Basement Tapes

Gisteren werd stilgestaan bij het feit, dat Dylan vijftig jaar geleden van zijn motor afviel. Een reden om uit de rat race te stappen. Even geen drukte, geen tournees meer. De geplande tournees van 1966 werden afgelast, pas in 1974 zou Dylan weer een concertreeks doen. In de tussenliggende jaren maakte hij nog wel een handvol elpees (John Wesley Harding, Nashville Skyline, Self Portrait, New Morning, Pat Garret & Billy The Kid en Dylan). Geen optredens – op een uitzondering na, zoals op Isle of Wight Festival, het tribute voor Woody Guthrie en het concert voor Bangla Desh.

Wat het ongeluk wél opleverde, was een ongekende creativiteit. De leden van The Band hadden een huis gehuurd in Woodstock, dat vanwege de roze kleur ook wel Big Pink werd genoemd. Het interessante van Big Pink is de kelder. In die kelder maakten Dylan en The Band opnames, demo's, maar vooral gewoon muziek. Want dat is wat muzikanten het liefste doen, ongeacht hun situatie of omstandigheid: muziek maken.

Een deel van die opnames lekte uit, naar verluidt via organist Garth Hudson. Achteraf gezien, was dat een hele goede zet van deze 'muziekprofessor' uit Windsor (Ontario). Via via werden deze nummers uitgebracht op Little White Wonder, wat wel de eerste bootleg uit de popgeschiedenis wordt genoemd. Omdat deze opnames circuleerden onder muziekfans, en de kwaliteit bij elke kopie weer een stuk minder werd, besloot Columbia Records om in 1975 een deel van die bandjes officieel uit te geven. The Basement Tapes heette die dubbelaar.

Zo'n veertig jaar later volgde de definitieve weergave van wat er in die kelder van Big Pink was gebeurd. Aflevering 11 uit Dylan's Bootleg Series was ingeruimd voor de complete Basement Tapes. Zes schijfjes met alle nummers, die toen op tape waren gezet. Voor de minder betaalkrachtige fans, verscheen de Raw-editie van deze box: eveneens een dubbelaar, maar met andere keuzes dan de oorspronkelijke versie.

Vandaag is het zaterdag, weekend dus. Reden genoeg om de Basement Tapes maar weer aan te zetten.

Motorongeluk

We kunnen er gewoonweg niet om heen: vandaag is de vijftigste anniversary van Dylan's mysterieuze motorongeluk. Ik heb er vandaag al twee blogs aan gewijd, twee verschillende verhalen. En hier dan een derde verhaal – hoewel, ik wijd hier juist de minste woorden aan het ongeluk. Ik volsta met de mededeling van deze 'verjaardag', en verwijs naar de verhalen: zie hier en hier.

Vlaardingen

Wat heeft Vlaardingen met Bob Dylan? Wat heeft Bob Dylan met Vlaardingen? Er is geen link tussen deze stad aan de Nieuwe Maas en de bard uit Minnesota. Tenminste, geen link zoals die er is van Dylan met Noordpolderzijl, waar de zanger in ’t Zielhoes een kopje koffie dronk. “D’r zit allennig n gekke Amerikoan aan de bar kovvie te drinken,” aldus uitbater Siert van Warner.

Nee, de link tussen Vlaardingen en Dylan is het radioprogramma “Waar halen ze het vandaan?”, waarin presentatoren Bert van Nieuwenhuizen en Kees van Velzen de komende zes weken met Dylan aan de haal gaan. De komende 6 zondagen staat het programma in het teken van “Chimes Of Freedom”, een album ter ere van Amnesty International, waarop allerlei artiesten een nummer van Dylan uitvoeren. Het titelnummer wordt door hemzelf ‘gedaan’. Op Omroep Vlaardingen laten ze de komende weken hieruit een forse selectie horen. De data: 31 juli, 7, 14, 21, 28 augustus en 4 september, steeds van 17.00 uur – 18.00 uur.

Afstemmen op dit programma? Mwah, dat denk ik niet. Ik heb dit album in de kast staan, ik kan het zelf wel weer gaan draaien. Ik heb te weinig met Vlaardingen om hierop af te stemmen en te luisteren naar feiten die ik al wist – of misschien naar feiten die onjuist zullen zijn.

Desondanks wenst ik het duo Van Nieuwenhuizen/Van Velzen veel succes. Maar vooral veel plezier. Het moet wel een genot zijn om zes zondagen een uurtje Dylan de ether in te gooien.

Freek

Ik heb theoloog en theatermaker Rikko Voorberg hoog zitten. Om meer dan één reden. Eén van de redenen gaf hij vandaag. Voor het online tijdschrift Lazarus Magazine schreef Rikko een artikel, over leven na de dood. Het gaat mij er niet om dat ik zijn verhaal hier herhaal. Rikko is groots genoeg om zelf gelezen te worden.

Waar het mij om gaat, is waar Rikko zijn stuk mee eindigt: “Leren sterven om weer op te staan. Het is me nogal een methode, toch is het de weg van Jezus en de uitnodiging aan jou en mij. Ik sterf de spreekwoordelijke duizend doden nu mijn boek in zijn afrondende fase zit. En vind het een prettige gedachte dat als alles misgaat het waarschijnlijk het begin is van nieuw leven.

Of je Christen, Hindoestaan bent, Islamiet of Jood.

Er is leven, er is leven na de dood – dank je wel Freek de Jonge”

Ik denk zomaar dat Rikko weet dat deze tekst van Freek de Jonge een vertaling of een bewerking is van Death Is Not The End van Bob Dylan.

Priester Jacques

In Frankrijk hebben strijders van Islamitische Staat een priester vermoord. Het gaat om de 84-jarige priester Jacques Hamel. De moslims vermoordden de priester tijdens de viering van de mis. De kerk van priester Jacques staat in Saint-Etienne-du-Rouvray, net onder de plaats Rouen. Rouen, de Franse stad waar Bob Dylan in november niét op trad.

Afgelopen november trad Dylan in de eerste week vier maal op in Nederland. Eerst in het Muziekgebouw in Eindhoven (2 november), aan het einde van diezelfde kalenderweek stonden drie avonden gepland in Carré, Amsterdam (5, 6 en 7 november). Daags na 'Eindhoven', zou Dylan met zijn band naar Rouen vertrekken, maar dat optreden werd geannuleerd.

Ik moet bij het horen van het nieuws rond priester Jacques onwillekeurig denken aan het lied Precious Angel:

Sister, lemme tell you about a vision I saw

You were drawing water for your husband, you were suffering under the law

You were telling him about Buddha, you were telling him about Mohammed

in the same breath

You never mentioned one time the Man who came and died a criminal’s death

Zo is het. Hier moet ik het voor vandaag maar bij laten.

Zondag

Het is zondag vandaag, en ik heb werkelijk een rustdag. Nadat ik gisteravond al met de kippen op stok ben gegaan en een goede nachtrust heb gemaakt, ben ik ontspannen de rustdag begonnen. Met vandaag geen afspraken, dan de kerkdiensten. Tijd om veel naar Dylan te luisteren – wat ik dan ook met alle plezier doe. Ik pak willekeurig elpees uit de kast en schuif zo kriskras door het inmense ouevre van de bard uit Minnesota.

Komende vrijdag is het een halve eeuw geleden dat Dylan van zijn motor afviel en zich uit het openbare leven terugtrok. Een leven als kluizenaar volgde. Dit feit is een mooie reden om The Basement Tapes maar weer eens aan te zetten. Gevolgd door de Music On Vinyl-uitgave van World Gone Wrong.

Deze elpee kocht ik een jaar of zes geleden ook al. Maar toen als een counterfeit, een vervalsing van de plaat, geperst op groen vinyl.

Terwijl ik Dylan draai, lees ik een nieuwe vertaling van de Koran. De islam is sinds de aanslagen op het World Trade Centre in 2001 niet meer uit het nieuws geweest. Sterker nog, het lijkt erop alsof de aandacht voor fundamentalistische moslims alleen maar groeit. Mede door de terroristische acties van de afgelopen maanden in West-Europa. De dag dat Al Qaida met vliegtuigen in het economische hart van de westerse wereld vloog, verscheen het album “Love and Theft” van Dylan. Ik ben met dit album ingestapt bij Dylan, om het zo te zeggen – en met je eerste album heb je vaak wel wat.

Een nummer als Mississippi (“You can always come back, but you can’t come back all the way”), of Po' Boy (“Othello told Desdemona, “I’m cold, cover me with a blanket / By the way, what happened to that poison wine?” / She says, “I gave it to you, you drank it” / Poor boy, layin’ ’em straight—pickin’ up the cherries fallin’ off the plate”), en de afsluiter Sugar Baby (“Look up, look up—seek your Maker—’fore Gabriel blows his horn"). Schitterend album.

Naar verluidt heeft Dylan voor “Love and theft” gebruik gemaakt van teksten uit Confessions of a Yakuza van de Japanse schrijver Junichi Saga. Ik neem het maar ter kennisgeving aan.

De Koran, dus. “Love and theft”. Elf september. Luisteren naar Precious Angel (“Sister, lemme tell you about a vision I saw / You were drawing water for your husband, you were suffering under the law / You were telling him about Buddha, you were telling him about Mohammed / in the same breath / You never mentioned one time the Man who came and died a criminal’s death”).

Zondag.

Wat is er heerlijker dan ontspannen luisteren naar Dylan en zo van alles aan elkaar te linken?

It makes no difference

Mede door een radio-item over Cleveland, afgelopen week, ben ik weer helemaal into The Band. De laatste dagen draai ik weer elpee's, luister ik naar The Last Waltz en laat ik me informeren door 'professor' Leo Blokhuis met zijn show The Band - Music From Big Pink To The Last Waltz. Ik heb sowieso een voorkeur voor de wat droevige liedjes, die ook bij The Band volop aanwezig zijn. Zo geniet ik enorm van Rockin' Chair, een voor mij onvolprezen juweeltje op The Brown Album.

Maar minstens net zo mooi vind ik It Makes No Difference, in de uitvoering van The Last Waltz. De schitterende stem van bassist Rick Danko, de trieste tekst van Robbie Robertson, maar vooral de hartverscheurende saxofoon van Garth Hudson. Ik hoorde deze versie voor het eerst op de dvd-uitgave van The Band's Final Concert, mijn kennismaking met de voormalige begeleidingsband van Bob Dylan.

Vanaf dat moment was ik definitief om. Deze Band moest ik beter leren kennen. De schade van het gebrek aan Band-muziek, heb ik inmiddels wel gecompenseerd. Gelukkig. Anders had ik de rest van mijn leven zonder de muziek van deze mannen moeten leven. Nu ik weet wat die muziek is, kan ik hier niet meer zonder.