Walgelijk

Volgende week verschijnt Rough and Rowdy Ways. Het eerste album in drie jaar en het eerste sinds 2012 met eigen materiaal. Ter voorbereiding op deze release is een interview met The New York Times verschenen.

Volgens Variety noemt de protestzanger de moord ‘walgelijk’ en ‘heel lelijk’. “Ik hoop dat er snel gerechtigheid komt voor de familie van Floyd en voor ons land,” zegt Dylan.

Dylan is Dylan. Hij had ook niet iets kunnen zeggen over de dood van Floyd. Hij heeft wel iets gezegd. Misschien omdat Floyd ook uit Minnesota kwam. Net als Dylan.

This land is your land

In de herfst van 1975 trok Bob Dylan door de Verenigde Staten van Amerika met zijn circus The Rolling Thunder Revue. Als je de opnames van die tournee terug luistert - en dat kan dankzij de box The 1975 Live Recordings - hoor je dat het een activistische tour is.

Natuurlijk vanwege Hurricane, het nummer over de onterecht veroordeelde boxer Rubin Carter. Maar ook vanwege bijvoorbeeld The Lonesome Death Of Hattie Carrol, die gedood werd door William Zantzinger. Of vanwege de uitvoering van de Woody Guthrie-klassieker This Land Is Your Land, waarbij alle zangers uit de band een couplet voor diens rekening nam.

Ik moest hier aan denken, toen ik tijdens een radio-reportage naar aanleiding van de dood van George Floyd de Guthrie-song voorbij hoorde komen. In de afgelopen 45 jaar is dus weinig veranderd in de VS.

Waar wel?

Zelfportret

Vandaag bestaat het album Self Portrait 50 jaar. Ter gelegenheid van de 45e verjaardag, vandaag dus vijf jaar geleden, schreef ik voor Classic Rock Mag al een artikel over dit merkwaardige album. Dylan was toen 29 jaar oud - dat is makkelijk na te rekenen, want een paar weken geleden vierde de bard zijn 79e verjaardag.

Eind 2013 verscheen Another Self Portrait, aflevering 10 uit de Bootleg Series. Het was vlak voor het dubbele optreden in de Heineken Music Hall, waarvan ik één optreden bezocht met mijn goede vriend Jan. De titel van dit weblog, Een Ander Zelfportret, is een verwijzing naar deze verzamelbox: een vertaling van de titel. Maar Een Ander Zelfportret zegt ook iets over mij en mijn reguliere blog; over Dylan schrijven levert een portret van de zanger op, maar is ook een ander (zelf)portret, namelijk van de schrijver dezes.

Je kunt zoiets ook zeggen over de BOBcast, waarvan afgelopen zondag deel 2 verscheen. In deze aflevering is Huub van der Lubbe, zanger en tekstschrijver van De Dijk, te gast. Een uur lang. Zo'n gesprek gaat dan over Dylan, maar net zo goed over de geïnterviewde zelf. Twee zelfportretten, in feite.

Verzet

Nu de demonstraties tegen het raciaal geweld opkomen, gaan mijn gedachten naar Bob Dylan. Zeker de 'oude Dylan' streed zij aan zij met zwarte artiesten voor gelijke burgerrechten in de Verenigde Staten. Tot in de jaren zestig was dat verre van vanzelfsprekend, dat ook de Afro-Amerikanen hetzelfde werden behandeld als hun blanke fellow Americans.

Waarom zou Dylan zich het lot van 'de zwarte man' zo hebben aangetrokken? Vast niet alleen vanwege het feit dat hij Mavis Staples ten huwelijk had gevraagd. Vast ook niet alleen vanwege het feit dat je begin jaren zestig met folk- en protestsongs snel geld kon verdienen.

Misschien ligt de sleutel wel bij de voorouders van Dylan, de Zimmermannen, die twee generaties eerder uit Oost-Europa waren gevlucht vanwege de pogroms tegen de Joden. Dat zijn ingrijpende gebeurtenissen, die generaties later nog doorwerken.

De jonge Bob wist dus uit zijn eigen familiegeschiedenis wat het is om achtergesteld en vervolgd te worden. Een reden te meer om voor andere zwakke broeders op te komen.

Blood on the tracks

Hoe is het met de verfilming van Blood On The Tracks? Vorig jaar maakte Luca Guadagnino bekend dat hij dit album van Dylan uit 1975 op het witte scherm zou brengen. Maar sindsdien hoor je niets meer over dit filmproject.

Ik moest er aan denken, toen ik het album weer beluisterde. BOTT wordt wel gezien als Dylan's echtscheidingsplaat, een muzikale verwerking van zijn huwelijk in ontbinding. Het zou wel nog wel een paar jaar duren voordat het huwelijk tussen Bob Dylan en Sara Dylan-Lownds definitief ten einde was.

“Op dit album hoorde ik mijn ouders ruzie maken,” zei Jakob Dylan, zoon uit dat Bob-Sara-huwelijk, over Blood On The Tracks. Terwijl Street Legal uit '78 beter de titel van echtscheidingsplaat verdient.

Enfin. Als het gaat om een scheiding of een breuk, is dat een goede gelegenheid om BOTT weer te draaien. Ik had zo'n gelegenheid.

Dylan nam het album in twee instanties op. De eerste keer was tussen 16 en 19 september 1974 in A&R Studios in New York. De man was toen 33 jaar en was weer terug op het oude nest van Columbia Records. Na wat gedoe rondom financiën, had Dylan een uitstapje gemaakt naar Asylum Records, waar hij een studioalbum en een live-dubbelaar (beiden met The Band) uitbracht. Zijn terugkeer zou een semi-folkalbum moeten opleveren, net als anderhalf decennium eerder.

De acetate, een voor-productie van het album zoals dat met Kerst '74 in de winkels moet liggen, laat hij aan zijn broertje David Zimmerman horen. Die weet grote broer te overtuigen om een aantal nummers opnieuw op te nemen, met een iets andere tekst en een andere begeleidingsband. Deze tape is de basis voor tal van bootlegs én de bron voor de Test Pressing-uitgave tijdens Record Store Day 2019.

De nieuwe opnames vinden 27 en 30 december 1974 plaats, in Sound 80 Studio in Minneapolis (Minnesota). Jaja, dezelfde stad waar onlangs George Floyd om het leven kwam na raciaal politiegeweld. Drie weken later lag de 'juiste' versie van Blood On The Tracks in de winkels.

Alle opnames, zowel uit New York als Minneapolis, zijn verzameld voor More Blood, More Tracks, aflevering 14 uit de Bootleg Series.

De echtscheidingsplaat. Anderen beweren dat de invloed van Anton Tsjechov is terug te horen in de nummers. Dat zou ook zomaar kunnen, je weet het nooit helemaal zeker bij de bard. Niet voor niets kreeg Dylan in 2016 de Nobelprijs voor de Literatuur toegekend.

Dylan moest nog 34 worden toen Blood On The Tracks in januari 1975 verscheen. Hij had er toen al bijna zijn eerste huwelijk er op zitten.

Ik moest hier aan denken, de afgelopen dagen.

She once was

I’m a-wonderin’ if she remembers me at all

Many times I’ve often prayed

In the darkness of my night

In the brightness of my day

So if you’re travelin’ in the north country fair

Where the winds hit heavy on the borderline

Remember me to one who lives there

She once was a true love of mine

© 1963

Tweede Pinksterdag 2020

To live outside the law, you must be honest.

Het is het Pinksterweekend en voor het eerst in jaren heb ik géén Familiedag. Dat is altijd wel de traditie binnen mijn familie. Maar die akelige corona gooide roet in het eten. De maatregelen van Rutte en consorten maakte het voorbereiden van zo'n dag al niet te doen. Dat we vandaag met maximaal dertig personen mogen samenkomen, maakt het niet per se makkelijker: de familie is 30+.

Pinksteren is het feest om te gedenken dat de Heilige Geest is uitgestort. De persoon uit de Goddelijke drie-eenheid, die voor nieuw leven zorgt. Busy born again.

Ze hebben teveel zoete wijn gehad, werd die eerste Pinksterdag in Jeruzalem gezegd over de twaalf discipelen. Ook van Dylan werd dat gezegd, zeker in de jaren negentig. Kort, maar niet hevig. Met de rug naar het publiek.

Maar wisselend succes betekent ook hoge pieken.

Als je eerlijk bent, leef je dan ook automatisch buiten de wet? Een buitencategorie?

Dylan wel.