Sly Dunbar

Ik heb twee Sly's door elkaar gehaald. Ik meende dat de onlangs overleden Sly Stone met Dylan heeft samengewerkt. Dat Stone te horen is op Infidels uit 1983. Maar dat is een andere Sly, namelijk Sly Dunbar. Samen met Robbie Shakespeare vormde hij een Jamaicaans ritme-duo.

Dylan-biograaf Howard Sounes schrijft in zijn geüpdatete levensbeschrijving: "'Jokerman' was a collage of images reminiscent of Blonde on Blonde and, together with 'I and I,' had a subtle reggae feel. 'We can slip it in so quietly that you wouldn't realise that's what we're doing,' says Sly Dunbar, who was impressed by how easy it was to work with Bob. 'He would just come into the studio with his 'armonica and guitar, and he start to play the song, and we just fall into the groove. He would take different takes of a song in different keys and he would change words on the fly.' The song 'Jokerman' was finished before Dunbar realized they were recording. 'He look at us and says, "That's the take."... We couldn't believe how smooth it went." (Uit: Howard Sounes. Down the Highway. The Life of Bob Dylan, (London: Doubleday, 2021), 355

Waarvan akte.

Sly Stone

De Amerikaanse zanger Sly Stone is op 82-jarige leeftijd overleden. Stone, geboren als Sylvester Stewart, was de voorman van de funk-, soul- en rockband Sly & The Family Stone uit Californië.

Speelde Sly niet mee op de elpee Infidels van Dylan? Sowieso een reden om de plaat weer eens te draaien. Het is een wat ondergesneeuwd album, die eerste na de gospel-trilogie. Een album dat in deze tijden hoop en troost biedt.

Of Sly Stone ook religieus was, maak ik niet echt op uit de nieuwsverhalen. Het psychedelische, dat dan weer wel. Het kan ook komen door de blinde vlek voor (of de haat tegen) religie, dat nieuwsmedia hier niets over zeggen.

Van Sly zelf heb ik niets in de kast staan. Hij moet zijdelings in de muziekkast terecht zijn gekomen. Misschien zijn dat ook wel de mooiste en beste plekken.

Fietselfstedentocht

Vandaag werd in Fryslân de Fietselfstedentocht gefietst. Zo'n 235 kilometer langs de elf Friese steden. Per fiets. En altijd de Tweede Pinksterdag. Het zou aan mij voorbij zijn gegaan, als een zwager deze tocht niet had verreden.

De Fietselfstedentocht, het zou een tocht kunnen zijn voor Bob Dylan. Hij is nu vrij, over anderhalve week hervat Dylan de Outlaw Music Festival weer. En hij is een fervent fietser. Het verhaal gaat dat hij ooit in een café in het Groningse Noordpolderzijl is gesignaleerd. As hai zien kovvie moar betoalt.

Ik denk overigens niet dat Dylan de grote plas oversteekt voor zo'n dagtocht. Jammer. Het vlakke Friese land, met al het water, alle kerken en kerkjes, het zou zomaar een landschap kunnen zijn dat in een liedtekst tevoorschijn komt.

Zoals het Groningse land misschien als inspiratie diende voor Dylan's epische song Highlands. Misschien.

De organisatie van de Fietselfstedentocht zou een wildcard naar het management van de zanger kunnen sturen.

Katvis

Mijn brein is soms behoorlijk associatief. Gelukkig komt dat associatieve steeds meer terug. Ondanks wat de afgelopen maanden en jaren is gebeurd. Maar daar gaat het niet over. Wel over hoe ik soms spring van het ene woord naar het andere.

Ik herlas de afgelopen weken het boek Publieke Werken van Thomas Roosenboom. Ergens in het laatste gedeelte kwam ik deze zin tegen: "De menigte had zich weer gesloten, maar het duurde niet lang of het volk van Elim kwam opnieuw te zien, uitstijgend nu boven iedereen uit, deinend op de valreep: de laatste, trage opgang was begonnen, Bennemin met zwarte hoed voorop, gevolgd door zijn gezin, en daarachter een steeds langere stoet van katvis, zeulende havelozen, die zelfs hier nog heel wat bekijks trokken."

Het gaat om het woord katvis. Het lijkt namelijk sterk op het lied Catfish, dat Bob Dylan samen met Jacques Levy schreef. Het nummer verscheen pas in 1991 op The Bootleg Series, Vol. 1 - 3. Volgens Wikipedia is de katvis een straalvinnige vis uit de familie van zaagbaarzen (Serranidae), orde baarsachtigen (Perciformes), die voorkomt in het noordwesten, het westen, het zuidwesten, het oosten en het zuidoosten van de Atlantische Oceaan.

Of de staalvinnige vis, de Roosenboomse vis en de Dylanesque catfish iets met elkaar hebben, denk ik niet. Deze driehoeksverhouding verzin ik zelf. In mijn associatieve brein.

Kronieken #125 | Musical

Sting brengt de vernieuwde versie van de The Last Ship vanaf januari 2026 naar Nederland. The Last Ship is geïnspireerd op Stings jeugd in het Britse Wallsend. De musical vertelt het verhaal van de gemeenschap die dreigt te verdwijnen als de scheepsbouw sluit. De zanger zal zelf een hoofdrol spelen in het stuk.

Ik wist niet dat Sting een musical op zijn naam heeft staan. Dat komt ongetwijfeld door mijzelf. Zo goed volg ik de zingende bassist niet.

Wel weet ik dat van Dylan's muziek een musical is. Die draait al sinds jaar en dag op verschillende podia: Girl from the North Country. Maar was er ook niet ooit een wat meer geflopte musical over Dylan, met als titel The Times They Are a-Changin'? Daar hoorde je vrij weinig over.

Enfin. Dylan is een goede muzikant en liedjesschrijver. Zijn talenten als filmregisseur en acteur zijn iets minder goed ontwikkeld. In tegenstelling tot zijn schilderwerk, wat toch mooie afbeeldingen oplevert. Over zijn staalkunstwerken kan ik weinig zeggen, omdat ik geen staalkenner ben.

Het is overigens ook maar de vraag of Dylan aan staal kan komen. President Trump heeft namelijk de importheffingen op buitenlands staal en aluminium van 25 naar 50 procent verhoogd. Met als doel om de Amerikaanse staalindustrie te helpen. Hoe verhoudt zich dit presidentiële decreet met de song Union Sundown? Geen idee, maar dat zou een mooi onderwerp kunnen zijn voor een Dylanesque essay.

Neighborhood Bully

Tussen de bedrijven door luisterde ik een beetje naar het debat over de val van het kabinet-Schoof. Het was een debat waar we al maanden naar uitkeken. Dat de ministersploeg het nog elf maanden heeft volgehouden, is een klein wonder.

Stephan van Baarle is fractievoorzitter van DENK!, een sociaal-democratische partij met vooral een allochtone acherban. Van Baarle ging in zijn bijdrage over de val van het kabinet vooral in op de houding van de bewindspersonen richting het land Israël.

Zo'n bijdrage mag, natuurlijk. In een democratisch bestel als de onze is dat mogelijk. Ik moest denken aan het lied Neighborhood Bully van Dylan. Over datzelfde land aan de Middellandse Zee. Dat van veel kanten wordt bedreigd. Soms zelfs als een bullebak wordt gezien.

Maar Dylan is dan ook niet neutraal in dit debat. Als zoon van Joodse Amerikanen. Een stevige Bijbelcursus bij de Vineyard-genootschap. Dat maakt je wel een vriend van de Israëlieten. Misschien.

Ik wil me er niet teveel in mengen. Maar ik draai toch maar weer even Infidels. Al is het maar vanwege de degelijke muziek.

Het antwoord

Onlangs was ik even in het winkeltje van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Ik had wat tijd te overbruggen. In zulke gevallen kijk ik graag wat het aanbod is in een winkeltje. Vooral aan lokale of eigen producten. En naar wat de boekenplank in petto heeft.

Een van de aangeboden spullen was een postkaarten-draaier. Met kaarten van Amsterdam, Abraham Kuyper en de VU zelf. Maar ook een postkaart met een bekende tekst: The answer is blowing in the wind. Het antwoord blaast in de wind. Een goed motto voor een wetenschappelijk instituut.

Dit aforisme verwijst naar een tekst van Bob Dylan, natuurlijk. Hoewel de tekst wel is aangepast naar het Algemeen Beschaafd Engels, want de maestro noteert zelf als zin: The answer, my friend, is blowin’ in the wind / The answer is blowin’ in the wind.

Maar goed, dat zullen we de Amsterdammers vergeven. Dat ze de apostrof vervangen met een g. De VU-ers zijn immers geen native Minnesota-speakers.