Immigrant verwondt asielzoekers

I pity the poor immigrant

Who wishes he would’ve stayed home

Who uses all his power to do evil

But in the end is always left so alone

That man whom with his fingers cheats

And who lies with every breath

Who passionately hates his life

And likewise, fears his death

© Bob Dylan, 1967

Jefferson Airplane

In Los Angeles is gitarist en zanger Marty Balin van de psychedelische rockband Jefferson Airplane op 76-jarige leeftijd overleden. In dezelfde band zat Balin met drummer Spencer Dryden. Diens vader George Dryden Wheeler Jr. is een halfbroer van Charlie Chaplin.

Charlie Chaplin is onder meer bekend als filmproducent, -regisseur en -acteur, en van de film The Great Dictator uit 1940. Aan het eind van de film houdt Chaplin een toespraak die wordt gezien als een van de beste toespraken in de filmgeschiedenis. Deze redevoering diende als een pleidooi voor vrede in een wereld gehuld in wanhoop. Een op de zolder van Chaplins huis gevonden kleurenfilm, door Chaplins broer Sydney opgenomen tijdens de productie van The Great Dictator, laat zien dat de toespraak echter op het laatste moment werd ingevoegd. Aanvankelijk had Chaplin een heel ander einde voor ogen, maar vanwege technische problemen werd voor de toespraak gekozen.

De film die aan The Great Dictator voorafgaat, is Modern Times uit 1936. In de film speelt Charlie Chaplin een arme zwerver die als werkloze een bestaan probeert te vinden binnen een systeem van scientific management ten tijde van de Grote Depressie. De titel van deze film neemt Bob Dylan over voor zijn gelijknamige album uit 2006, tachtig jaar na de première van de Chaplin-film.

Net als Chaplin is Dylan een veelzijdig acteur. Hij is schrijver (in 2016 kreeg hij de Nobelprijs voor de Literatuur), dichter (met onder meer een eredoctoraat aan de Princeton University, New Jersey), zanger en muzikant, en acteur en schrijver van filmscenario (Masked and Anonymous).

Eén van Dylans grootste hits is Like A Rolling Stone, afkomstig van zijn album Highway 61 Revisited dat in 1965 verscheen. De band Jefferson Airplane debuteerde 13 augustus 1965 in de Matrix club in San Francisco.

Dit blog verscheen eerder op FritsTromp.nl.

Dialogen

Boudewijn de Groot is duidelijk op de nieuwe plaat van de Vreemde Kostgangers: het gaat om schrijven, schrijven, schrijven. Zelfs een liefdevolle kus is dan irritant. Het lied ‘Schrijven’ gaat over het maken van een tekst en de begeleidende muziek. De Groot is helder, want het schrijven is een ambacht, en het heeft niets te doen met iets als inspiratie.

Het liedje Schrijven bevat een aantal zinnen uit dialogen tussen de schrijver en zijn geliefde. Die tweegesprekken doen me denken aan Bob Dylan. Die maakt ook teksten met dialogen er in. Zoals Isis, een tekst met veel gesprek. Of Hurricane. Po' Boy net zo. En Joey, om maar eens wat titels te noemen.

Dialogen. Kom er maar eens op. En verwerk ze dan maar eens in een lied.

Dylanradio

De digitalisering brengt ook mooie dingen met zich mee. Ik blijf een fan van het fysieke product: het papieren boek, de cd en de elpee. Vanwege de extra informatie, de beleving van het product, dat soort dingen. Maar dankzij het internet kom je ook weer iets verder.

Zo was ik al wel op de hoogte van het bestaan van DylanRadio.com, een online radiozender dat vanuit Amerika wordt uitgezonden. Deze zender biedt 24 uur per dag Dylan-muziek aan, in de meest brede zin van het woord. Het gaat om het reguliere studio- en live-materiaal van de meester, maar ook bootlegs, materiaal van onder meer de Traveling Wilburys, Jakob Dylan, verwante artiesten en wat dies meer zij.

Als het maar iets met Dylan te maken heeft.

Het helpt me zo de dagen door als ik van huis ben en op de werkvloer het een en ander uitvoer.

De Bootleg-chronologie

Over zes weken ligt More Blood, More Tracks in de winkel. Deze aflevering uit de Bootleg Series behandelt de opnames voor Blood On The Tracks uit 1975. Het is interessant om dan een soort chronologie te maken van de afleveringen uit de nevendiscografie van Dylan. Allereerst wat constateringen.

Constatering 1: drie boxen gaan over een groter gedeelte uit Dylans carrière. Vooral box Vol. 1 – 3 en Tell Tale Signs (aflevering 8) geven een algemeen beeld over de afgekeurde en live-opnames van Dylan in de studio. Ook aflevering 7, de soundtrack voor de Martin Scorsese-docu No Direction Home, beslaat een grotere periode (1959 – 1966).

Constatering 2: De overige volumes uit de Bootleg Series geven een redelijk chronologisch beeld van de veelzijdige muzikant Dylan, hoewel je daarvoor niet de albums in volgorde van release moet luisteren. Als je Dylan wilt volgen in zijn ontwikkeling, is de chronologie als volgt:

Vol. 8: The Witmark Demos: 1962-1964

Vol. 6: Live 1964: Concert at Philharmonic Hall

Vol. 12: The Cutting Edge: 1965-1966

Vol. 4: Live 1966: The “Royal Albert Hall” Concert

Vol. 11: The Basement Tapes (met The Band)

Vol. 10: Another Self Portrait (1969-1971)

Vol. 14: More Blood, More Tracks

Vol. 5: Live 1975: The Rolling Thunder Revue

Vol. 13: Trouble No More

Hierbij heb ik dus de boxen Vol. 1 – 3 (rare & unreleased 1961 – 1991), Vol. 8: Tell Tale Signs, Rare and Unreleased 1989-2006 en Vol. 7: No Direction Home: The Soundtrack achterwege gelaten, om de genoemde reden dat deze afleveringen een algemeen beeld geven over een langere periode.

De Bootleg Series

De kogel is definitief door de kerk. Over zes weken verschijnt More Blood, More Tracks, aflevering 14 uit de Bootleg Series van Dylan. Deel 14, wie had dat kunnen bedenken, toen in 1991 een 3cd op de markt kwam met outtakes uit ’s mans oeuvre?

De Bootleg Series gaat kriskras door het werk van Dylan, dus niet per se chronologisch. Soms een live-concert of een tour-registratie. Of een soundtrack. Opnames voor de muziekuitgeverij. Dat soort dingen. Pas met Tell Tale Signs, deel 8 uit de serie, begon Dylan met boxen.

Die boxen bevatten boeken met foto’s en achtergrondinformatie. En vaak álle opnames uit de studio. Zoals bij The Cutting Edge, aflevering 12 over de periode met de albums Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde.

Nu dus alles van Blood On The Tracks. De oorspronkelijke New York-sessies, die onder verzamelaars en bootleg-liefhebbers al ergens circuleren. Met de officiële uitgave van deze nummers, waarborgt Dylan (of zijn platenlabel) de kwaliteit van de muziek. Want zoals het gaat onder bootleggers: jij neemt een eigen versie op van mijn versie, en de volgende weer van jouw versie, waardoor de kwaliteit per opname afneemt.

Met een officiële uitgave gebeurt dat dus niet.

Maar net zo belangrijk: Columbia Records verdient op deze manier nog een leuk zakcentje aan oud materiaal van de man.

Zes weken

Nog zes weken en dan verschijnt More Blood, More Tracks. Deel 14 uit Dylan's Bootleg Series verschijnt in drie versies. Een cd-uitgave (één schijf), een elpee-editie van die cd-uitgave en een box met zes schijven. Het gaat bij More Blood, More Tracks om nummers, om outtakes van Blood On The Tracks uit 1974.

Tom Willems gaat ervan uit dat disc 1 tot en met 5, plus de eerste drie tracks van disc 6 alle in New York opgenomen takes bevatten. Dit zijn de nummers, zoals Dylan dat in eerste instantie in gedachten had, voordat hij het aan zijn broertje David Zimmerman liet horen. Zimmerman was nog niet overtuigd, en zorgde ervoor dat Dylan opnieuw de studio in ging.

Dit keer met lokale musici uit Minneapolis, om de definitieve versie van Blood On The Tracks op te nemen. Definitief in die zin, dat die opnames uiteindelijk in de winkels kwamen liggen.