Storm

Een storm die over het zuidoosten van de Verenigde Staten raast, heeft aan minstens elf mensen het leven gekost. Door hevige wind en regenval zitten duizenden mensen in onder meer de staten Alabama, Louisiana en Texas zonder stroom.

Het is puur toeval dat ik dit nieuws lees, terwijl ik wat muziek van The Band uit de kast heb getrokken. Vandaag is het een goede zondagmiddag om naar The Band te luisteren. The Brown Album, The Last Waltz, Music From Big Pink, het verdrijft de grauwe sluier die over de dag hangt.

Een directe link bestaat natuurlijk niet tussen deze storm en de Canadees-Amerikaanse band. Maar ze hebben wel wat met elkaar. De vier Canadezen uit The Band wilden "het" gaan maken in Amerika, in het zuiden van de Verenigde Staten. Daar waar de mooiste en beste muziek vandaan komt.

De drummer kende de weg in de zuidelijke staten, zowel topografisch als muzikaal. Hij kwam uit Marvell (Arkansas).

The Band vormde een geheel eigen variant van de Acadian Driftwood, de Canadese volksverhuizing uit de achttiende eeuw. Vanuit het koude Canada naar het warme Zuiden.

Kerk Nasvhille wordt Dylan's cultuurcentrum

Zo’n 50 jaar na het uitbrengen van zijn negende studioalbum ‘Nashville Skyline’, bouwt de Amerikaanse zanger-componist en Nobelprijswinnaar Bob Dylan (78) een voormalige kerk in Nashville om tot een cultuurcentrum.

Het centrum krijgt de naam ‘Heaven’s Door Distillery And Center For The Arts’ en gaat nog dit jaar open, aldus de toeristische dienst van de Amerikaanse deelstaat Tennessee. De voormalige methodistische kerk in Elm Street wordt dan een whiskydistilleerderij, concertzaal, restaurant en cultuurcentrum. Dylan wil er ook zijn eigen tekeningen en sculpturen tentoonstellen. 

Bob Dylan is geboren in de staat Minnesota en raakte bekend met zijn muziek toen hij in New York woonde, maar de affiniteit met de stad Nashville, ook bekend als bakermat van veel countrymuziek, drukte de zanger dus al in april 1969 uit met het album ‘Nashville Skyline’.

Bron: Het Laatste Nieuws

Timothée Chalamet

Timothée Chalamet ken ik niet. En dat zal een fout zijn. Ik gok dat generaties filmliefhebbers me nu boos aankijken: hoe kún je Timothée Chalamet niet kennen? Heel eenvoudig: omdat ik geen filmkenner ben, niet eens een filmliefhebber.

Maar de naam van de acteur ben ik vandaag dan tegen gekomen. De 24-jarige Chalamet gaat namelijk de de hoofdrol vertolken in een biopic over zanger Bob Dylan. De film behandelt de periode van halverwege de jaren zestig, toen Dylan de overstap maakte van akoestische naar elektrische muziek.

Dylan zelf werkt via zijn manager als uitvoerend producent actief mee aan de film, die nog geen officiële titel heeft. De film is gebaseerd op het boek Dylan Goes Electric, geschreven door Elijah Wald. De biopic wordt geregisseerd door James Mangold, die eerder Walk The Line over zanger Johnny Cash en de biografische sportfilm Ford v Ferrari (in Nederland verschenen als Le Mans ’66) maakte.

Onduidelijk is wanneer de film verschijnt. Het kan dus zomaar nog een paar jaar duren voor de film wordt vertoond. Ik wacht rustig af.

Ik ben

De dominee preekte naar aanleiding van de tekst uit Exodus 3. Het is het verhaal van de brandende braamstruik. Over dat God zich aan Mozes bekend maakt met die feitelijk onvertaalbare naam JHWH. Ik ben, ik ben die er zijn zal, ik 'gebeurt'.

Maar bij het horen van de naam dacht ik aan John Wesley Harding. Het album dat Dylan op de valreep van 1967 nog op de markt bracht. Het is het titelnummer, een verwijzing naar een soort Robin Hood-achtig figuur. Met een album vol outlaws, zwervers, immigranten, boodschappers en heiligen met een oudtestamentische moraal. Sommige mensen beweren dat de Godsnaam verborgen zit in de naam van de 'hoofd-outlaw'.

JoHn Wesley Harding, je ziet de letters J-H-W-H verstopt in de naam. Het zou kunnen. Waarom niet?

Nijend24

In Drenthe, in de buurt van Assen, ligt het dorp Anderen. Naast gehuchten en buurtschappen als Nooitgedacht, Marwijksoord en Anloo. Anderen heeft een cultureel centrum, dat Nijend24 heet. Ik kende het niet en ik zou ook nooit van het dorp met 255 bewoners hebben gehoord, als hier niet een Dylan-tribute zou worden gehouden.

En wat voor een eerbetoon!

Twee avonden lang. Zaterdag 11 januari is de eerste show, een dag later volgt een tweede optreden. De shows hebben als titel Bob Dylan, de Songs de Mythe meegekregen. De songs en de mythe. Een bekend thema onder Dylan-fans. Wellicht maken de zes bandleden gebruik van het op z'n minst aantrekkelijke boek Dromen Van Johanna, dat Ernst Jansz maakte tijdens zijn gelijknamige vertalingsproject.

Het is het overwegen waard om 12 januari naar het Drentse dorpje af te reizen. Wie gaat mee?

Carré

Twee artiesten zijn vrijdagavond 10 meter naar beneden gevallen tijdens een voorstelling van het Wereldkerstcircus in Carré in Amsterdam. De twee zijn buiten levensgevaar.

Het is een letterlijke val. Je kunt zeggen dat hoogmoed voor de val komt, getuige dit duo. De stap naar een figuurlijke val is gauw gemaakt. Want het Koninklijk Theater Carré is voor Nederlandse artiesten dé plek om op te treden. Wie eenmaal in dit theater heeft opgetreden, is een gevestigde naam.

Hoogmoed komt voor de val. Vlieg niet te hoog, Icarus.

Even moest ik denken aan de optredens van Dylan in Carré, in het najaar van 2015. Is Dylan nadien van een voetstuk gevallen? Letterlijk of figuurlijk? Volgens mij niet. Maar dat zeg ik, een fan, een volger, een Dylan-blogger.

Dylanesk 2020

Een gelukkig nieuw jaar gewenst. Dat we ook in 2020 worden verwend met mooi nieuws rond Bob Dylan.

Het is vandaag een goede dag om Rock Of Ages te luisteren, het jaarwisselingsconcert dat The Band gaf in de Academy of Music in New York City, gedurende de omwenteling van 1971 naar 1972. Vanzelfsprekend ontbrak Dylan bij dat concert niet, ondanks dat hij niet meer tourde.

Voor 2020 weten we weinig. Behalve dat in april een handvol optredens staan gepland in Tokio en Osaka. Dat is fijn nieuws voor de Japanners. Komt Dylan nog naar Europa? Verschijnt dit jaar een nieuw album met zelfgeschreven liedjes? We weten het niet. Maar aan het einde van dit jaar weten we het wel. Dan maken we weer de balans op.

Het is fijn om nu nog niet te weten wat ons te wachten staat. Dan valt het niet tegen, om het eufemistisch te zeggen. Maar positiever: dan verrast Dylan ons nog meer dan dat hij zou doen door alles ruim van tevoren aan te kondigen.

Geniet van 2020 en draai Rock Of Ages.