun huwelijksleven beetje buiten de spotlights houden, na eerdere ervarigen. Dat zijn zo de overeenkomsten.

Moet ik het daar over hebben? Ik weet het niet zo goed. Verschillende fragmenten vallen in mijn hoofd. Zonder een duidelijke rode draad.

Veel duizelt me. Maar zulke dagen heb je soms. Geen idee welk verhaal de wereld in moet. Misschien eerst maar een nachtje slapen. Morgen is er weer een dag.

Ranking

Met enige regelmaat komt er een verhaal op het web te staan met 'de beste Dylan-albums', of 'Dylan-platen gerangschikt volgens...', waarna een beoordeling van "Dylan" wordt gegeven.

Zulke beoordelingen zijn altijd subjectief. Want het heeft met smaak te maken. De een vindt de folk-platen beter dan het elektrische werk, de ander heeft meer met de gospelperiode.

Maar een complicerende factor is natuurlijk ook het voortschrijdend inzicht. Had Dylan een lied als Blind Willie McTell kunnen schrijven zonder Masters Of War? Had het nummer Red River Shore dezelfde gelaagdheid als Dylan niét Rainy Day Women #12 & 35 had gemaakt?

Ach, ik weet het: ook dit is allemaal maar invullen, speculatie. Ik doe geen top-zoveel-lijstjes. Veel beter kan ik me bezig houden met de chronologische volgorde van de nummers. En soms hoppen van de ene periode naar de andere, om zo met frisse oren naar de nummers te luisteren.

Misschien werkt Dylan zelf zo ook wel. Zeker met de Lights of Autumn Tour in het vooruitzicht, als hij met band over het Europese continent zwerft. Laat die setlisten maar komen! Benieuwd hoe Dylan het licht van de herfst in zijn muziek vormgeeft.

Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody #2

De tekst van het lied Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody blijft me toch een beetje bezighouden.

De lyrics staan dus niet op de site van Bob Dylan. Dat kan gebeuren, als het gaat om achterstallig onderhoud. Maar het lied staat ook niet vermeld in het indrukwekkend boek The Lyrics: Since 1962 dat Christopher Ricks in 2014 samenstelde met collega's Lisa Nemrow en Julie Nemrow.

Maakt niet uit, maar het geeft wel.

De tekst staat niet in de boeken in mijn bibliotheek. Dat frustreert. Want het lied is een heuse Dylan-song. Laat het maar gewoon verschijnen, zeker na de box over de Jesus Years.

Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody

Toen ik de afgelopen maand het boek Inferno van Arnold Huijgen las, moest ik denken aan het lied Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody. Dylan schreef en speelde het in zijn gospel-periode. Twee uitvoeringen van het lied zijn terug te vinden op de box Trouble No More, aflevering 13 uit de Bootleg Series; opmerkelijk is het wel dat de lyrics dan weer niet op de website van de bard zijn terug te vinden.

Evenmin is de tekst van deze gospel opgenomen in The Lyrics: Since 1962 van Christopher Ricks. Maar daar kun je nog van zeggen dat in 2014 de tekst niet beschikbaar was, onbekend nog in het rijke oeuvre van Dylan.

Enfin.

Ik moet Inferno bespreken voor een van mijn journalistieke klussen. Misschien dat ik de gospel van Dylan er in kan verwerken. Zodat de tekst van Dylan toch ergens wordt opgenomen in de literaire non-fictie.

Bootlegs

Over een paar weken verschijnt de box The Rolling Thunder Revue: The 1976 Live Recordings. Een verzameling van 36 schijfjes, met het verhaal van de tweede tour onder deze naam.

Een manier van de muziekorganisatie om de rechten op deze muziek te verlengen. Maar ook om de bootlegs te kanaliseren. Want live-opnames vanuit het publiek is mooi, maar ook van een zeker niveau.

Als je de opnames zelf uitgeeft, heb je de garantie van goede opnames. En je verdient er ook nog wat aan. Daarnaast kun je als muzikant ook foto's en teksten meegeven.

Bootlegs, ach. Het zijn goedbedoelde manieren van pr. Some of these bootleggers, they make pretty good stuff, nietwaar?

Brown Sugar

Ik was de bootleg al bijna vergeten, maar plots lag de cd weer in de cd-speler: Brown Sugar. Het is de bootleg van Bob Dylan's optreden in Seattle, Washington, in de herfst van 2002.

Het was de periode tussen dat Dylan de shows opende met een gospel, en dat hij zijn gitaar inwisselde voor een piano. Wat dit concert zo bijzonder maakt, zijn de covers die Dylan en zijn band die avond speelden.

Zoals Brown Sugar, van de Rolling Stones. Maar ook de nummers van Warren Zevon, en dat waren er die avond veel: Accidentally Like A Martyr, Boom Boom Mancini en Mutineer.

Dat is Dylan op zijn smalst. Door te vertellen waar hij vandaan komt. Door nummers te vertolken waar hij zelf door is geïnspireerd. Je hoort het soms bij optredens. Hopelijk misschien ook straks, als Dylan over het Europese contintent trekt.

Je hoort het ook in zijn radioprogramma Theme Time Radio Hour, waarin de nodige muziek voorbij komt. Maar radio maken is wat anders dan een optreden verzorgen. Dylan kent die nuances.