Naamswijzigingen

Op de nieuwssite Nu.nl las ik twee berichten over naamswijzigingen. Het eerste bericht gaat over Maddox Chivan Jolie-Pitt, de zoon van Angelina Jolie en Brad Pitt, die de naam Pitt wil laten schrappen uit zijn naam. Maddox zou volgens rechtbankdocumenten uit de scheidingszaak van zijn ouders ook slachtoffer zijn geweest van mishandeling door Brad.

Het andere artikel gaat over acteur en Oscarwinnaar Nicolas Cage. De als Nicolas Kim Coppola geboren acteur gebruikt Cage al jaren als artiestennaam, om niet bekend te staan als het "clowneske neefje" van de beroemde Coppola-familie.

Naamswijzingen. Ik moet dan altijd denken aan Bob Dylan. Hij werd 24 mei 1941 geboren als Robert Allen Zimmerman. Afgelopen zondag vierde hij zijn 85e verjaardag. Deze naam werd hem gegeven bij de burgerlijke stand van Duluth, Minnesota. Bij de lokale synagoge werd dit jongetje op de achtste dag besneden en kreeg hij de Hebreeuwse namen Shabtai Zisel ben Avraham mee.

Toen de jonge Zimmerman zijn eerste stappen zette in de muziekwereld, nam hij de nodige artiestennamen aan. Elston Gunnn (met drié n-en!), bijvoorbeeld. Maar ook Blind Boy Grunt. En de naam Dylan komt meer en meer tevoorschijn.

“De nieuwe naam is wellicht ontleend aan de Amerikaanse achternaam Dillon, die een stuk stoerder klinkt dan Zimmerman," schrijft Sjoerd de Jong in zijn biografie over Dylan. "Mogelijk wordt Robert bij de keus van een nieuwe naam ook geïnspireerd door de sheriff Matt Dillon die hij vroeg zag rondgalopperen in Gunsmoke. In elk geval niet door de dichter Dylan Thomas, zoals later veelvuldig wordt beweerd. 'Dan had ik me net zo goed Bob Thomas kunnen noemen,' zegt Bob jaren later melig. Het werk van de dichter is hem in 1959 trouwens volslagen onbekend. Na de Illustrated Classics wordt Robert nog maar zelden betrapt op het lezen van een boek. Pas later in New York zal hij zich ontpoppen als een liefhebber van poëzie.”

(Sjoerd de Jong. Bob Dylan, (Amsterdam: Mets en Schilt, 2000), pagina 28-29)

Het is een schets over de zanger die misschien kan kloppen. De maestro zelf schrijft in zijn autobiografie Chronicles dat hij zijn namen Robert Allen als een Schotse koning vond klinken, “and I liked it. There was little of my identity that wasn't in it. What kind of confused me later was seeing an article in a Downbeat magazine with a story about a West Coast saxophone player named David Allyn. I had suspected that the musician had changed the spelling of Allen to Allyn. I could see why. It looked more exotic, more inscrutable. I was going to do this, too. Instead of Robert Allen it would be Robert Allyn. Then sometime later, unexpectedly, I'd seen some poems by Dylan Thomas. Dylan and Allyn sounded familiar. Robert Dylan. Robert Allyn. I couldn't decide – the letter D came on stronger. But Robert Dylan didn't look or sound as good as Robert Allyn. People had always called me either Robert or Bobby, but Bobby Dylan sounded too skittish to me and besides, there already was a Bobby Darin, a Bobby Vee, a Bobby Rydell, a Bobby Neely and a lot of other Bobbys. Bob Dylan looked and sounded better than Bob Allyn. The first time I was asked my name in the Twin Cities, I instinctively and automatically without thinking simply said, “Bob Dylan.”

(…)

Spelling is important. If I would have had to choose between Robert Dillon or Robert Allyn, I would have picked Robert Allyn, because it looked better in print. The name Bob Allyn never would have worked – sounded like a used-car salesman. I'd suspected that Dylan must have been Dillon at one time and that guy changed the spelling, too, but there was no way to prove it.”

(Bob Dylan. Chronicles. Volume One, (New York: Simon & Schuster, 2004), pagina 78-79)

Maar een artiestennaam is nog niet de naam dat in je paspoort staat. In Dylan's geval is dat sinds 9 augustus 1962 wél het geval. Toen ging Zimmy met manager Albert Grossman naar Hibbing in zijn thuisstaat Minnesota, waar in de St Louis County Court zijn familienaam officieel werd gewijzigd in 'Dylan'. “Apparently, the person he asked to witness this legal change was his father, Abraham, who was moved to tears at what was for any Jew a moment pregnant with symbolism, his son and heir's renouncement of the family name. Somehow, his father went through with it, but he was now under no illussion: his son was beyond his command.”

(Clinton Heylin. The double life of Bob Dylan. A restless, hungry feeling (1941-1966), (New York: Hachette Book Group, 2021), pagina 138)

Tot zover dit historische feitenrelaas.