zondag 22 oktober 2017

Setlist Broomfield, Colorado, 21 oktober 2017

Things Have Changed
It Ain't Me, Babe
Highway 61 Revisited
Why Try To Change Me Now
Summer Days
Melancholy Mood
Honest With Me
Tryin' To Get To Heaven
Once Upon A Time
Pay In Blood
September Of My Years
Tangled Up In Blue
Early Roman Kings
Soon After Midnight
Desolation Row
Thunder On The Mountain
Autumn Leaves
Long And Wasted Years

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man
Learning To Fly (song by Jeff Lynne and Tom Petty)

Bovenstaand de setlist van gisteravond, in Broomfield, Colorado (met dank aan BobLinks). Met als hoogtepunt het nummer Learning To Fly, geschreven door de Traveling Wilburys-'halfbroers' Jeff Lynne en Tom Petty. Dit lijkt me een eerbetoon aan Petty, die begin deze maand plotseling overleed.

zaterdag 21 oktober 2017

Vallende sterren

Komend weekend zijn veel vallende sterren te zien. Het gaat om de meteorenzwerm Orioniden. Op het hoogtepunt, in de nacht van zaterdag op zondag rond 6.00 uur 's ochtends, zijn dat er maximaal 37 per uur, ofwel één per anderhalve minuut.
Mooi vooruitzicht, zeker in de lange nachten waar we nu al mee te maken hebben. Ik weet niet of ik ga kijken naar dit natuurschoon. Wel ga ik wat anders doen. Ik zal uit bed stappen en zoeken naar de cd MTV Unplugged van Bob Dylan.
En dan gelijk naar nummer 2, Shooting Star. Een geweldige uitvoering van dit nummer, voor het eerst ter wereld gebracht op het album Oh Mercy. In de akoestische live-versie is het onovertroffen.
Laat die sterren maar vallen.

Dit blog verscheen eerder op FritsTromp.nl.

vrijdag 20 oktober 2017

Kronieken #28: Ophelia

De orkaan Ophelia bereikte maandagmiddag de zuidkust van Ierland en veroorzaakte direct veel overlast, met windstoten van bijna 180 kilometer per uur. Wat betreft die overlast, in Nederland hadden we wat mooie dagen. En ik zette maar The Last Waltz van The Band op. Vanwege die uitstekende live-uitvoering van Ophelia, afkomstig van hun elpee Northern Lights – Southern Cross uit 1975.
Ondertussen krijgen we het een en ander toegeworpen over Trouble No More, de aflevering uit The Bootleg Series dat de Jesus Years van Dylan behandeld. In november wordt in bioscoop Het Ketelhuis in Amsterdam de gelijknamige documentaire vertoond.
Vandaag de bootleg 20ten20eleven maar weer gedraaid. Een live-registratie van Dylan's optreden in Ahoy, Rotterdam van 20 oktober 2011. Het Nederlandse optreden tijdens de tournee met Mark Knopfler. Wat ik me nog herinner, zijn de fans die óf alleen naar Knopfler kwamen, óf alleen naar Dylan, óf maar de hele avond bleven. En ik herinner me hoe Dylan zijn reisgenoot van het podium blafte.
Those were the days.

donderdag 19 oktober 2017

Setlist Salt Lake City, Utah (2/2), 18 oktober 2017

Things Have Changed
It Ain't Me, Babe
Highway 61 Revisited
Why Try To Change Me Now
Summer Days
Melancholy Mood
Honest With Me
Tryin' To Get To Heaven
Once Upon A Time
Pay In Blood
September Of My Years
Tangled Up In Blue
Early Roman Kings
Soon After Midnight
Desolation Row
Thunder On The Mountain
Autumn Leaves
Long And Wasted Years

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van gisteravond, in  Salt Lake City, Utah (met dank aan BobLinks).

woensdag 18 oktober 2017

Setlist Salt Lake City, Utah (1/2), 17 oktober 2017

Things Have Changed
It Ain't Me, Babe
Highway 61 Revisited
Why Try To Change Me Now
Summer Days
Melancholy Mood
Tryin' To Get To Heaven
This Nearly Was Mine
Honest With Me
September Of My Years
Pay In Blood
Tangled Up In Blue
Early Roman Kings
Soon After Midnight
Desolation Row
Thunder On The Mountain
Autumn Leaves
Long And Wasted Years

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van gisteravond, in Salt Lake City, Utah (met dank aan BobLinks).

maandag 16 oktober 2017

Bob Dylans 30th Anniversary Concert Celebration

Vandaag precies een kwart eeuw geleden vond het Bob Dylans 30th Anniversary Concert Celebration plaats. Bob Dylan werd geëerd met een heus concert. Het titelloze debuutalbum van Dylan was dat jaar dertig jaar jong, en de maestro vierde zelf ook zijn vijftigste verjaardag. Tel daarbij op dat de algemene maar nooit onderbouwde verwachting was dat Dylan zijn gitaar aan de wilgen zou hangen – reden genoeg om nog eens flink uit te pakken.
Voor het blog Classic Rock Mag maakte ik een top-10 van beste optredens. Tjah, kies maar eens tien van de beste optredens, die avond. Eigenlijk een onmogelijke opgave. Maar ik heb een poging gedaan.

zondag 15 oktober 2017

Setlist Las Vegas Nevada, 14 oktober 2017

Things Have Changed
It Ain't Me, Babe
Highway 61 Revisited
Why Try To Change Me Now
Summer Days
Melancholy Mood
Tryin' To Get To Heaven
Honest With Me
Where Is The One
Pay In Blood
September Of My Years
Tangled Up In Blue
Early Roman Kings
Soon After Midnight
Desolation Row
Thunder On The Mountain
Autumn Leaves
Long And Wasted Years

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van gisteravond, in Las Vegas Nevada (met dank aan BobLinks). Het is dezelfde setlist als vrijdagavond, behalve dat Tryin' To Get To Heaven en Tangled Up In Blue, idem voor Autumn Leaves en Long And Wasted Years.

zaterdag 14 oktober 2017

Setlist Funner, California, 13 oktober 2017

Things Have Changed
It Ain't Me, Babe
Highway 61 Revisited
Why Try To Change Me Now
Summer Days
Melancholy Mood
Tangled Up In Blue
Honest With Me
Where Is The One
Pay In Blood
September Of My Years
Tryin' To Get To Heaven
Early Roman Kings
Desolation Row
Soon After Midnight
Thunder On The Mountain
Long And Wasted Years
Autumn Leaves

Encore

Blowin' In The Wind
Ballad Of A Thin Man

Bovenstaand de setlist van gisteravond, in Funner, California (met dank aan BobLinks). De start van de Amerikaanse najaarstournee 2017. Mooie setlist, geheel afwijkend van de standaard-speellijst van de vorige tournee.
Met het live-debuut van twee nummers uit de American Songbook. Where Is The One is terug te vinden op Devil Dolls, cd2 van Triplicate. Het nummer September Of My Years staat op 'Till The Sun Goes Down, het eerste schijfje van Triplicate.

vrijdag 13 oktober 2017

Start Amerikaanse najaarstournee 2017

Vanavond begint Bob Dylan aan zijn Amerikaanse najaarstournee 2017. Het is een zogenaamde double-bill met Mavis Staples. De zwarte zangeres zal het eerste deel van de avond voor haar rekening nemen, Dylan doet de tweede helft. De tournee maakt deel uit van de Never Ending Tour. Deze tour-leg ziet er als volgt uit:

Vrijdag 13 oktober Valley Center
Zaterdag 14 oktober Las Vegas
Dinsdag 17 oktober Salt Lake City
Woensdag 18 oktober Salt Lake City
Zaterdag 21 oktober Denver
Maandag 23 oktober Omaha
Dinsdag 24 oktober Ames
Woensdag 25 oktober Saint Paul
Vrijdag 27 oktober Chicago
Zaterdag 28 oktober Grand Rapids
Zondag 29 oktober Bloomington

Woensdag 1 november Detroit
Vrijdag 3 november Akron
Zondag 5 november Columbus
Maandag 6 november Pittsburgh
Woensdag 8 november Uniondale
Vrijdag 10 november Richmond
Zaterdag 11 november Philadelphia
Zondag 12 november Philadelphia
Dinsdag 14 november Washington DC
Donderdag 16 november Boston
Vrijdag 17 november Albany
Zaterdag 18 november Buffalo
Maadnag 20 november New York City
Dinsdag 21 november New York City
Woensdag 22 november New York City
Vrijdag 24 november New York City
Zaterdag 25 november New York City

donderdag 12 oktober 2017

Cahoots

Ik had wat tijd over, dus ik surfde wat op internet. Eigenlijk was ik nergens naar op zoek, maar ik struinde wat rond op het onvolprezen Wikipedia. Een willekeurige zoekopdracht werd die over The A-Team, de bekende televisieserie van de jaren 80. Wie kent ze niet, de mannen John "Hannibal" Smith, B.A. Baracus, H.M. Murdock en Templeton “Face(man)” Peck. Van de acteurs had enkel George Peppard, die Hannibal speelt, een acteuropleiding gevolgd.
De rol van Face werd gespeeld door Dirk Benedict, geboren als Dirk Niewoehner. Na The A-Team speelde hij verschillende andere rollen. Ook is Benedict, waarvan ik vermoed dat hij een Duitse achtergrond heeft, een schrijver van twee boeken. En in 2000 schreef en regisseerde Benedict de film Cahoots.
Of Cahoots iets te maken heeft met het album van The Band, weet ik niet. Volgens mij is enkel de titel wat de film en de plaat met elkaar gemeen hebben. Maar ook hier geldt dat zoiets er niet toe doet. Dit is wat het is. En het is een goede gelegenheid om maar Cahoots uit de platenkast te trekken en te beluisteren.

maandag 9 oktober 2017

Zing mij naar huis

Afgelopen weekend heb ik het boek Zing mij naar huis gelezen. Het is deel zes van 'de Bob Dylan aantekeningen' van Tom Willems. Ik heb dit boek met plezier gelezen, maar dat komt vooral vanwege de gedeelde passie die ik heb met Tom. Verwacht geen tekstanalyses of verdiepingen in het werk van Dylan. In deze aantekeningen-reeks schrijft Tom vooral over het 'leven met Dylan'.
Is dat een probleem? Nee, ik vind het wel leuk. Want het overlapt mijn eigen leven ook een beetje. Ik ben dan ook altijd benieuwd of ik mezelf nog in de aantekeningen terugvind. Dat is niet het geval bij Zing mij naar huis. Althans, niet letterlijk. Wel heeft hij het over een opmerking, waarmee hij naar mijn blog verwijst.
Denk ik.
Halverwege januari werd bekend dat het boek Light Come Shining eraan kwam. Schrijver Andrew McCarron in op drie crises in het leven van Dylan. Ik schreef dat ik niet wist om welke crises het precies ging. Als het tenminste gaat om de derde crisis, waarbij Dylan opnieuw door God werd aangeraakt. Ik schreef:
“Het frustreert me dat ik niet weet waar McCarron op doelt. Ik ken deze passage niet. Het komt niet bij me boven, dit incident. De crisis, daar kan ik me alles bij voorstellen en indenken. Maar dat God juist op dát punt weer in Dylan's leven kwam? Ik moet het boek maar gewoon lezen, denk ik.”
Gelukkig was Tom zo attent om op mijn blog te reageren. Hij kwam met enkel een citaat: 5 oktober 1987: “I,m determined to stand, whether God will deliver me or not.” En het is dit citaat dat Tom in zijn boek plaatst, bij dezelfde datum als mijn frustratie.
Mooi, Tom.

zondag 8 oktober 2017

Vier jaar

Vier jaar geleden plaatste ik mijn eerste bijdrage op dit Dylan-blog. Het was de eerste van oktober 2013, Another Self Portrait was net vijf weken eerder verschenen, Dylan was begonnen aan een tournee, waarbij hij aan het einde van de maand tweemaal de Heineken Music Hall zou aandoen. Redenen genoeg om een blog bij te houden, een blog specifiek over Bob Dylan en parallel aan mijn reguliere weblog.
Een ander zelfportet, dus.
Nu zijn we vier jaar verder. Een Ander Zelfportret levert met dit bericht haar 899e Dylan-blog. Althans, voor dit blog geschreven. Dan tel ik de stukken niet mee, die geschreven zijn voor Classic Rock Mag of Bob Dylan in (het) Nederland(s). Het totaal aantal artikelen van mijn hand over de Nobelprijs-winnaar zullen waarschijnlijk wel over de duizend zijn – voor zover aantal er iets toe doet.
Vier jaar met een willekeurige regelmaat iets schrijven over Dylan. Niet omdat het moet. Ik vraag me af of ik een doelgroep bedien met mijn bijdragen. Dat zou zomaar kunnen, hoewel het een kleine 'achterban' is. Alsof ook dat er iets toe doet: schrijven over Dylan is vooral iets wat ik voor mezelf doe. Daar heb ik alleen mezelf voor nodig.
Het is een zelfdiscipline waar ik wél bij vaar: blijven schrijven, en blijven schrijven over wat ik het leukste vind. Dat daar anderen een stukje van kunnen meelezen, is een mooi extraatje.

vrijdag 6 oktober 2017

Verbindingen

Gisteren werd de Nobelprijs voor de Literatuur toegekend aan de Britse auteur Kazuo Ishiguro. Hij is de opvolger van Bob Dylan, die vorig jaar deze prijs ontving. Ik ben maar eens op zoek gegaan naar die Ishiguro. Hij werd in 1954 geboren in Nagasaki, maar groeide vanaf zijn vijfde op in Guildford, in het Engelse graafschap Surrey.
Eerder won Ishiguro de prestigieuze Man Booker Prize. Hij schreef onder meer het boek The Remains of the Day. Ik ben maar eens op internet gaan zoeken, of ik het genoemde boek kon vinden. Warempel, onder meer op Boekwinkeltjes.nl is The Remains of the Day te vinden, voor schappelijke prijsjes ook nog.
Iedereen heeft recht op zijn eigen afwijking, wordt wel eens beweerd. Of: iedere gek heeft zijn gebrek. Laat mijn afwijking of gebrek dan mijn voorkeur voor Bob Dylan zijn. Je kunt het slechter treffen, nietwaar? Maar het is wel door Dylan dat ik wat extra gespitst ben op de “winnaar” van de Nobelprijs voor de Literatuur.
Wie is de opvolger van Dylan? Wie schuift aan in het rijtje van illustere winnaars van deze prijs? En wat heeft die persoon gepubliceerd? Omdat dit nieuws met Dylan te maken heeft, ben ik hier extra in geïnteresseerd. Via Dylan ontdek ik de (internationale) literatuur. Dylan als vertrekpunt, dat geldt in veel opzichten, ook in literair opzicht.
Mede door Dylan's Nobel Lecture heb ik Moby Dick van Herman Melville en All Quiet on the Western Front van Erich Maria Remarque aangeschaft. Het derde boek dat Dylan in zijn lezing noemt (Homerus' The Odyssey), had ik al in twee edities in de kast staan. Daar zal binnenkort The Remains of the Day aan worden toegevoegd. Omdat het kan.
Misschien ook wel omdat het moet, als literatoren onderling.


donderdag 5 oktober 2017

Kazuo Ishiguro

Bob Dylan heeft een opvolger. En zijn naam is Kazuo Ishiguro. Dat wil zeggen, de Britse schrijver Ishiguro heeft dit jaar de Nobelprijs voor de Literatuur gekregen. Vorig jaar ging deze prijs naar Dylan toe, wat de nodige opwinding veroorzaakte. Dylan is de eerste popartiest die deze prijs kreeg. En de acceptatie ging ook niet helemaal vlekkeloos – de zanger werd verweten arrogant te zijn, door niet of heel laat te reageren.
Dylan heeft dat overigens ruimschoots gecompenseerd door een uitstekende Banguet Speech en Nobel Lecture te geven. Wat mij betreft is al die controverse daarmee teniet gedaan. Het literaire karakter van Dylans bijdragen zijn leidend.
De opvolger van Dylan is dus bekend. Daarmee is Ishiguro voor de rest van zijn leven gekoppeld aan de Amerikaanse schrijver. Ishiguro is de directe opvolger van Dylan. Misschien dat deze last zorgt voor een writer's block bij in Nagasaki geboren schrijver.
Ik kende deze schrijver nog niet. Reden genoeg om me in zijn werk te verdiepen. Eerst maar The Remains of the Day op de kop tikken.

dinsdag 3 oktober 2017

Tom Petty

Gisteren is Tom Petty overleden, 66 jaar jong. Bob Dylan reageerde als volgt op het nieuws: “It's shocking, crushing news. I thought the world of Tom. He was a great performer, full of the light, a friend, and I’ll never forget him.”
Dit statement is niet zomaar een vriendelijke geste van de ene muzikant over een collega-muzikant. Dylan en Petty hebben een geschiedenis samen. Een historie die al dateert uit 1986. In dat jaar begeleidden Tom Petty & The Heartbreakers Dylan bij diens True Confessions Tour.
Van deze tournee verscheen niet eens zolang geleden een aantal grijze cd's, schijfjes die niet officieel door de platenmaatschappij werden uitgegeven, maar ook niet verboden konden worden. Het gaat om het optreden dat Dylan, Petty & The Heartbreakers gaven in Sydney, Australië (24 februari 1986) en een radio-optreden.
Daarnaast maakten beide mannen deel uit van de supergroep The Traveling Wilburys, die in 1988 (Traveling Wilburys Vol. 1) en 1990 (Traveling Wilburys Vol. 3) hun twee albums maakten. Het tweede deel uit deze onvolkomen trilogie zou gestolen zijn. Of Petty's solo-album Full Moon Fever uit 1989 wordt als officieuze vol. 2 gezien. Deels vanwege het geluid, voor een ander deel omdat vrijwel alle andere Wilburys een bijdrage leverde – behalve Dylan.
Tom Petty is niet meer. Jammer.
It's shocking, crushing news.

maandag 2 oktober 2017

Tarantula

Deze week verschijnt de nieuwe Nederlandse vertaling van Tarantula. De vertaling is in handen van Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes. Zij vertaalden eerder alle liedteksten van Dylan naar het Nederlands. Het duo heeft ervaring met vertaling: eerder al zetten ze de teksten van The Beatles over naar onze taal. En ze vertaalden Finnegans Wake en Ulysses van James Joyce.
Je zou dus kunnen zeggen dat het bij Bindervoet en Henkes wel goed zit, als het gaat om literaire vertalingen. Echter, niets is minder waar. Ik ken de vertalingen van de Dylan-teksten, en ik ben er niet van ondersteboven. Het is me vaak te jolig vertaald, en ook te vrij. Hoe anders dan hoe Ernst Jansz de teksten heeft vertaald.
Ik weet ook niet of ik morgenochtend in een slaapzak voor de deur van de boekhandel ga liggen. Deze nieuwe vertaling hoef ik niet per sé gelijk in huis te hebben. Misscchien later een keer, als het boek voor een schappelijke prijs bij de ramsj-afdeling of de kringloopwinkel ligt. En daar komt bij, dat ik Tarantula al in twee edities in de kast heb staan.
Het gaat om de Amerikaanse versie, een paperback-editie uit 2004, uitgegeven door uitgeverij Scribner in New York, gebaseerd op de hernieuwde copyright uit 1994. Ik heb er ook een Nederlandse vertaling van, verschenen in 1972 bij Uitgeverij C. de Boer Jr. – Bussum. De vertaling en bewerking is in handen van Annelies Jorna, die de versie uit 1971 gebruikte, met het copyright van The MacMillan Company. Die had het copyright na vijf jaar overgenomen van de auteur zelf, die het dus in 1994 weer in eigen handen kreeg.
Mijn Nederlandse Tarantula is een eerste druk uit 1972. Aan de binnenkant van de flap staat dat dit boek in '94 het bezit was van Oscar Bremer. Geen idee hoe oud Oscar in 1994 was en of hij dit boek heeft gelezen. Ik vrees van niet – Tarantula is een onleesbaar boek.
Het kan zomaar die onleesbaarheid zijn die Bindervoet en Henkes over de streep heeft getrokken, om het alsnog te vertalen. Dat verdient wel de nodige respect, al is het maar vanwege het werk dat de mannen hebben verzet. Maar dat respect dwingt me niet naar de boekhandel.
Nog niet.

zondag 1 oktober 2017

Mark Davidson

Jaloers. Dat is het woord dat bij me opkomt bij het lezen van een bericht. Mark Davidson gaat aan de slag bij het Bob Dylan Archive aan de Universiteit van Tulsa, Oklahoma. Officieel heet zijn functie 'Bob Dylan Librarian and Collections Manager'. Waarom het mij jaloers maakt? Omdat ik zo'n functie ook wel wil uitvoeren! Je dagelijks begeven tussen 6000 aantekeningen, handgeschreven songteksten, gedichten, foto's, geluidsopnames en filmpjes – dat moet een fantastische werkdag opleveren.

zaterdag 30 september 2017

Kronieken #27: Boeken

Vandaag heb ik een biografie over Bette Davis uitgelezen. Het is van de hand van James Spada en is in 1994 verschenen in de Nederlandse vertaling. Een jaar eerder was de Engelstalige versie al op de markt gekomen. Ik kwam dit boek tegen in de kringloopwinkel, waar ik het boek kocht voor een bedrag van €1,20. Toen ik “Bette Davis” in de kast van de kringloopwinkel zag staan, dacht ik meteen aan die ene regel uit Desolation Row: And puts her hands in her back pockets / Bette Davis style
Die 'her' verwijst naar Cinderella, waar het tweede couplet van Desolation Row mee begint. Die Bette Davis-stijl van het handen in de zakken doen, daarvoor zijn op internet her en der wel wat foto's van te vinden. De beste foto's zijn die van Davis in haar rol als Margo Channing in de film All About Eve uit 1950.
Die Bette Davis. Ik kende haar niet, ik ken alleen de referentie in het Dylan-oeuvre. Het was een eenzame vrouw, moeilijk in de omgang. Zowel de omgang met haar collega's als haar kinderen. Bikkelhard, weinig liefde, en altijd op zoek naar aandacht, bij voorkeur fysiek.
Over boeken gesproken, Tom Willems komt binnenkort met een nieuw Dylan-boek. Het betreft de Bob Dylan-aantekeningen 2016 – 2017. Tom wordt wel gezien als de grootste Dylan-kenner van de Lage Landen, een titel die hij heeft verdiend met zijn blog Bob Dylan in (het) Nederland(s).
Een boek om naar uit te kijken.


vrijdag 29 september 2017

Elvis' prentenboek

Van het nummer Love Me Tender van Elvis Presley verschijnt dit najaar een prentenboek. Ik moest gelijk denken aan Bob Dylan. Niet direct vanwege Went To See The Gypsy, over hun fictieve ontmoeting. Evenmin omdat ik voor de tweede keer naar Face Value ben geweest op Elvis' veertigste sterfdag. Wel vanwege het prentenboek.
Want ook van Dylan zijn teksten tot prentenboeken verworden. Het betreft achtereenvolgens de prentenboeken op basis van de teksten Forever Young (tekeningen Paul Rogers, 2008), Man Gave Names To All The Animals (tekeningen Jim Arnosky, 2010), Blowin’ In The Wind (tekeningen Jon J. Muth, 2011), If Dogs Run Free (tekeningen Scott Campbell, 2013) en If Not For You (tekeningen David Walker, 2016).
Ik trek de boeken maar weer uit de kast en kijk opnieuw naar de tekeningen. Nobelprijs-teksten die toegankelijk zijn gemaakt voor kinderen. Ik vraag me onwillekeurig af wanneer de eerste toneelstukken van bijvoorbeeld William Shakespeare of de boeken van John Steinbeck (om maar eens wat te noemen) voor kinderen worden omgezet in plaatjes.

maandag 25 september 2017

If the Bible is right

Afgelopen zaterdag zou de wereld vergaan. Nou ja, misschien zou zaterdag het begin van het einde van start gaan. Ware christenen zouden worden opgenomen, een teken dat de eindtijd dan daadwerkelijk is begonnen. Dat alles zou het gevolg zijn van een samenspel van de sterren aan de hemel. Maar na zaterdag heb ik niets meer vernomen van deze eindtijd.
Wel moest ik dit weekend denken aan Things Have Changed. Ik luisterde naar een live-versie uit 2003, zoals Dylan die speelde in de Heineken Music Hall. Hij zingt in dit nummer onder meer: “If the Bible is right, the world will explode”.
Het eindtijddenken van David Meade, waar het zaterdag over ging, kent veel overeenkomsten met Hal Lindsey, auteur van The Late, Great Planet Earth (De planeet die Aarde heette). Hij verwachtte de terugkomst in 1988, veertig jaar (een generatie) na de stichting van de staat Israël.
Die Hal Lindsey had in zijn dagen veel invloed op de Vineyard Churches, de kerk waar Dylan in zijn Gospel Years bij hoorde. Als de Bijbel klopt, zal de wereld exploderen, was een onderdeel van Lindsey's theologie. Dat is veertig jaar geleden. I used to care, zingt Dylan vanaf 2001 in het nummer uit de film Wonder Boys. Dylan waarschuwde zijn publiek in zijn Jesus Years vanaf het podium voor de eindtijd.
Maar ja, things have changed.

zondag 24 september 2017

Fundatie

Vandaag eindigt de portrettenserie Face Value in Zwolle, de twaalf karakterstudies van Bob Dylan. Museum De Fundatie had de schilderijen vanaf 24 mei, Dylan's 76e verjaardag, in bruikleen van The Bob and Jenny Ramsey Collection. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de twaalf schilderijen tot en met 20 augustus te zien waren, maar de collectie werd met een maand verlengd.
Ik heb de tentoonstelling twee keer gezien. De eerste keer nog voordat ik naar het klooster in Westmalle ging. De tweede keer was een herhaling. En een goede aanleiding voor een gesprek met een vriend. De schilderkunst van Dylan is herkenbaar – als je de hoezen van Music From Big Pink, Self Portrait, Planet Waves en Another Self Portrait voor de geest haalt, herken je de hand van de meester.
Maar blijkbaar was het een succesvolle tentoonstelling. Anders wordt niet een maand aan de “show” bijgeplakt. Dat moet Dylan dan weer goed doen. Denk ik. Dat hij nu ook op een ander kunstvlak wordt gewaardeerd. Zijn films daarentegen worden slecht bezocht en besproken, de schilderijen liggen dus dichter bij hem.
Wat Dylan ook doet aan kunst, het blijven pogingen om “in praktijk te brengen wat Norman Raeben hem in 1974 leerde, om met kunst de tijd stil te zetten.”


zaterdag 23 september 2017

Albums

De maand september is een goede maand voor Dylan-releases. Vandaag is de twintigste verjaardag van Time Out Of Mind. Eerder deze maand bestaat Tempest vijf jaar. Natuurlijk is er ook de zestiende verjaardag van “Love & Theft”. En verder is er nog het nieuws van Trouble No More, aflevering 13 uit The Bootleg Series. Natuurlijk, ik weet: elke dag in het jaar heeft wel iets met Dylan te maken, getuige bijvoorbeeld de site ExpectingRain.com. Maar toch, van dit soort album-weetjes maakt mijn hart een vreugdedansje.

donderdag 21 september 2017

The Bootleg Series, Vol. 13

Over anderhalve maand verschijnt The Bootleg Series, Vol. 13. Als ondertitel heeft deze aflevering Trouble No More meegekregen, en beslaat de periode 1979 – 1981. Deze Bootleg Series zat er al een aantal jaar aan te komen. In het geruchtencircuit wordt al een aantal jaar gesproken over een deel in deze nevendiscografie, dat de zogenaamde Gospel Years beslaat. Net als dat er wordt gewacht op een aflevering, dat de periode beslaat van Blood On The Tracks.
Maar die aflevering zal nog wel even op zich wachten. Eerst Trouble No More. Negen schijfjes telt de luxe editie; wie deze 9 schijven tellende editie van Trouble No More bestelt via Bob Dylans website krijgt een 2 cd bonus-set met opnamen van Bob Dylans concert in San Diego op 28 november 1979.
Voor de volledigheid ziet de tracklist er als volgt uit:

Disc 1: Live
1. Slow Train (Nov. 16, 1979)
2. Gotta Serve Somebody (Nov. 15, 1979)
3. I Believe in You (May 16, 1980)
4. When You Gonna Wake Up? (July 9, 1981)
5. When He Returns (Dec. 5, 1979)
6. Man Gave Names to All the Animals (Jan. 16, 1980)
7. Precious Angel (Nov. 16, 1979)
8. Covenant Woman (Nov. 20, 1979)
9. Gonna Change My Way of Thinking (Jan. 31, 1980)
10. Do Right to Me Baby (Do Unto Others) (Jan. 28, 1980)
11. Solid Rock (Nov. 27, 1979)
12. What Can I Do for You? (Nov. 27, 1979)
13. Saved (Jan. 12, 1980)
14. In the Garden (Jan. 27, 1980)

Disc 2: Live
1. Slow Train (June 29, 1981)
2. Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Unreleased song – Apr. 24, 1980)
3. Gotta Serve Somebody (July 15, 1981)
4. Ain’t No Man Righteous, No Not One (Unreleased song – Nov. 16, 1979)
5. Saving Grace (Nov. 6, 1979)
6. Blessed Is the Name (Unreleased song – Nov. 20, 1979)
7. Solid Rock (Oct. 23, 1981)
8. Are You Ready? (Apr. 30, 1980)
9. Pressing On (Nov. 6, 1979)
10. Shot of Love (July 25, 1981)
11. Dead Man, Dead Man (June 21, 1981)
12. Watered-Down Love (June 12, 1981)
13. In the Summertime (Oct. 21, 1981)
14. The Groom’s Still Waiting at the Altar (Nov. 13, 1980)
15. Caribbean Wind (Nov. 12, 1980)
16. Every Grain of Sand (Nov. 21, 1981)

Disc 3: Rare and Unreleased
1. Slow Train (Soundcheck – Oct. 5, 1978)
2. Do Right to Me Baby (Do Unto Others) (Soundcheck – Dec. 7, 1978)
3. Help Me Understand (Unreleased song – Oct. 5, 1978)
4. Gonna Change My Way of Thinking (Rehearsal – Oct. 2, 1979)
5. Gotta Serve Somebody (Outtake – May 4, 1979)
6. When He Returns (Outtake – May 4, 1979)
7. Ain’t No Man Righteous, No Not One (Unreleased song – May 1, 1979)
8. Trouble in Mind (Outtake – April 30, 1979)
9. Ye Shall Be Changed (Outtake – May 2, 1979)
10. Covenant Woman (Outtake –February 11, 1980)
11. Stand by Faith (Unreleased song – Sept. 26, 1979)
12. I Will Love Him (Unreleased song – Apr. 19, 1980)
13. Jesus Is the One (Unreleased song – Jul. 17, 1981)
14. City of Gold (Unreleased song – Nov. 22, 1980)
15. Thief on the Cross (Unreleased song – Nov. 10, 1981)
16. Pressing On (Outtake – Feb. 13, 1980)

Disc 4: Rare and Unreleased
1. Slow Train (Rehearsal – Oct. 2, 1979)
2. Gotta Serve Somebody (Rehearsal – Oct. 9, 1979)
3. Making a Liar Out of Me (Unreleased song – Sept. 26, 1980)
4. Yonder Comes Sin (Unreleased song – Oct. 1, 1980)
5. Radio Spot January 1980, Portland, OR show
6. Cover Down, Pray Through (Unreleased song – May 1, 1980)
7. Rise Again (Unreleased song – Oct. 16, 1980)
8. Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Unreleased song – Dec. 2, 1980)
9. The Groom’s Still Waiting at the Altar (Outtake – May 1, 1981)
10. Caribbean Wind (Rehearsal – Sept. 23, 1980)
11. You Changed My Life (Outtake – April 23, 1981)
12. Shot of Love (Outtake – March 25, 1981)
13. Watered-Down Love (Outtake – May 15, 1981)
14. Dead Man, Dead Man (Outtake – April 24, 1981)
15. Every Grain of Sand (Rehearsal – Sept. 26, 1980)

Disc 5 – Live in Toronto 1980
1. Gotta Serve Somebody (April 18, 1980)
2. I Believe In You (April 18, 1980)
3. Covenant Woman (April 19, 1980)
4. When You Gonna Wake Up? (April 18, 1980)
5. When He Returns (April 20, 1980)
6. Ain’t Gonna Go To Hell For Anybody (Unreleased song – April 18, 1980)
7. Cover Down, Pray Through (Unreleased song – April 19, 1980)
8. Man Gave Names To All The Animals (April 19, 1980)
9. Precious Angel (April 19, 1980)

Disc 6 – Live in Toronto 1980
1. Slow Train (April 18, 1980)
2. Do Right To Me Baby (Do Unto Others) (April 20, 1980)
3. Solid Rock (April 20, 1980)
4. Saving Grace (April 18, 1980)
5. What Can I Do For You? (April 19, 1980)
6. In The Garden (April 20, 1980)
7. Band Introductions (April 19, 1980)
8. Are You Ready? (April 19, 1980)
9. Pressing On (April 18, 1980)

Disc 7 – Live in Earl’s Court, London – June 27, 1981
1. Gotta Serve Somebody
2. I Believe In You
3. Like A Rolling Stone
4. Man Gave Names To All The Animals
5. Maggie’s Farm
6. I Don’t Believe You
7. Dead Man, Dead Man
8. Girl From The North Country
9. Ballad Of A Thin Man

Disc 8 – Live in Earl’s Court – London – June 27, 1981
1. Slow Train
2. Let’s Begin
3. Lenny Bruce
4. Mr. Tambourine Man
5. Solid Rock
6. Just Like A Woman
7. Watered-Down Love
8. Forever Young
9. When You Gonna Wake Up
10. In The Garden
11. Band Introductions
12. Blowin’ In The Wind
13. It’s All Over Now, Baby Blue
14. Knockin’ On Heaven’s Door

Disc 9: Bonus DVD
Trouble No More – A Musical Film

DVD EXTRAS:
Shot of Love
Cover Down, Pray Through
Jesus Met the Woman at the Well (Alternate version)
Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Complete version)
Precious Angel (Complete version)
Slow Train (Complete version)  


woensdag 20 september 2017

Trouble No More

Goed nieuws! Na jaren van speculeren en wachten, verschijnt dan eindelijk Trouble No More, deel 13 uit The Bootleg Series. Deze aflevering beslaat de periode 1979-1981, de zogenaamde Gospel Years. Op het album zijn live-opnames uit dit tijdsbestek te horen. Behalve een dubbel-cd, zal ook een luxe-editie verschijnen met maar liefst 8 cd's. De luxe variant bevat naast optredens ook studio-materiaal. Trouble No More verschijnt vrijdag 3 november.
Kijk voor meer informatie over de release hier. En voor de setlist van de luxe versie, kijk op de site van Amazon.com.

dinsdag 19 september 2017

Bette Davis

Ik kwam Bette Davis tegen in de kringloopwinkel. Voor slechts €1,20. Dat is geen geld voor een actrice met haar staat van dienst. Ik kwam haar niet persoonlijk tegen, de vrouw is al ruim een kwart eeuw dood. Maar ik zag een biografie van de hand van James Spada. Voor dit geld kon ik deze levensbeschrijving niet laten liggen.
Nee, het is niet zo dat ik een filmkenner ben. Dit boek kocht ik dan ook niet zozeer vanwege de prestaties op het doek. Wel vanwege een lied van Bob Dylan, waarin zij wordt genoemd: Desolation Row. In het tweede couplet zingt de gelauwerde tekstdichter:

Cinderella, she seems so easy
It takes one to know one,” she smiles
And puts her hands in her back pockets
Bette Davis style

Wat voor stijl is dat dan? Om daar achter te komen, heb ik dit boek meegenomen. Ik ben het nu aan het lezen. Een bespreking volgt nog. Te zijner tijd. Maar voor nu is het genoeg. Het is voldoende om terug te denken aan dat optreden van Dylan in de Heineken Music Hall van 10 november 2003, toen ik dit lied voor het eerst hoorde. Of anders het laatste optreden van Dylan waar ik bij was, in dezelfde zaal maar toen AFAS Live geheten (16 april 2017).
It takes one to know one.

zondag 17 september 2017

Long And Wasted Years

I ain’t seen my family in twenty years
That ain’t easy to understand
They may be dead by now
I lost track of them after they lost their land

Aan deze woorden moest ik denken, toen ik arriveerde bij de barbecue. Deze bijeenkomst werd georganiseerd door een kant van de familie, die ik al zo'n twintig jaar niet meer had gezien. They may be dead by now, een aantal leden was inmiddels ook overleden. Dat wist ik ook wel, de rouwkaarten had ik gezien. En toch, het blijft een vreemde gewaarwording.
Twintig jaar. Neven en nichten waar je de naam van was vergeten. Nieuwe achterneefjes en achternichtjes. Nieuwe aangetrouwde familie. Ooms en tantes die inmiddels het tijdelijke met het eeuwige hadden verruild – en dus gaten in het gezin hadden geslagen.
Dylan geldt als uitgangspunt en contrapunt. Dat geldt in vrijwel alles. Bij veel gebeurtenissen zingt een zin van Dylan door m'n hoofd. Een vertaling, een zin, een melodie, schreef ik eind vorig jaar in mijn eigen versie van de Banquet Speech.
Zo ervoer ik deze barbecue, met een Dylan-citaat. Ik verloor ze uit het oog nadat ze uit hun land waren vertrokken. Of misschien geldt dat ook wel andersom: nadat ik uit hun land was weggegaan, zagen zij mij niet meer. Vertrek heeft altijd iets te maken met een tweerichtingsverkeer.
Enfin.
Is er troost te vinden in Long And Wasted Years, een van de nummers van Tempest? Zeker, in het einde. We hebben gehuild, zoveel tranen, zoveel vanwege de lange en verloren jaren.

We cried on a cold and frosty morn’
We cried because our souls were torn
So much for tears
So much for those long and wasted years.

zaterdag 16 september 2017

Bono-interviews

Momenteel lees ik het boek 'En zij noemden hem Bono'. Dit is een bundel verzamelde interviews, dat OOR-journalist Bert van de Kamp heeft gehouden met de U2-zanger. In de vraaggesprekken komt regelmatig de naam van Bob Dylan voorbij. Niet zo heel gek, natuurlijk. Onder meer in Chronicles, Vol. 1 legt Dylan uit dat Bono hem bij een etentje wees op de Canadese producer Daniel Lanois. Die produceerde vervolgens de schitterende plaat Oh Mercy.
Een citaat uit het interview uit februari 1987:
“De Ierse muziek was de grondsteen van de Amerikaanse volksmuziek. Vraag maar aan Dylan, die de twaalf coupletten van Brendan Behans The Banks Of The Royal Canal voor mij opzegde. Vijftien jaar na dato! Wat een geheugen! Liam Clancy was een van zijn idolen.”
De titel kan verwarrend zijn. Weliswaar is onder deze titel de tekst te vinden, maar is het genoemde gedicht onderdeel van The Auld Triangle. De Dylan-site Dylanchords.info meldt dat dit nummer door Dylan en The Band is opgenomen in 1967 tijdens “The Basement Tapes sessions”. En warempel, op The Basement Tapes Complete, deel 11 uit The Bootleg Series, is dit nummer terug te vinden. Het is nummer 19 op cd 1, onder de titel The Auld Triangle en geschreven door “Brendan Francis Behan”.
Mooie dingen. Ik leer iets over de Ierse poëzie. En ik draai maar weer eens dit eerste schijfje uit de compete kelder-opnames.

dinsdag 12 september 2017

Kronieken #26: Najaarstournee

Komend najaar gaat Dylan weer op tournee. De Amerikaanse najaarstournee 2017. Het zal een double bill zijn met Mavis Staples. Zelfs Nu.nl meldt dit nieuws; wat de Nobelprijs al niet teweeg kan brengen. De data en locaties zijn als volgt:

Vrijdag 13 oktober Valley Center
Zaterdag 14 oktober Las Vegas
Dinsdag 17 oktober Salt Lake City
Woensdag 18 oktober Salt Lake City
Zaterdag 21 oktober Denver
Maandag 23 oktober Omaha
Dinsdag 24 oktober Ames
Woensdag 25 oktober Saint Paul
Vrijdag 27 oktober Chicago
Zaterdag 28 oktober Grand Rapids
Zondag 29 oktober Bloomington

Woensdag 1 november Detroit
Vrijdag 3 november Akron
Zondag 5 november Columbus
Maandag 6 november Pittsburgh
Woensdag 8 november Uniondale
Vrijdag 10 november Richmond
Zaterdag 11 november Philadelphia
Zondag 12 november Philadelphia
Dinsdag 14 november Washington DC
Donderdag 16 november Boston

De kans bestaat dat hier nog een aantal data aan wordt toegevoegd. Mogelijk, maar misschien moeten we het met deze shows.
Bob Dylan en Mavis Staples hebben wel wat met elkaar. Ze namen in 2003 Gonna Change My Way Of Thinking op voor de gospel-tribute-album Gotta Serve Somebody. En natuurlijk het verhaal dat Dylan aan de ouwe Staples om de hand heeft gevraagd van Mavis.
Dat is de directe link. Een minder directe link wordt gelegd via The Band, de voormalige begeleidingsgroep van Dylan. Voor hun afscheid The Last Waltz namen deze vier Canadezen en één Amerikaan een nieuwe versie op van The Weight. Een duet met The Staples Singers. De verbindingen onderling zijn nauw.

zondag 10 september 2017

Tempest

Vijf jaar geleden verscheen Tempest. Een mooie plaat, dat in eerste instantie een religieuze plaat moest worden. Maar dat is het uiteindelijk niet geworden. Desalniettemin zijn wel degelijk christelijke verwijzingen te vinden. Met name in het schitterende lied Pay In Blood.
Na Tempest verschenen nog drie studio-albums van Dylan: Shadows In The Night, Fallen Angels en Triplicate. Zou Tempest dan daadwerkelijk de laatste plaat zijn van Dylan met eigen materiaal, zoals The Tempest het laatste toneelstuk van William Shakespeare is?
Ik geloof er niets van.

woensdag 6 september 2017

Seven Curses

Dylan geldt als uitgangspunt en contrapunt. Dat geldt in vrijwel alles. Bij veel gebeurtenissen zingt een zin van Dylan door m'n hoofd. Een vertaling, een zin, een melodie. Het is niet dat ik hier actief naar op zoek ben, zulke dingen gebeuren nou eenmaal.
Zo las ik vandaag uit het Bijbelboek Spreuken, hoofdstuk 6 de verzen 16 tot en met 19. Zoek de tekst eens op. Is het dan vreemd dat ik onwillekeurig moet denken aan een tekst als Seven Curses? Misschien wel vreemd, ja.
Aan de andere kant, Dylan was als joods jongetje ondergedompeld in het Oude Testament. Hij deed zijn bar mitswa, een teken van volwassenheid. Op die leeftijd kende je de Hebreeuwse Bijbel. Een verzameling boeken waar Dylan rijkelijk uit heeft geput, ook als beginnend tekstschrijver en zanger.
Dus waarom ook niet? Waarom zou Spreuken 6 niet geheel of gedeeltelijk ten grondslag kunnen liggen aan Seven Curses?

dinsdag 5 september 2017

Tandarts

Angst voor de tandarts heb ik niet. Sterker nog, ik voel me bij deze dokter uitstekend op mijn gemak. Met enige regelmaat kom ik ook langs zijn assistent. Ilias heet deze assistent, een sympathieke man. Een jongeman zonder een Nederlandse achtergrond, maar een vakman pur sang. Ik geef me volledig aan hem over, zodra ik in de stoel lig om mijn gebit aan hem te tonen.
Ilias heet hij. Het is dezelfde naam als één van de meesterwerken van Homeros. Ik heb dit boek in twee vertalingen in de kast staan, allebei gezamenlijk met die andere masterpiece van de Griekse dichter: Odyssee. Het ene is een vertaling uit 1959 door Frans van Oldenburg Ermke. De andere is vertaald door M.A. Schwartz en telt een twaalfde herdruk in 2016.
Dat tweede boek in deze bundel is een boek waardoor Dylan werd geïnspireerd. Althans, dat zegt hij in zijn Nobel Speech. Naast de Odyssee werd de Nobelprijswinnaar 2016 begeisterd door Moby Dick van Herman Melville en All Quiet on the Western Front van Erich Maria Remarque.
Wanneer ik dan in het kunstlicht kijk bij mijn tandarts, denk ik aan Homeros, Bob Dylan en de Nobel Speech. Een bezoek aan de tandarts is net zo leuk als dat je het zelf maakt.

zondag 3 september 2017

Duitsland

In zijn Nobel Speech haalt Bob Dylan drie boeken aan, die hem hebben beïnvloed: Moby Dick, All Quiet on the Western Front en The Odyssey. Het middelste boek, All Quiet on the Western Front, is een vertaling van Im Westen nichts Neues van de Duitse veteraan Erich Maria Remarque. In 1947 kreeg Remarque de Amerikaanse nationaliteit, nadat vijftien jaar eerder hem zijn Duitse paspoort was ontnomen en hij statenloos was.
In 2007 toonde de Oost-Duitse stad Chemnitz als eerste de schilderijen van Bob Dylan. Deze tentoonstelling kwam op initiatief van de directeur van het museum, Ingrid Mössinger. Ze was in New York, zag het werkje uit 1994 met Dylans tekeningen en raakte in de ban. Thuisgekomen nam ze contact op met het management van Bob Dylan met een eenvoudige vraag: zou Dylan in Chemnitz willen exposeren?
In 2013 werd Dylan toegelaten tot de zogenaamde Duitse Kunst-adel bij de De Akademie der Künste, een club met een geschiedenis die tot de 17e eeuw teruggaat.
Je kunt dus wel zeggen dat Dylan “iets” met Duitsland heeft. Maar wat die relatie precies is, weet ik niet. Is het dat de voormalige DDR zo dicht bij het gebied ligt, waar de voorouders van zowel vaders als moeders zijde vandaan komen? Is het vanwege 'de oorlog'? Wat heeft 'his Bobness' met onze oosterburen? En hoe zit dat precies?
Misschien doen zulke vragen er ook niet toe. Het gaat immers om het werk dat Dylan levert. Ja, dat zeker. Maar het wil ook wel helpen als je soms wat meer achtergrondinformatie weet. Of misschien ook wel niet weet, want het gebrek aan informatie kan de mythe rond de teksten ook weer versterken.

vrijdag 1 september 2017

September

Vandaag is september begonnen. De avonden vallen al eerder in, de ochtenden laten langer op zich wachten. We kunnen nog wel doen alsof het niet zo is, maar de herfst komt al met rasse schreden ons tegemoet. Ik weet niet of het echt een reden is, maar ik vind het wel een goede gelegenheid om Earder As Letter weer uit de kast te trekken.
Earder As Letter is 'In Frysk earbetoan oan Bob Dylan', met bijdragen van onder andere Twarres, Ernst Langhout & Johan Keus, Die Twa en Meindert Talma. Het mooist is nog wel de uitvoering door Mink van het nummer Bring My Nei De Himmeldoor, de Friese vertaling van Tryin' To Get To Heaven.
Een prima lied bij het invallen van het najaar. En daarmee een uitstekende song om de maand september mee te beginnen.

donderdag 31 augustus 2017

If you ever go to Houston

De Amerikaanse stad Houston heeft een probleem. De storm Harvey heeft voor veel ongemakken geleid. Onwillekeurig denk ik toch aan het nummer If You Ever Go To Houston van Dylan, van de plaat Together Through Life uit 2009. Dylan schreef het nummer samen met Robert Hunter.
De vorige keer dan Amerika en de wereld zo in de ban van een storm of orkaan was, was twaalf jaar geleden. In 2005 raasde de orkaan Katrina over de Verenigde Staten. Onder meer stad New Orleans werd getroffen. Kort na deze tropische storm trad Dylan op in Ahoy, Rotterdam. Hij speelde Blind Willie McTell: All the way from New Orleans to Jerusalem. Bij de band-introductie gaf de maestro aan waar zijn bandleden vandaan kwamen. “George Receli is on the drums, he’s from New Orleans….Tony Garnier is on bass, he’s also from New Orleans.”
Zou er uit New Orleans iets goeds kunnen komen, behalve Katrina?
Het is vandaag 48 jaar geleden dat Dylan een spaarzaam optreden gaf. Hij deed dat op het festival van Isle of Wight Festival, samen met de mannen van The Band. Spaarzaam, omdat Dylan een leven leidde als huisvader, nadat hij drie jaar eerder op mysterieuze wijze van zijn motor was gevallen.
Enfin.

dinsdag 29 augustus 2017

Desolation Row

Voor mijn andere weblog schreef ik een stukje over Kaïn. Hij is de eerste in de Bijbel, die een moord begaat. En niet zomaar een moord, maar op zijn bloedeigen broer Abel. Misschien is het wel deze broedermoord, die zo tot de verbeelding spreekt. En dan met name het gedrag van Kaïn. Over de onschuldige Abel hoor je niet zoveel in de literatuur, over Kaïn des te meer.
Alsof we onszelf meer herkennen in de moordenaar dan in de vermoordene.
Net als bij Dylan, die de twee broers ook aanhaald. Zoals in Every Grain Of Sand

Don’t have the inclination to look back on any mistake
Like Cain, I now behold this chain of events that I must break

Deze tekst hangt handgeschreven boven mijn televisie. Althans, de Nederlandse vertaling van Ernst Jansz, op een poster van de Openbare Bibliotheek Amsterdam:

ik ben geen man die bij een misstap
gretig boete doet
maar het is de keten van het lot
die ik, als Kaïn, breken moet

Kaïn en Abel komen ook voor in Dylan's Desolation Row. Ik hoorde dit lied twee keer live bij de maestro. De eerste keer was in de Heineken Music Hall, 10 november 2003. De tweede keer was afgelopen april, in dezelfde hal maar met een nieuwe naam: Afas Live.
In Desolation Row zingt de Nobelprijs-winnaar:

All except for Cain and Abel and the hunchback of Notre Dame
Everybody is making love or else expecting rain

Daar doen we het maar mee voor vandaag.

zaterdag 26 augustus 2017

Blind Boys of Alabama - See By Faith

Op YouTube is een liedje te vinden van The Blind Boys of Alabama: See By Faith. Het is een tekst van Bob Dylan. Wanneer Dylan deze tekst schreef, is niet te achterhalen. Evenmin wat de exacte tekst is, hoewel het niet een hele ingewikkelde is.
Deze blinde zangers uit het zuiden van de Verenigde Staten, ken ik via Solomon Burke. In 2002 verscheen zijn zogenaamde comebackalbum Don't Give Up On Me via het label Fat Possum Records. Op deze plaat, geproduceerd door Joe Henry, staat onder meer het onbekende Dylan-nummer Stepchild, uit de sessies van Time Out Of Mind.
Een ander nummer op dit album is None of Us Are Free, geschreven door Barry Mann, Cynthia Weil en Brenda Russell en in 1993 voor het eerst uitgevoerd door de blinde zanger Ray Charles. In de Burke-versie worden het achtergrondkoortje verzorgd door The Blind Boys of Alabama.
Zien bij geloof. Het is wel een typische Saved-song van Dylan. Dat maakt natuurlijk niets uit. Een Dylan-tekst is literatuur, ook zo'n tekst als See By Faith. Gezongen door vier blinde negers met hun fantastische stemmen, wat wil je nog meer? Niets, lijkt mij.

donderdag 24 augustus 2017

Forever Young

In Almere werd afgelopen dagen het Forever Young Festival gehouden. Het plan was om eenzame 65-plussers uit hun isolement te halen. Een gratis festival, voor iedereen van 65 jaar en ouder. Ik kan het niet helpen dat ik moet denken aan Forever Young van Bob Dylan. Zo gaat dat dan.
Afgelopen week hield de website ExpectingRain.com een wedstrijdje, met als inzet het boek The Picnic At Blackbushe, in een luxe uitgave. Ik heb meegedaan, maar heb afgelegd tegen Pj Munks. Wij waren twee van de 119 deelnemers. De vragen met de juiste antwoorden waren als volgt:
Who played percussion at Bob Dylan's Blackbushe concert? - Bobbye Hall.
How many songs did Bob Dylan play at the Blackbushe concert? - 34 songs.
When was Street Legal released? - 15.06.1978
Overigens heeft Dylan twee data bekend gemaakt van zijn nieuwe tournee. Het wordt de Amerikaanse najaarstournee 2017, dat deel uitmaakt van de onvolprezen Never Ending Tour. De data en locaties zijn vrijdag 13 oktober in Valley Center en zaterdag 14 oktober in Las Vegas.
Natuurlijk, er is niets nieuws onder de zon. De wind draait en waait en draait en al draaiend keert de wind weer terug. Dylan tourt en reist en tourt en al tourende keert hij weer terug. De Dylan-fans publiceren en verzamelen informatie en boeken, en toch raakt de zee nooit vol.
We blijven almaar jong.

dinsdag 22 augustus 2017

Groningen

Ik was weer in Groningen, de stad waar ik positieve herinneringen aan heb. Het was op de stadsredactie van het Dagblad van het Noorden, waar ik drie mooie maanden heb beleefd. Maar het is ook de stad waar ik veel met Dylan te maken heb gekregen. Ik heb Dylan zelf nooit in deze stad zien optreden, evenmin zag ik hem in café ’t Zielhoes in Noordpolderzijl.
Maar dit is wat ik met Bob Dylan in Groningen heb.
Mijn eerste CCC-concert maakte ik mee in de kleine zaal van De Oosterpoort. De folk-mannen begonnen de avond met Forever Young. Mooi, maar niet het hoogtepunt. Dat summum kwam later, toen Ernst Jansz vertelde dat hij een nummer bij zijn collega's erdoor had gedrukt. Een resultaat uit een vertaalproces, dat een theaterseizoen later op Jansz' persoonlijke titel langs de theaters zou gaan. Dat vertaalde nummer was Red River Shore, in het Nederlands Meisje Van De Rode Rivier.
In het Groninger Museum tegenover het station, sprak ik Siep Schoenmaker, een van de organisatoren van het NoordNederlandsDYLANfestivaL. Dit festival vond plaats in de nazomer van 2011, ter gelegenheid van Dylan's 70e verjaardag. In de stad Groningen vierde ik in mei 2011 met een handvol artiesten en Dylan-fans eveneens die 70e verjaardag. In Pathé zag ik in 2008 de uitstekende biopic I'm Not There van Todd Haynes.
Groningen is de stad waar Martin Bril een blauwe maandag Filosofie studeerde en zijn journalistiek-literaire carrière begon bij het linkse studentenblad Nait Soez’n – later zou hij vaak en veel schrijven over onze gezamenlijke man in de verte.
Dat dus over Groningen, waar niets boven gaat.

zaterdag 19 augustus 2017

Edgar Allen Poe, of: de wording van een Nobel Speech

Onder druk wordt alles vloeibaar. Bob Dylan leverde Tweede Pinksterdag zijn Nobel Speech in. Deze toespraak is een vereiste om het geldbedrag van 820.000 euro op zijn rekening gestort te krijgen. Niet dat de dichter het om het geld hoeft te doen. Maar je bent schrijver of je bent het niet: als auteur wil je vooral schrijven. Dat je dan ook nog gelezen wordt, is mooi meegenomen.
Hoe Dylan zijn Nobel Speech schreef, weet ik natuurlijk niet. Van zijn creatieve proces weet ik niets. Het enige dat ik weet, is dat er een stelregel is die ook bij Dylan van toepassing is: inspiratie is gewoon discipline. Je kunt van schrijven een kantoorbaan maken. Bij het maken van de Nobel Speech stel ik me het volgende voor.
Dat Dylan voor zijn boekenkast staat en met zijn vinger langs de ruggen van de boeken gaat. Hoe omvangrijk is diens bibliotheek? Ik vermoed enorm, net als zijn muziek-afdeling. Immers, in alle seizoenen van de Theme Time Radio Hour liet de dj Dylan veel muziek uit zijn eigen archief horen. En daarbij, de universiteit van Tulsa (Oklahoma) heeft een verzameling van 6000 aantekeningen, handgeschreven songteksten, gedichten, foto's, geluidsopnames en filmpjes van de zanger.
Dylan staat dus voor zijn privé-collectie met boeken. En bedenkt zich welke boeken hem inspireerden als literair schrijver. Zoals hijzelf toelicht in zijn Speech: “Specific books that have stuck with me ever since I read them way back in grammar school – I want to tell you about three of them: Moby Dick, All Quiet on the Western Front and The Odyssey.”
Onder druk wordt alles vloeibaar. Ik stel me zo voor dat Dylan zijn toespraak schreef in het Pinksterweekend. En dat hij bij geval stuitte op Herman Melville, Erich Maria Remarque en Homeros. Hij had ook kunnen kiezen voor bijvoorbeeld Edgar Allen Poe. Want de invloed van de schrijver en dichter is onmiskenbaar. The Raven, één van Poe's bekendste gedichten, komt voor in Love Minus Zero/No Limit: My love, she's like some raven / At my window with a broken wing.
Of neem een titel als The Tell-Tale Heart, een horrorverhaal uit 1843. Ik hoor hier de titel in terug van aflevering 8 uit The Bootleg Series, Tell Tale Signs. Misschien doe ik dat zelf wel en is die link er niet. Evenmin als die raaf, bij het raam met een gebroken vleugel. Ik vul het allemaal in, achteraf en zonder de schrijver zelf te raadplegen.
Alsof het er ook maar iets toe doet. Want dit is wat literatuur met je doet: verbindingen leggen, vooral via je fysieke bibliotheek. Als je een lezing moet geven en geen idee hebt wat je moet zeggen, kun je altijd langs de ruggen van de boeken in je bibliotheek. Op zoek naar een aantal titels, die je geholpen hebben.
Wanneer je een week later weer een blik werpt op je boeken, haal je er drie andere titels uit. Zo werkt dat dan.

vrijdag 18 augustus 2017

Kronieken #26: Imsomnia

BOB: Well, Mavis, I've had the blues.

MAVIS: Aw Bobby, don't tell me you got the blues!

BOB: Uh hum I've been up all night laying in bed, had insomnia, reading Snoozeweek.

MAVIS: Oh, Snoozeweek! That ain't gonna get rid of no blues.

BOB: Umh umh

MAVIS: We gotta do some singing, let's do some singing

Het is nacht en ik kan niet meer slapen. En deze nacht is de radio vol van de terreuraanslagen in Barcelona. De aanslagen zijn opgeëist door Islamitische Staat. Zij terroriseren al sinds enige tijd het 'vrije Europa', een paar eeuwen nadat ze bij Wenen werden tegengehouden. Onwillekeurig denk ik aan dat ene citaat uit Dylan's Precious Angel.
Waarom lukt het me niet om de slaap opnieuw te vatten? Het lijkt me sterk dat het te maken heeft met Tom Willems, de man achter het uitstekende blog Bob Dylan in (het) Nederland(s). Het had weinig gescheeld, of Tom en ik waren elkaar in Zwolle tegengekomen. Tom bezocht Face Value ook voor de tweede keer, net als ik.
Misschien komt het wel door de ontdekking van een heuse Nederlandse naam bij The Cutting Egde. Ik pakte gisteren de Deluxe Edition van de twaalfde aflevering uit The Bootleg Series, met opnames uit 1965-'66. Het zijn opnames die gemaakt zijn in achttien maanden tijd, ten tijde van de drie elpees Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde. De Nederlandse naam is die van de Product Manager: Jeroen van der Meer. Een zoektocht op internet levert enkel een hit op bij het forum op ExpectingRain.com.
Opnieuw is een Nederlander betrokken bij een uitgave van The Bootleg Series. Twee edities eerder, bij Another Self Portrait, verzorgde Arie de Reus de “additional research”. De Reus is één van 's werelds meest verwoede Dylan-verzamelaars. Maar ik bespeur geen jaloezie bij Jeroen en Arie, daarvoor is bij Dylanologen geen plek.
Ik weet niet wat het is waardoor ik niet meer kan slapen. Ook niet de tirannie in Barcelona, waarbij ik heel in de verte moet denken aan Boots Of Spanish Leather (“from the coast of Barcelona”); de Nederlandse vertaling van Ernst Jansz vervoegde ik tot de titel van mijn eerste boekje Uit Zeeland Zeeuwse Laarzen.
Slapeloosheid, dus. Maar de dag is weer begonnen, ik trek me maar terug om muziek te luisteren.

donderdag 17 augustus 2017

Face Value #2

Opeens stond ik er weer, bij de tentoonstelling Face Value in museum De Fundatie in Zwolle. Nee, helemaal opeens was het niet. Ik vertelde een vriend dat ik in mei naar de twaalf karakterstudies van Dylan was geweest. Mijn vriend gaf aan dat hij ook nog wel een keer naar Face Value wilde. “Dan ga ik met je mee,” zei ik. En zo geschiedde het dat we naar Zwolle afreisden voor de in bruikleen zijnde portrettenserie van The Bob and Jenny Ramsey Collection.
Is er iets anders dan bij mijn bezoek in mei? Nee. Of het moet zijn dat de tentoonstelling met een maand is verlengd en nu te zien is tot en met 24 september 2017. De bijbehorende poster is ongewijzigd, incluis de oude einddatum van de expositie. Hetzelfde geldt voor de catalogus, een herdruk van de expo in Chemnitz (zomer 2016).
Ik ben gegaan om de schilderijen opnieuw te zien. Maar vooral vanwege de combinatie van Dylan en het vriendschappelijk reizen. Zo'n kijkdag is een mooie kapstok om andere activiteiten aan te koppelen. Dat je dan ook nog de schilder Dylan tegenkomt, is meer dan mooi meegenomen.
En het is een goede aanleiding om Music From Big Pink te draaien. Of Planet Waves. En Self Portrait, natuurlijk. Maar bovenal Another Self Portrait.

woensdag 16 augustus 2017

Elvis

The way that Elvis freed your body, Bob freed your mind.

EB: What was the toughest part for you personally?
BD: It was like being in an Edgar Allan Poe story. And you’re just not that person everybody thinks you are, though they call you that all the time. ‘You’re the prophet.’ ‘You’re the savior.’ I never wanted to be a prophet or savior. Elvis maybe. I could easily see myself becoming him. But prophet? No.

Deze weblog gaat over Bob Dylan, maar de twee bovenstaande citaten legitimeren het feit om een blog te weiden over Elvis Presley. Zoals de achternaam “Dylan” voldoende is om te refereren naar de Nobelprijswinnaar, zo volstaat de voornaam “Elvis” om naar The King of Rock and Roll te verwijzen.
Vandaag is het veertig jaar geleden dat Elvis overleed. In de avond van 16 augustus 1977 zou Presley van Memphis vliegen om een nieuwe tournee te ondernemen. Daar zou de zanger dus nooit aankomen. Vijf jaar eerder zou Bob Dylan zijn collega opzoeken, de ex-Beatle George Harrison in zijn kielzog.
Deze ontmoeting heeft nooit plaatsgevonden. Dylan en Harrison “kwamen niet opdagen”, aldus Dylan. Over deze fictieve ontmoeting schreef Dylan wel het liedje Went To See The Gypsy, dat is verschenen op het album New Morning (1970). De schrijvers Jean-Michel Guesdon en Philippe Margotin vertellen in 'Bob Dylan Compleet – Het verhaal van de 492 songs' vertellen over dit lied de volgende achtergrond:
“De tekst van 'Went To See The Gypsy' gaat over een ontmoeting met 'the gypsy'. Daarmee wordt vermoedelijk Elvis Presley bedoeld, de voor de jonge Dylan een belangrijk voorbeeld is geweest. Volgens Clinton Heylin zijn Dylan en Sara begin 1970 in Las Vegas geweest, waar ze een oom van Dylan hebben bezocht en een optreden van The King in het International Hotel hebben bijgewoond, waarna ze Presley backstage persoonlijk hebben ontmoet. Dylan heeft dit echter in 2009 in een gesprek met Douglas Brinkley van Rolling Stone weersproken: 'Ik heb Elvis nooit ontmoet, want ik wilde hem niet ontmoeten (…). Ik wilde de krachtige, mystieke Elvis voor me blijven zien, zoals hij vanaf een brandende ster hier op aarde was geland. De Elvis die ons overstroomde van leven. De Elvis die ons inspireerde om alles uit het leven te halen. Die Elvis was er niet meer (…).' Het is mogelijk – en zelfs waarschijnlijk – dat deze song een gedroomde ontmoeting verbeeldt tussen een nog jonge Dylan en de Elvis die er niet meer was, zoals Dylan zingt in het laatste couplet: 'But the gypsy was gone / And that pretty dancing girl / She could not be found / So I watched that sun come rising / From that little Minnesota town'. Volgens sommige bronnen had Elvis Presley Duitse voorouders met zigeunerbloed.”
Een versie van Went To See The Gypsy staat ook op Another Self Portrait, aflevering 10 uit de Bootleg Series. Deze plaat beslaat het restmateriaal en afgekeurde songs van New Morning, Self Portrait en Dylan (1970 – 1973). De hoes van Another Self Portrait is een zelfportret, door Dylan zelf geschilderd. Het is in dezelfde stijl als Self Portrait en Music From Big Pink, het debuutalbum van The Band.
En het is in dezelfde stijl als de twaalf karakterstudies uit Face Value, de tentoonstelling die momenteel in De Fundatie in Zwolle is te zien. Is het toeval dat ik juist vandaag opnieuw naar deze expositie ben geweest?


zondag 13 augustus 2017

Kronieken #25: Hors categorie

Sommige optredens van Bob Dylan vallen binnen de buitencategorie, hors categorie. Dat kunnen fantastische optredens zijn, avondvullende shows waarin de maestro excelleert. Maar het kunnen ook die voorstellingen, waarbij het geheel tenenkrommend zijn. Hier zit natuurlijk nog een wereld tussen, al is het maar dat over smaak niet te twisten valt. Het ene optreden zal voor de één super zijn, terwijl zijn buurman met kromme tenen naar de show luistert.
In november 2014 was in Zweden het Experiment Ensam, een project waarbij deelnemers individueel een belevenis meemaakten, wat normaal gesproken voor een groot publiek bedoeld is. De 41-jarige Zweed Fredrik Wikingsson was de gelukkige om een privé-concert van Bob Dylan mee te maken.
Die zondagmiddag speelde Dylan in the Academy of Music de volgende setlist:

Heartbeat (song by Buddy Holly)
Blueberry Hill (song by Fats Domino)
You're Too Late (song by Lefty Frizzell and Hank Williams)
Key To The Highway (song by Charles Segar)



Zo heeft Dylan eerder al zo'n bijzonder concert gegeven. In 1997 trad de bard op tijdens het Katholieke Eucharistische Congres. Toen speelde de zanger deze drie nummers:

Knockin' On Heaven's Door
A Hard Rain's A-Gonna Fall
Forever Young

Na A Hard Rain's A-Gonna Fall nam Dylan zijn hoed af, liep naar de kerkvader toe en groette hem. Dylan, een besneden Jood, belijdend evangelisch christen, handen schuddend met de Roomse kerkvorst. Bijzonder.



Dan is er natuurlijk ook nog dat optreden voor Live Aid '85. Dylan was de afsluitende solo-act van dit gehele concert en werd begeleid door de Stones-gitaristen Ronnie Wood en Keith Richards. Zij brachten deze nummers ten gehore:

Ballad Of Hollis Brown
When The Ship Comes In
Blowin' In The Wind

Na 'Hollis Brown' sprak Dylan behoorlijk aangeschoten zijn publiek toe: “Thank you. I thought that was a fitting song for this important occasion. You know while I'm here, I just hope that some of the money that's raised for the people in Africa, maybe they could just take just a little bit of it, 1 or 2 million maybe, and use it to, maybe use it to pay the mortgages on some of the farms, that the farmers here owe to the banks.”
Deze opmerking zorgde ervoor dat Willie Nelson niet veel later het Farm Aid organiseerde.



Je mag er van vinden wat je wilt. Genieten met volle teugen. Of je tenen krommen. Het blijven optredens van de buitencategorie.

vrijdag 11 augustus 2017

Red River Shore

Now, I've heard of a guy who lived a long time ago
A man full of sorrow and strife
Whenever someone around him died and was dead
He knew how to bring 'em on back to life
Well, I don't know what kind of language he used
Or if they do that kind of thing anymore
Sometimes I think nobody ever saw me here at all
Except the girl from the Red River shore

(C) Bob Dylan, 1997