Sally Grossman

Op de site van Best Band Classics staat dat Sally Grossman is overleden. De weduwe van manager Albert Grossman is 81 jaar geworden.

Zij is natuurlijk de vrouw van, maar ze is ook een zelfstandige bekende. Want Sally is de vrouw die in rode jurk te zien is op het album Bringing It All Back Home uit 1965. Deze elpee verscheen in Nederland onder de titel Subterranean Homesick Blues. Dat kon in die jaren, dezelfde plaat onder verschillende titels op de markt brengen.

Dat gebeurde toen de nationale filialen van de platenmaatschappijen nog grote mate van autonomie hadden. Ze moesten een eigen keuze maken over titels. Soms ook voor hoesfoto's. Zo is het gekomen dat dus de Nederlandse persing een andere titel heeft gekregen.

Ruim een halve eeuw later zijn die nationale autonome keuzes verdampt. Alles wordt nu vanuit het grote hoofdkantoor besloten. Tot in de details aan toe. Niet alles van de globalisering is een vooruitgang. Beweging kan ook achteruitgang zijn.

Enfin.

Sally Grossman overleden. 81 jaar jong. Vandaag houd ik de beide hoesplaten in handen.

Soundz

Ter gelegenheid van Dylan's 80e verjaardag, eind mei, komt het muziekblad Soundz met een coverartikel over de zanger. Het zal toevallig zijn dat Leo Blokhuis in hetzelfde nummer een artikel heeft geschreven over The Band, naar aanleiding van de heruitgave van Stage Fright. Dit Band-album bestaat vijftig jaar.

Enfin.

In Soundz schrijft Joris Heynen, hoofdredacteur van Luister, over Dylan. Een aardig artikel, over de persoonlijke relatie met de zanger. Hij schrijft niet per se nieuwe dingen, niet echt verrassingen. Dat hoeft ook niet, het is een algemeen muziekblad en het gaat om een persoonlijk verhaal "waarin je jóuw visie geeft op het fenomeen Dylan".

Dat doet hij prima. Waarschijnlijk had ik een vergelijkbaar verhaal toegestuurd voor Soundz. Maar het artikel van Heynen heeft wel wat puntjes van kritiek. Bijvoorbeeld dat hij de naam 'Robert Allen Zimmerman' als Dylans echte naam laat noteren: dat is niet zo. Dylan werd weliswaar als Robert Allen Zimmerman geboren (je zou zelfs de Hebreeuwse naam Shabtai Zisel ben Avraham kunnen opschrijven: ook dát is zijn "echte" naam) - maar in augustus '62 liet hij zijn naam bij een rechtbank in Minnesota officieel wijzigen in Robert Dylan.

Nou ja, toe maar.

Nog zo'n dingetje uit Heynens verhaal. Waarin hij met een pennestreek vrijwel al het materiaal van Dylan van na Street Legal als minder of teleurstellend wegzet. "Hij kopieerde wat anderen deden," zegt de Luister-hoofdredacteur. Of nou ja, "Wat mij betreft is de burgeroorlogballade Cross The Green Mountain van de bootleg Tell Tale Signs (2008) het laatste écht meesterlijke nummer adt Dylan heeft afgeleverd."

Moet je zeggen dat Tell Tale Signs aflevering 8 is uit de Bootleg Series, en officieel geen illegale (zelfs geen grijze) uitgave is? Dat hij een apostrof mist in de titel? Okee, details. Daar wil ik niet teveel over zeggen. Hoewel je van een muziek-hoofdredacteur, geboren in een Dylan-gezin (zijn eigen woorden) misschien wel iets meer mag verwachten.

Deze details vallen in het niet bij de aankondigingen die jarenlang hebben geklonken bij de introductie van de Dylan-concerten. Afkomstig uit een interview uit 1997: Ladies and gentlemen, please welcome the poet laureate of rock 'n'roll. The voice of the promise of the 60s counterculture. The guy who forced folk into bed with rock. Who donned makeup in the 70s and disappeared into a haze of substance abuse. Who emerged to find Jesus. Who was written off as a has-been by the end of the '80s, and who suddenly shifted gears releasing some of the strongest music of his career beginning in the late '90s. Ladies and gentlemen — Columbia recording artist Bob Dylan!

Maar misschien dat Heynen ook wel behoort tot de groep fans die al zeker vijf concerten op Nederlandse bodem hebben gemist - omdat Dylan live niet kan zingen, geen contact maakt met het publiek, zijn nummers onherkenbaar ten tonele brengt, omdat...

Oke, genoeg. Dit is het voor nu. Voor ik doe voorkomen alsof Heynen de plank helemaal heeft mis geslagen. Dat is nou ook weer niet het geval.

Meghan Markle

A South politician preaches to the poor white man

“You got more than the blacks, don’t complain

You’re better than them, you been born with white skin,” they explain.

© 1963, Bob Dylan

---

Met Prince Phillip at the home of the blues

Said he’d give me information if his name wasn’t used

He wanted money up front, said he was abused

By dignity

© Bob Dylan 1991

--

Leden van het Britse koningshuis hadden zorgen over hoe donker de huidskleur zou zijn van Archie Mountbatten-Windsor, het zoontje van de Britse prins Harry en Meghan Markle. In een langverwacht interview met Oprah Winfrey zegt Markle dat het onderwerp ter sprake kwam toen er gesproken werd of Archie de titel prins zou krijgen.

Bron: NOS

Filmmuziek

Op NPO Radio 4 was afgelopen week de mooiste muziek die geschreven is voor het witte doek te horen. Vandaag werd de week afgesloten met de Filmmuziek Top 50, zes uur lang filmmuziek.

Leuk, zo'n initiatief. Filmmuziek is altijd interessant. Het is net dat beetje extra wat een film aantrekkelijk maakt. Of kan maken. Maar omdat het NPO Radio 4 is, ligt het accent natuurlijk op de klassieke muziek. Niks mis mee.

Ik heb vandaag maar de elpee Pat Garrett & Billy the Kid beluisterd. De soundtrack van Dylan voor de gelijknamige film, geregisseerd door Sam Peckinpah, met James Coburn als Sheriff Pat Garrett, Kris Kristofferson die Billy the Kid vertolkt en Dylan in de bijrol van Alias.

Behalve de successingel Knockin' on Heaven's Door, heeft het album ook veel muziek dat de scenes ondersteunt. Filmmuziek volgens de eisen. Zonder tekst. Geen bigband, maar wel genoeg instrumentaal om te kunnen concurreren met Hans Zimmer of John Williams.

Maar dat vinden de NPO Radio 4-luisteraars niet.

Bijbel

Afgelopen zondag was Ernst Jansz de gast in de BOBcast van de VPRO. Een aangenaam gesprek van zo'n anderhalf uur. Het ging natuurlijk over de twaalf vertalingen die Jansz maakte van Dylan-teksten. Over de kunst van het vertalen. Maar ook over de lancunes binnen het vertaalwerk.

Jansz vertelde eerlijk dat hij niets heeft met religie. Een van zijn moeder geërfde 'gezonde weerstand tegen religie', noemde hij dat. Een echo van wat hij in Dromen Van Johanna ook al een keer onder woorden bracht. De Bijbel is Jansz onbekend, de verhalen zitten niet of niet goed in zijn eigen literaire bagage. Dat maakt het vertalen voor hem lastig, omdat hij dus niet dezelfde bronnen heeft als zijn vertaalobject.

Een eerlijke bekentenis. Onder meer deze opmerking maakt het gesprek met de Doe Maar-oprichter tot een aangenaam gesprek.

Murder Most Foul

Op Twitter zie ik een foto voorbij komen van een boek. Murder Most Foul, heet het en is geschreven door Stanley J. Marks. De ondertitel luidt: The Conspiracy That Murdered President Kennedy. 975 Questions & Answers. Volgens mij was het Clinton Heylin die het boekomslag deelde.

Marks gaat dus uit van een samenzwering. Een complot-denker. Dat Dylan zo'n titel leent, voor een lied over de moord op Kennedy, geeft wel te denken. Zei Dylan ook niet dat hij wel iets herkende in Lee Harvey Oswald, de vermoedelijke moordenaar van het staatshoofd? Waarmee hij het publiek van National Emergency Civil Liberties Committee voor het hoofd stootte, terwijl Dylan wat drankjes achterover sloeg ter gelegenheid van het verkrijgen van de Tom Paine Award?

Enfin.

De moord op Kennedy is altijd wat mysterieus gebleven. Dat het om een "gewone" moord zou gaan, is voortdurend met geheimzinnigheid omgeven. En Dylan vindt daar ongetwijfeld ook wel wat van. Al is het maar om zichzelf voortdurend van zijn eigen publiek te vervreemden, zoals dat Dylan eigen is.

Thank you!

In afwachting van het nieuwe boek van Jochen Markhorst, heb ik vandaag MTV Unplugged opgezet. Jochens nieuwe boek gaat over Tombstone Blues en dat is de opener van deze cd. Daar komt bij dat MTV Unplugged sowieso een aangename live-registratie is.

Het was me nooit opgevallen dat na Tombstone Blues iemand uit het publiek hard "Thank you!" roept. Misschien is die roep uit het publiek door de eindmix ook wel even extra hard gemaakt. Je weet het niet. Het is wel een terechte en oprechte reactie, door dit te roepen.

Iets anders dus dan de zanger voor Judas uitmaken.