zaterdag 14 juli 2018

Hiatt

Gisteravond trad John Hiatt op in De Oosterpoort in Groningen. John Hiatt is geen Bob Dylan, maar toch viel de naam van Dylan regelmatig. Niet van Hiatt, wel tussen de gesprekken tussen mijn broer en mij.
Deels vanwege het kenmerkende stemgeluid van Hiatt. Net zoals Dylan zo'n typisch geluid heeft. Maar ook net zoals Levon Helm, de zingende drummer van The Band. Dat is het eerste waardoor Dylan ter sprake kwam.
Maar ook vanwege gitarist Sonny Landreth, die in zijn manier van spelen deed denken aan Freddie Koella. Hij speelde gitaar in Dylan's band tussen april 2003 en april 2004, maar werd vervangen toen hij geveld werd door griep.
Nog even over de relatie tussen Hiatt en Helm, de mannen met dat kenmerkende stemgeluid. In 2008 gaf Helm een optreden in Ryman Theater. Hierbij speelde Hiatt mee op The Weight, de grote hit van The Band. The Weight is terug te vinden op het debuutalbum van The Band, Music From Big Pink. De hoes van dit album is geschilderd door Bob Dylan.
En in 1998 verscheen Jubilation, het derde album van The Band in een nieuwe bezetting. Op dit album staat ook Bound by Love, geschreven door John Hiatt. Hij deelt ook de zang met de Amerikaans-Canadese popgroep.
En zo zijn de dwarsverbanden weer gelegd.

vrijdag 13 juli 2018

The Death Of Emmett Till

’Twas down in Mississippi not so long ago
When a young boy from Chicago town stepped through a Southern door
This boy’s dreadful tragedy I can still remember well
The color of his skin was black and his name was Emmett Till

Some men they dragged him to a barn and there they beat him up
They said they had a reason, but I can’t remember what
They tortured him and did some things too evil to repeat
There were screaming sounds inside the barn, there was laughing sounds
out on the street

Then they rolled his body down a gulf amidst a bloody red rain
And they threw him in the waters wide to cease his screaming pain
The reason that they killed him there, and I’m sure it ain’t no lie
Was just for the fun of killin’ him and to watch him slowly die

And then to stop the United States of yelling for a trial
Two brothers they confessed that they had killed poor Emmett Till
But on the jury there were men who helped the brothers commit this
awful crime
And so this trial was a mockery, but nobody seemed to mind

I saw the morning papers but I could not bear to see
The smiling brothers walkin’ down the courthouse stairs
For the jury found them innocent and the brothers they went free
While Emmett’s body floats the foam of a Jim Crow southern sea

If you can’t speak out against this kind of thing, a crime that’s so unjust
Your eyes are filled with dead men’s dirt, your mind is filled with dust
Your arms and legs they must be in shackles and chains, and your blood
it must refuse to flow
For you let this human race fall down so God-awful low!

This song is just a reminder to remind your fellow man
That this kind of thing still lives today in that ghost-robed Ku Klux Klan
But if all of us folks that thinks alike, if we gave all we could give
We could make this great land of ours a greater place to live

Copyright © 1963, 1968 by Warner Bros. Inc.; renewed 1991, 1996 by Special Rider Music

donderdag 12 juli 2018

Maria Muldaur

Maria Muldaur is één van die artiesten die Bob Dylan themathisch zingt. Haar invalshoek is die van de love songs. Zij doet dat met I'll Be Your Baby Tonight en Make You Feel My Love. Maar ook met de onderbelichte songs Heart Of Mine (titelnummer van haar album), Golden Loom en Moonlight.
Het leuke van dit soort albums, net als dat van Bettye LaVette, is dat je nummers in een nieuwe context ziet. Niet meer de standaard speellijst van een album, maar een nieuwe volgorde. Zo'n bloemlezing maakt je nieuwsgierig, maar geven de nummers ook een eigen verhaal mee.
Heart Of Mine van Muldaur komt alweer uit 2006, twaalf jaar oud inmiddels. Eens, sindsdien heeft Dylan geen albums meer uitgebracht met eigen materiaal. Hij doet wat Muldaur (en LaVette net zo) heeft gedaan: nummers uit een andere traditie samenbrengen en zelf ten gehore brengen.
Niet zozeer omdat je het beter kunt. Wel om zo je dankbaarheid te betonen.

woensdag 11 juli 2018

Bettye LaVette

Een artiest coveren is een vak apart. Niet iedereen slaagt in deze opdracht. Een grote artiest coveren is weer een hele andere tak van sport. De albums met nummers van Bob Dylan, uitgevoerd door één of meerdere artiesten, is zo'n andere sporttak. Het risico met het spelen van Dylan, is dat je je beperkt tot de grote hits (Blowin' in the wind, The Times They Are a-Changin', Knockin' on heaven's door) of tot de jaren zestig of de gospelperiode.
Gelukkig is daar Bettye LaVette, artiestennaam van Betty Haskins, die een goede uitzondering op de regel is. Vooruit, toegegeven, ook zij heeft The Times They Are a-Changin' uitgevoerd. Maar zij doet het op zó'n manier, dat je in eerste instantie niet eens door hebt dat het om dit protestlied gaat. Maar LaVette doet meer. En mooi.
Wie kiest bijvoorbeeld voor Going, Going, Gone? Of wie probeerde Ain't Talkin' eigen te maken? Wie koos uit Dylans oeuvre voor Emotionally Yours of Do Right Unto Me (Do unto others)? Nummers die zonder meer al of onderbelicht zijn of van een buitencategorie zijn. “Ze haalt verborgen gebleven kanten uit zijn liedjes naar boven,” schreef Gijsbert Kramer in zijn recensie.
Things have changed. De dingen zijn inderdaad veranderd. Dat is een logisch gevolg van de constatering dat de tijden veranderen. Dan worden ze ook anders. En dat levert LaVette haar bijdrage aan.

maandag 9 juli 2018

Kinderliedjes


Henny Vrienten is geen Bob Dylan. Maar toch moest ik denken aan Bob Dylan, toen ik bij Henny Vrienten was. Ik moest aan Dylan denken, toen Vrienten in Paradiso zijn mooiste kinderliedjes voor Sesamstraat speelde.
Henny Vrienten heeft zijn leven goed op orde. Ik stel me zo voor dat hij een uiterst gestructureerd leven leidt. Geen uitspattingen (meer). Maar gewoon keurig op tijd alles doen. Bij Dylan is dat anders. Zijn werk en leven vallen samen.
Maar de kinderliedjes doen. Vrienten heeft een blokje in zijn leven met als titel 'Kinderliedjes'. In dat blokje komen alle teksten binnen voor Sesamstraat en Klokhuis, die hij van een melodie moet voorzien. Dit werk heeft hij in 1999 overgenomen van Harry Bannink, van wie hij dit vak heeft geleerd. Want melodieën op teksten van een ander schrijven, dat is wat anders dan geheel eigen composities maken.
Dylan heeft geen blokje Kinderliedjes. Wel zijn teksten van hem uitgebeeld in kinderboeken. If Not For You. If Dogs Run Free. Forever Young. Blowin' In The Wind.
En Man Gave Names To All The Animals. Wat dan wél een kinderliedje is, verschenen op Slow Train Coming, het eerste gospelalbum van Dylan. Mooi liedje. Dylan ging er van uit dat Adam Amerikaans sprak, toen hij de dieren van hun namen voorzag.
Daar moest ik aan denken, toen ik in Paradiso zat.

vrijdag 6 juli 2018

Verzameling

Sinds deze week heb ik het oeuvre van Bob Dylan op vinyl. Dat wil zeggen, al zijn reguliere studio- en live-albums. De diverse verzamelaars heb ik nog niet, evenmin de volledige Bootleg Series. Natuurlijk, ik heb ze op cd en soms zelfs in een mooie box.
Waarom wil ik deze albums op het zwarte goud hebben? Want muziek kun je natuurlijk tegenwoordig ook gewoon via YouTube of Spotify luisteren. Maar de digitale variant van muziek is toch inferieur ten opzichte van de fysieke uitgave.
Daar komt bij dat ‘een plaatje draaien’ een activiteit is, wat meer is dan alleen de muziek luisteren. Het is een beleving. De hoes pakken, de hoes bekijken, de plaat uit de hoes halen en op de draaischijf leggen, de naald op de draaiende plaat leggen: dat is het. En dan in de lekkere stoel zitten met de ogen dicht.
Zoals het kerkgebouw ook al een boodschap uitstraalt, door met de toren te verwijzen naar de Eeuwige, zo vertelt een platenhoes ook al een verhaal. Plus dat in het boekje van het album extra informatie is over muzikanten en jaartallen.
Daarom dus de muziek zoveel mogelijk fysiek in huis.

woensdag 4 juli 2018

Tears of rage

Vijftig jaar geleden kwam The Band met Music From Big Pink. Het was het debuutalbum, nadat de Bandleden al acht jaar lang muziek hadden gemaakt. Eerst als The Hawks, de begeleidingsband van Ronnie Hawkins. Later als The Band, waarmee ze Bob Dylan begeleidden tijdens zijn elektrische tournees. Pogingen om zelfstandig iets uit te brengen, als The Levon Helm Sextet, Levon and the Hawks en The Canadian Squires, kwamen niet van de grond.
Tot Music From Big Pink in 1968. De opener van de plaat was Tears Of Rage, een lied van de hand van Dylan en Band-pianist Richard Manuel. We carried you in our arms, on Independence Day.
Zo is het.
Ik hoef hier niets aan toe te voegen. Dat doe ik dan ook niet.
Ik laat de plaat spreken.

dinsdag 3 juli 2018

Compleet

Mijn verzameling van het werk van Bob Dylan op vinyl is compleet. Dat wil zeggen, ik heb al zijn reguliere werk nu op elpee in de kast staan. In de collectie misten nog twee albums, maar die heb ik sinds dit weekeinde dan in mijn bezit. Inclusief een extra plaat.
Helemaal compleet ben ik nog niet. Zo mis ik nog een aantal afleveringen van The Bootleg Series op het zwarte goud. Maar van alle reguliere albums heb ik Dylan nu in zijn volledigheid. Ik miste nog de platen Down In The Groove en Real Live. Die eerste plaat bevat onder meer Death Is Not The End, door Freek de Jonge geparodieerd tot Leven Na De Dood.
Real Live is een live-album uit 1984, uit de tijd dat Dylan ook voor twee optredens in Nederland optrad.
Die derde plaat is Saved, het tweede gospel-album van Dylan. Het is de uitgave met de hoes, die door Columbia was voorgesteld. Dylan wilde zelf een schilderij van Tony Wright. Vanwege het expliciete karakter van deze tekening, weigerde de platenmaatschappij in eerste instantie deze hoes. En verving het door een tekening van een live spelende Dylan en band.
Ach, wat doet dat er toe? Columbia is alsnog overstag gegaan door bij nieuwe uitgaven Dylan's voorstel alsnog over te nemen. Zo is het gekomen dat Saved met twee hoezen verkrijgbaar zijn. En beide hoezen zijn nu in mijn bezit.
Deze zoektocht is bij deze ten einde.
Om vervangen te gaan worden door een nieuwe.

Dit blog verscheen ook op FritsTromp.nl.

zondag 1 juli 2018

Seoul

Over een kleine vier weken treedt Dylan op in Seoul. Het is de eerste avond van een tournee langs Azië en Australië. Hoe zouden Dylan & zijn band zich voorbereiden op zo'n tournee? Gaan ze al weken van tevoren naar de eerste speelstad? Sluiten ze zich op voor vier weken om de setlist vast te stellen en te repeteren?
Je weet het niet. Het doet er ook niet toe. Zanger en fans hebben zo hun eigen rituelen om naar het concert en de tournee toe te leven. Daar moet je ook niet teveel van willen doorgronden. Het beleven is een feest op zich.

zaterdag 30 juni 2018

Thomas Merton

Toen ik vorig weekend in de abdij van Westmalle zat, werd tijdens het middagmaal voorgelezen uit een biografie over Thomas Merton. De Amerikaanse monnik was een belangrijk Amerikaans katholiek theoloog, dichter, auteur en sociaal activist. Hij was trappist en monnik in de Abbey of Our Lady of Gethsemani (abdij van Onze-Lieve-Vrouw van Gethsemani) bij Bardstown in Kentucky. Hij is ook een belangrijke hedendaagse mysticus.
En hij heeft iets met Bob Dylan. Net als die andere Thomas, benedictijnse monnik en theoloog Quartier. Enfin. Thomas Merton dus. Robert Hudson schreef een boek over de relatie tussen Merton en Dylan met als titel The Monk's Record Player. Als ondertitel is daar 'Thomas Merton, Bob Dylan, and the perilous summer of 1966'.
Perilous, dat woord ken ik niet. Opzoeken dus in mijn Wolters' woordenboek. “Gevaarlijk, gevaarvol, hachelijk.” Gedurfde zomer dus, die van 1966. Het boek is uitgegeven bij Wm. B. Eerdmans Publishing Co. uit Grand Rapids, Michigan. Verre achterneven van Joost, wellicht. Hetzelfde woordenboek vertelt me dat “Wm.” een dubbele betekenis heeft. “Wm” is de afkorting van William, “WM” staat voor Worshipful Master.
Beide strekkingen vind ik wel passen in dit verband, hoewel ik vermoed dat het om de voornaam William gaat, in deze.
Enfin. Ik heb er een boek bij om me in te verdiepen. En dat mede dankzij die vier dagen bij mijn Vlaamse broeders.

Dit blog verscheen ook op Kloosterleven en FritsTromp.nl.

woensdag 27 juni 2018

Klok en klepel

Mijn honderdste bericht van 2018 besteedde ik gisteren aan het boek Dylan & the Beats van Tom Willems. Vanmorgen kreeg ik een emotionele mail van de auteur. Ik zou te kort door de bocht zijn gegaan met mijn afsluitende opmerking over de klok en de klepel. Waarmee ik Tom heb beledigd, want ik ga voorbij aan de investering van tijd en geld, wat hij aan het schrijven van het boek heeft besteed. En daarbij, zijn voorzichtigheid voor de aannemelijkheid, dat is logisch, want zeker weten kunnen we inspiratie bij anderen nooit zeker stellen.
Tenzij die ander het zelf met zoveel woorden zegt.
Terecht dat Tom mij op de vingers tikt. Teruglezend denk ik: “Ja, je kunt het inderdaad als een belediging opvatten.” Toch is dat niet wat ik heb bedoeld, en in een persoonlijke mail naar Tom heb ik dit ook uitgelegd en de nuances aangebracht. Ik doe er goed aan om ook op dit blog de nuancering aan te brengen.
Dit is namelijk wat ik bedoel. Ook ik beheers het Engels onvoldoende als niet-native speaker. Dat betekent dat ik in het Engelse literaire landschap de nodige gevoelens bij woorden, zinnen, gezegdes en uitdrukkingen mis. Als ik een zin tegen kom in het Engels (en bij “Engels” gaat het om 'The Queens English' en het Amerikaans, het hele Engelse taalgebruik dus), denk ik net zo vaak: “Die zin ken ik uit dit liedje,” of “Hè, zingt die en die artiest niet dezelfde zin?”
Van wederzijdse beïnvloeding is dan uiteraard geen sprake. Want het kan gewoon een uitdrukking zijn. Vergelijk het met iemand die niet vertrouwd is met het Nederlands en onze taal onder de knie heeft. Wanneer wij een bepaalde uitdrukking gebruiken, is dat voor ons gesneden koek. Maar de niet-Nederlander heeft geen idee wat wij met die gesneden koek bedoelen.
Iets vergelijkbaars doet zich voor met bijvoorbeeld het Bijbelse taalgebruik. Als ik naar Dylan luister, hoor ik regelmatig uitdrukkingen die rechtstreeks uit de Bijbel komen. Of dat aan de Bijbel gelinkt is. Immers, na een optreden bij een katholiek jongerenevenement, waarbij Dylan Knockin’ on Heaven’s Door, A Hard Rain’s A-Gonna Fall en Forever Young speelde, zei Paus Johannes Paulus II tegen het publiek: John Paul told the crowd of some 300,000 young Italian Catholics that the answer was indeed “in the wind” — but not in the wind that blew things away, rather “in the wind of the spirit” that would lead them to Christ.
Als ik tegen andere Dylan-liefhebbers, die niet van kerkelijke huize zijn, vertel dat ik in Dylans teksten veel vanuit de Bijbel herken, krijg ik het 'verwijt': dat wil jij er in horen, omdat jij ofwel gelooft ofwel de Bijbel zo goed kent en vertrouwd mee bent.
Dit is wat ik bedoelde met mijn blog over Dylan & the Beats. Want laten we eerlijk zijn, dat Tom Willems een lintje verdient, dat staat toch buiten kijf? Kijk alleen maar naar wat hij heeft gepubliceerd op blog en in boek.
Dan hebben we het niet eens over alle voorbereidingen om de teksten te schrijven en uit te geven.

dinsdag 26 juni 2018

Dylan & the Beats

Tom Willems verdient een lintje. Zijn minutieuze graafwerk door het werk van Bob Dylan is lovenswaardig. Het meest recente bewijs: zijn boek Dylan & the Beats. Hierin toont de blogger aan in welke mate het werk van de Beat Generation en Bob Dylan elkaar overlappen. En over het wederzijds beïnvloeden van elkaar.
Bewonderenswaardig is het zeker te noemen. En inderdaad, je merkt dat er verwantschap bestaat tussen de schrijvers van de Beat en het werk van Dylan, vooral in 1965-'66. Met name de vriendschap met Allen Ginsberg is van belang voor het wederzijdse werk van de schrijvers. Dat is leuk, want daardoor word je als liefhebber van (Engelstalige) literatuur warm gemaakt voor andere schrijvers.
Driewerf hulde, Tom!
En toch, ergens wringt het boek ook. Dat komt deels door de waarschijnlijkheid in de overlappingen. Tom Willems houdt her en der wat slagen om de arm (“Het is aannemelijk dat...”, “Het is een kleine stap van de ene zin naar de andere”, “Het is in te denken dat...”). De overlappen tussen het werk van Dylan en de Beats zijn aannemelijk, maar vaak ook niet meer dan dat. En het is lastig dat je de literatuur van een andere taal bestudeert.
Want omdat je geen native speaker bent, mis je de nuances in het taalgebruik. Je mist soms net de sfeer van een uitdrukking of gezegde. En dan hoor je als 'buitenlander' meer overeenkomsten in de taal dan de eigenlijke gebruikers bedoelen. Of het is een kwestie van de klok horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt.
Zou Tom Willems ook een boek kunnen schrijven over Dylan & de Bijbel? Of Dylan & de Blues? Bob Dylan en 'Bill' Shakespeare?
Desalniettemin, de Beats. Dat er op z'n minst raakvlakken zijn, is wel helder.

maandag 25 juni 2018

Westmalle

Ik ben dit weekend in Westmalle geweest. In de abdij Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart van Westmalle, wel te verstaan. Er is geen link tussen Bob Dylan en dit cisterciënzer klooster. Of nou ja, geen dirécte link.
Want de novicenmeester van dit klooster, br. Guerric Aerden, is een van de redactieleden van De Kovel, monastiek tijdschrift voor Vlaanderen en Nederland. Thomas Quartier van de Sint-Willibrordsabdij in Doetinchem is de adjunct-hoofdredacteur.
Vorig jaar publiceerde Quartier in De Kovel een artikel over Bob Dylan als monnik. En bezocht Quartier een van de drie Nederlandse concerten van Dylan. Deze Quartier is dus een collega-redacteur van br. Guerric, mijn mentor in Westmalle.

vrijdag 22 juni 2018

Dylan in het Russisch

Bob Dylan: 100 liedjes en portretten. Dat is de Russische editie van de teksten van Bob Dylan. Als we tenminste de nieuwssite Piterport moeten geloven. En waarom zouden we dit Amsterdamse tijdschrift niet moeten geloven? Nou ja, ik weet het niet.
Bob Dylan heeft wel wat met het oosten. Zijn grootouders van vaderskant waren aan het eind van de 19e eeuw uit Trabzon (Turkije) naar Odessa (Oekraïne) verhuisd, maar moesten in 1905 vluchten voor de tsaristische pogroms. Zij vestigden zich in Duluth. Dylan’s moeder kwam uit een vooraanstaande Joodse familie uit Hibbing, een mijnstadje gelegen honderd kilometer ten noordwesten van Duluth en 160 kilometer van de Canadese grens. Háár grootouders waren Litouwse Joden, die in 1902 emigreerden.
En zijn eerste expositie Drawn blank series met houtskool- en potloodtekeningen werd in de winter van 2007/2008 tentoongesteld in de Kunstsammlungen aan de Theatherplatz in de Duitse stad Chemnitz – Oost-Duitsland, de voormalige DDR.
Bob Dylan en Rusland. Heel vreemd is dat dus niet.

Dit blog verscheen ook op FritsTromp.nl.

woensdag 20 juni 2018

Dylan & de Beats

Tom Willems heeft een nieuw boek gepubliceerd: Dylan & de Beats, een studie naar de invloed van The Beat Generation op Bob Dylan. Dit boek is de weerslag van een grondige studie die de blogger deed naar de invloed van de schrijvers van The Beat Generation op het werk van Dylan en vice versa. Niet eerder werd er zo uitvoerig en met zoveel inzicht geschreven over deze relatie.
Inmiddels heb ik het boek in huis. Een lijvig boek. Je moet de tijd nemen om het te gaan lezen. De boeken van Willems verdienen die tijd, overigens. Je zou er bijna een weekend in het klooster voor boeken, om deze studie te gaan lezen.

zaterdag 16 juni 2018

Like A Rolling Stone

Dit weekend is het 53 jaar geleden dat Bob Dylan zijn hit Like A Rolling Stone opnam. Jean-Michel Guesdon en Philippe Margotin schrijven in ‘Bob Dylan Compleet – Het verhaal van de 492 songs’ dat de opname 16 juni 1965 plaats vond in Studio A in New York. Dit is het enige nummer van Highway 61 Revisited dat door Tom Wilson is geproduceerd.
Het kostte indertijd wat moeite om de juiste versie op tape te zetten. Het aantal gebruikte takes staat op 20. Een heel schijfje kun je vullen met alle probeersels. Dat is ook gebeurd voor The Cutting Egde, deel 12 uit The Bootleg Series. Deze aflevering bevat álles wat Dylan de achttien maanden opnam voor zijn drie studio-albums Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde.
De titel is geen verwijzing naar de Engelse rockband, maar komt uit Lost Highway van Hank Williams, waarin de zin zit opgesloten: “I’m a rolling stone, I’m alone and lost.” Ondanks dat Dylan in deze periode overstapte van folkmuziek naar elektrische muziek, is Like A Rolling Stone een van zijn grootste hits. En dat is ook ondanks de lengte van het nummer: 6 minuten liefst.
53 jaar oud is Like A Rolling Stone. Een jaartal dat geen groots jubileum betekent. Maar het is wel een mooie aanleiding om het derde schijfje uit The Cutting Edge te draaien. En even geen WK Voetbal; Oranje speelt immers toch niet.

Dit blog verscheen ook op FritsTromp.nl.

dinsdag 12 juni 2018

Bound for love

Jubilation heet het album van The Band uit 1998. Het is de tiende plaat van de band en de derde uit hun comeback-periode. Jubilation is in het voorjaar van 1998 opgenomen in de thuisstudio van de zingende drummer Levon Helm.
Eén van de nummer is Bound by Love, geschreven door John Hiatt. Hij deelt ook de zang met de Amerikaans-Canadese popgroep. Het zal uit deze sessies zijn ontstaan, dat Helm een jaar of acht later bij Helm op het podium verscheen, om mee te zingen en te spelen in een uitvoering van The Weight, als afsluiter van Ramble at the Ryman. Het laatste couplet, dat in het origineel wordt gezongen met harmony vocals met Richard Manuel, zong Helm het met zijn dochter Amy.
John Hiatt is over vier weken in Nederland. Ongetwijfeld speelt hij Have A Little Faith In Me. Maar zou hij zich misschien ook wagen aan The Weight? Ik vermoed van niet.

Dit blog verscheen ook op FritsTromp.nl.

zondag 10 juni 2018

Archief

In The Woody Guthrie Center in Tulsa, Oklahoma, is over twee weken de Tarantula(s): Bob Dylan’s Novel Revisited te zien. De titel verwijst naar de eerste roman van Dylan, Tarantula. Hij schreef dit boek al in 1966, maar het mysterieuze motorongeluk vertraagde de uitgave van het boek tot 1971. De tekst van dit boek valt overigens buiten de Nobel Prijs; Dylan kreeg de prestigieuze literaire prijs voor zijn liedteksten, niet voor zijn andere geschreven teksten.
Tulsa is de stad waar het archief van Woody Guthrie ligt opgeslagen. Het is ook de stad waar het archief van Dylan is opgeborgen. Misschien was het wel logischer geweest om dit inmense archief naar Hibbing of Duluth in Minnesota te brengen. Deze steden waren immers de plekken waar Dylan is opgegroeid.
Hoewel? Logischer? Was het Dylan niet die heeft gezegd, dat je soms in een verkeerd gezin onder een verkeerde naam geboren kunt zijn? Amerika is “the land of the free”.
Afreizen naar Tulsa, dus.

vrijdag 8 juni 2018

Never ending tour

Gisteren was het dertig jaar geleden dat de Never Ending Tour startte. Dankzij het grondige werk van Bjorner, kunnen we de statistieken en feiten bij langs. Dat eerste concert was in Concord Pavilion, Californië, met G. E. Smith (gitaar), Kenny Aaronson (basgitaar) en Christopher Parker (drums) als begeleidingsband. Neil Young was de verrassing van de avond. Dertien nummers stonden op het menu in Californië, in 70 minuten gespeeld.
De term Never Ending Tour wordt nog wel bestreden. Tom Willems spreekt sinds vandaag van de Never Ending Series Of Tours (NEST), volgens hem een veel betere naam voor de inmiddels dertig jaar durende muzikale wereldreis van Bob Dylan. Ach, het is uiteindelijk 'maar' een titel, maar wel één waar iedereen een beeld bij heeft.
Dylan zelf schreef in de Liner Notes van zijn elpee World Gone Wrong: “By the way, bon't be bewildered by the Never Ending Tour chatter. There was a Never Ending Tour but it ended in 1991 with the departure of guitarist G. E. Smith. That one's long gone but there have been many others since then: 'The Money Never Runs Out Tour' (Fall of 1991) 'Southern Sympathizer Tour' (Early 1992) 'Why Do You Look At Me So Strangely Tour' (European Tour 1992) 'The One Sad Cry Of Pity Tour' (Australia & West Coast American Tour 1992) 'Outburst Of Consciousness Tour' (1992) 'Don't Let Your Deal Go Down Tour' (1993) and others, too many to mention each with their own character & design.”
Never Ending Tour. Het is maar hoe je het noemt. Het gaat erom dat Dylan on tour is. En de hoop dat hij volgend jaar weer naar Nederland komt.

donderdag 7 juni 2018

Slim


There’s a thief on the cross, his chances are slim. Zo begint het nummer There’s a thief on the cross van Bob Dylan. Het woordje ‘slim’ is wat me opvalt. Zo’n Nederlands woordje, slim. Maar de Engelse betekenis heeft niets met intelligentie te maken. Het woordenboek vertelt dat ‘slim’ in combinatie met ‘changes’, dus ‘slim changes’ betekent dat de kansen gering zijn.
Andere betekenissen wijzen op slank, tenger, dun, schraal. Vroeger gebruikten we nog wel eens bandjes om onze favoriete muziek mee te nemen op vakantie. In een walkman kon dan zo’n bandje makkelijk worden afgedraaid. Mijn broer had op een bandje de cd Made In Heaven van Queen. Het hoesje was ‘slim’, vertelde het papiertje. Het was inderdaad een smaller hoesje dan de gebruikelijke varianten.
Hetzelfde is met het woord 'brief'. In het Nederlands is dat een tekst van persoon A naar persoon B. Tegenwoordig doen we zoiets per mail, maar een brief wordt ook nog wel verstuurd. Het woord wordt ook in het Engels gebruikt. Dan heeft 'brief' de betekenis van kort, beknopt, een instructie, het behartigen van belangen en zelfs een pauselijk schrijven. Een brief in het Engels is 'a letter'; wij gebruiken letters om te schrijven.
Je hebt wel meer woorden die in een andere taal worden ‘geleend’. Vooral Engelse woorden zijn populair in het Nederlands. Andersom komt veel minder voor. Hoewel er wel één woord is dat onvertaald vanuit het Nederlands is overgenomen in het Engelse taalgebied. Dat is ‘apartheid': oké, een Afrikaans woord, maar het Afrikaans is een Nederlandse dochtertaal.
Enfin.
Woorden, taal, daarmee bezig zijn is een interessante bezigheid.

Dit blog verscheen in een andere variant op FritsTromp.nl.

woensdag 6 juni 2018

De jaren zestig


En Bob Dylan die verwoordde
Wat met je gevoelens spoorde
Bij je lange haren hoorde
En je huid
De jaren zestig
Een nieuwe lente van geluid
Aldus Adèle Bloemendaal in het lied De Jaren Zestig. Frits Spits heeft het nummer opgenomen in zijn canon De Standaards Van Spits uit 2015. Hij vermeldt als credits dat de tekst en muziek is geschreven door J. Boerstoel en M. van Dijk in 1992.
Ach ja, Bob Dylan als een verloren held uit de jaren zestig. Dat kennen we. Maar laten we geen verwijten maken. Want hoe vaak overkomt het jezelf niet, dat je een artiest een tijdje volgt, vervolgens een tijd niets er van hoort, tot er opeens een grote reclame-campagne op touw wordt gezet.
Ik doe niets af aan het werk van Dylan in de jaren zestig. Het is mooi werk. Een betere start kon de jongen uit Minnesota zich niet wensen. Maar toch, het mooiste werk moest toen nog komen. En we moesten er nog lang op wachten. Wat te denken van Blind Willie Mctell of Red River Shore? Het zijn maar twee songtitels, verre van compleet, natuurlijk.
Maar Bob Dylan afdoen alsof hij alleen in de jaren zestig de gevoelens onder woorden bracht, daarmee doe je hem wel flink tekort.

maandag 4 juni 2018

The writing is on the wall


Afgelopen najaar schreef ik een blog over Grant Shapps, voormalig partijleider van de Britse Conservatieve Partij. Hij sprak over premier Theresa May de woorden “The writing is on the wall”, verwijzend naar de magneetletters die achter May loslieten terwijl ze zich naar het einde van haar speech hoestte.
Een mooie verwijzing naar de Joodse Daniël, hoveling bij koning Belsassar van Babylonië.
Onlangs las ik ene artikel met dezelfde titel, The Writing's on the Wall. Maar dan over het album Modern Times van Bob Dylan. Een album als teken aan de wand. Een teken dat het einde inluidt van degene wie het betreft.
Theresa May is nog steeds premier van het Verenigd Koninkrijk, de Brexit wordt nog steeds voorbereid. Onze moderne tijden zijn nog steeds aan de gang. De tekenen aan de wand hebben nog geen verandering tot stand gebracht.

vrijdag 1 juni 2018

Filmpjes


Ik ben niet zo'n YouTube-volger. Als ik al filmpjes opzoek, fungeert de videodienst vooral als een radio-service. Voor muziek, al dan niet voor op de achtergrond. Maar toch, het is wel leuk om eens rond te neuzen op de grootste aanbieder van videoclips.
Zo zoek ik bijvoorbeeld graag naar Bob Dylan & Patti Smith - Dark Eyes (1995) Live N.Y., een mooie live-versie van de afsluiter van Empire Burlesque uit 1985. Of neem het duet Pancho And Lefty, dat Dylan opnam met Willie Nelson. Of zijn gastoptreden bij The Rolling Stones met het nummer Like A Rolling Stone, in 1997 opgenomen in Rio.
Of neem de filmversie van I'll Remember You, live in de film Masked & Anonymous.
Kortom, genoeg te zien. Vooral genoeg te beluisteren.

woensdag 30 mei 2018

Lezing


Op Artex Kunstenschool wordt dinsdag 12 juni om 18.30 uur een lezing gehouden over Bob Dylan. Dylankenner en literatuurhistoricus Liesje Schreuders van Bureau Boeiend gaat in op de biografie van Dylan, zijn ontwikkeling als dichter/songwriter en op de teksten zelf. Leuk vooruitzicht, een Waddeneiland bezoeken en naar een Dylan-lezing gaan.
Ondertussen noteert Dylan weer wat shows in het verre oosten, waar hij in de zomer een tournee verzorgt. De kans dat van een lopende subtournee van The Never Ending Tour een registratie op de markt komt, is nihil. Ondanks de strakke en vaststaande setlist, per avond.
Dat was ruim veertig jaar geleden wel anders, toen Before The Flood verscheen. Die vloed kwam inderdaad, na de scheiding van Sara Dylan – Lownds en de bekering. Naar aanleiding van een column van Hugo Borst, houdt Tom Willems op zijn blog een soort bespreking van Before The Flood. "Heeft Hugo Borst gelijk? Behoren de opnamen op Before The Flood tot de beste concertopnamen van Bob Dylan en The Band?"
Hans Altena herinnert zich de aankondiging van de elpee: “Was dit weer zo'n afknapper als Self Portrait, waar we stiekem trouwens van genoten tijdens onze vrijpartijen?” Geen idee, wordt er op Dylan's muziek gevreeën? En hoe zou dat dan moeten? Nou ja, Hans weet het en heeft er goede herinneringen aan.
We zullen nog wel even moeten wachten tot 2019, eer Dylan weer naar Nederland komt voor een optreden of twee, drie. We merken het vanzelf. Tot die tijd doen we ons maar tegoed aan lezingen op Texel en met Self Portrait en Before The Flood.

zaterdag 26 mei 2018

Levon Helm


Drummer Levon Helm is jarig. Nee. Drummer Levon Helm is niét jarig. Weliswaar zou hij vandaag 78 kaarsjes mogen uitblazen, maar Helm is in 2012 overleden, een maand voor zijn 72e verjaardag.
Levon Helm, de man met het accent uit Arkansas. Hij was het enige lid van The Band dat niet uit Canada kwam. Een mooie stem ook, rauw en overtuigend. Een multimuzikant, want behalve drums, speelde hij ook vooral de mandoline. En de stem, voor zover je de bono vox als instrument kunt bestempelen.
Helm leeft niet meer. Maar deze dag is een goede gelegenheid om muziek van The Band te luisteren. Of naar het optreden dat in van Ramble at the Ryman, waarbij hij de zang verdeelde met John Hiatt. Het laatste couplet, dat in het origineel wordt gezongen met harmony vocals met Richard Manuel, zong Helm het met zijn dochter Amy. Dit bezorgde mij het kippevel, vanwege deze uitvoering. Met de backing vocals van Amy Helm, multi-instrumentalist Larry Campbell, John Hiatt en de altijd mooie Shery Crow.

donderdag 24 mei 2018

77

Vandaag viert Bob Dylan zijn 77e verjaardag. Gisteren werd zijn naam genoemd bij een item op Radio 1, bij het overlijden van Philip Roth. Schrijver Peter Buwalda had het erover dat Roth onterecht nooit de Nobelprijs voor de Literatuur had gekregen. Waarbij hij een sneer uitdeelde naar Dylan, die “slechte romans” schrijft.
Beetje een flauwe opmerking. Alsof poëzie op muziek onder doet aan het zingende proza van bijvoorbeeld Roth.
Maar wat doet dat er toe. May your song always be sung, nietwaar?

zondag 20 mei 2018

Santa Fe


Vooropgesteld, het schietincident in Santa Fe, Texas, waarbij de 17-jarige scholier Dimitrios Pagourtzis negen scholieren en een leraar doodschoot, is verschrikkelijk. Er zijn dit jaar al zestien schietpartijen geweest in het onderwijs. Correspondent Wouter Zwart van de NOS merkt dat het cynisme daarover groeit onder Amerikaanse tieners. Hij vertelt over een scholier in Sante Fe die gisteren een vraag kreeg van een journalist: 'Je had vast niet gedacht dat dit op jouw school zou gebeuren?'
Zwart: "Ze zei, met een hartverscheurende kalmte: “Jawel hoor, het gebeurt overal. Ik heb altijd gedacht dat het hier uiteindelijk ook zou gebeuren.”
Donald Trump heeft al eens gezegd dat de gevolgen van schietpartijen ingeperkt kunnen worden als iedereen een wapen mag dragen. Dit is het keten van het lot. Het kwaad is geschied en zal onontkoombaar een keten van gebeurtenissen in gang zetten (wraak enz.). Tenzij de chain of events wordt gebroken op het moment dat God de dader het merkteken geeft dat hem vrijwaart van de straf der mensen. Zoals bij Kaïn.
En toch, hoe wreed het ook is, bij de naam van het plaats delict moet ik denken aan Bob Dylan. Toen hij zich na een mysterieus motorongeluk terugtrok uit het openbare leven, maakte hij muziek met zijn vrienden van The Band. De muzikanten sloten zichzelf op in de kelder van Big Pink, de woning van de band in New York. Eén van de liedjes die ze opnamen, heet Santa Fe.
Bindervoet & Henkes vertalen dit liedje als 'Sinterklaas, ouwe baas'. Grappig, maar zoals bij wel meer van hun omzettingen naar het Nederlands, is hun vertaling te grappig, te Nederlands, teveel van achter de dijken. Maar vooruit, vooralsnog is dit de enige officieuze vertaling, dus daar moeten we het maar mee doen.
Met zo'n liedje van Dylan krijg je uiteraard de slachtoffers van het bloedbad op de Santa Fe High School in Texas niet terug. Met een vrijere wapenwet ook niet. Tijd om deze keten van het lot te doorbreken met een merkteken.
Misschien kan Dylan's Santa Fe wel zo'n merkteken zijn.

zaterdag 19 mei 2018

Releases

De geruchtenmachine draait volop. Later dit jaar verschijnt namelijk historisch materiaal van Bob Dylan en The Band. Zo verschijnt van Dylan eindelijk The Gaslight Tapes officieel bij Columbia en verschijnt The Bootleg Series Vol. 14, met onder meer de afgekeurde New Yorkse sessies van Blood on the Tracks uit 1974. Vanwege de vijftigste verjaardag van Music From Big Pink van The Band, komt een geüpdatete versie op de markt.
The Gaslight Tapes is één van de eerste bootlegs van Bob Dylan. De drie-elpee is een geliefd object onder Dylan-verzamelaars. In 2005 verscheen een officieuze uitgave op cd, onder meer te verkrijgen in de verzamelbox Bob Dylan 60s collection van de Volkskrant, met een mooi boekje waarin een tekst van Martin Bril is opgenomen.
Blood On The Tracks is de zogenaamde echtscheidingsplaat van Bob Dylan. De nummers zijn een verwerking van de huwelijksproblemen met Sara Dylan-Lownds, de moeder van onder meer Jesse en Jakob Dylan. In Chronicles, Vol. 1, deel één uit zijn autobiografie, schrijft Dylan dat het album is gebaseerd op de korte verhalen van Anton Tsjechov.
Hoe het ook zij, alle nummers van dit album werden in september ’74 opgenomen in New York en geproduceerd door Phil Ramone. Dylan liet deze opnames horen aan zijn broer David Zimmerman, die adviezen gaf om de nummers nóg beter uit te voeren. In december nam Dylan vijf van de nummers opnieuw op in Minneapolis met een groep lokale sessie-muzikanten.
Een aantal van die New Yorkse versies waren al via proefpersingen uitgebracht en via Biograph en The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991 officieel uitgegeven. In het najaar volgen dus de volledige markt-uitgaven.
Music From Big Pink is het eerste album van The Band. Deze Canadees-Amerikaanse formatie bestond al acht jaar. Eerst als The Hawks, de begeleidingsband van Ronnie Hawkings. Toen Bob Dylan de overstap maakte naar de elektrische muziek, weekte hij de Canadezen Robbie Robertson, Richard Manuel, Garth Hudson, Rick Danko en de uit Arkansas afkomstige Levon Helm los van Hawkins. Omdat iedereen het over “The band” had, noemden ze zichzelf sindsdien ook The Band.
In 1966 kreeg Dylan een motorongeluk en zegde alle optredens af. The Band zat zonder werk en de muzikanten zochten hun beschutting in Big Pink, een groot roze geschilderd huis in West Saugerties, New York. Hun eerste muziek komt dus hier vandaan. Net als de opnames die ze in de kelder van dit huis op bandjes hebben gezet.
Enfin. Het zijn geruchten. Maar we gaan het meemaken.

Dit blog verscheen ook op FritsTromp.nl.

woensdag 16 mei 2018

Pulitzer

Ronan Farrow is journalist van The New Yorker en schreef over de seksuele misdragingen van film-tycoon Harvey Weinstein. De #metoo-campagne was gestart. Voor deze verslaggeving won de The New Yorker de Pulitzer Prize 2018 voor publieke dienstbaarheid.
Ook Bob Dylan ontving ooit de Pulitzer Prize. Dat was in 2008 in de onregelmatige categorie special citations and awards. Maar er zijn meer dwarsverbanden tussen Dylan en Satchel Ronan O’Sullivan Farrow. De journalist is zoon van filmactrice Mia Farrow en regisseur Woody Allen.
Heywood “Woody” Allen, geboren als Allan Stewart Konigsberg is een joodse alleskunner, net als Dylan. Of is Ronan’s vader toch Frank Sinatra, die tussen 1966–1968 met Farrow getrouwd was. En Sinatra, uit diens oeuvre zingt Dylan tegenwoordig songs van het American Songbook.
Enfin.
Zo zijn weer lijntjes te leggen tussen de schrijvers.

Dit blog verscheen eerder op FritsTromp.nl.

dinsdag 15 mei 2018

Tournee

Valt er niets te vertellen over Bob Dylan? Zijn er dagen dat we geen nieuws toegeworpen krijgen? Nee, dat is niet zo. De website ExpectingRain.com bestaat bij de gratie van Dylan-nieuws en nieuwtjes over Dylan-gerelateerde artiesten.
Dylan gaat in de zomer naar het oosten toe. Zijn tour ziet er voorlopig als volgt uit:

Zondag 29 juli Fuji Rock

Zaterdag 4 augustus Hong Kong
Maandag 6 augustus Singapore
Woensdag 8 augustus Perth
Zaterdag 11 augustus Adelaide
Maandag 13 augustus Melbourne
Zaterdag 18 augustus Sydney
Maandag 20 augustus Wollongong
Woensdag 22 augustus Newcastle
Vrijdag 24 augustus Brisbane
Zondag 26 augustus Auckland
Dinsdag 28 augustus Christchurch

Mooie vooruitzichten.

vrijdag 11 mei 2018

Adele

Lisa Lois gaat de theaters langs met nummers van Adele. Waaronder Make You Feel My Love. Geen nummer van Adele, maar van Dylan. Ik neem het dit snelle nieuwsmedium niet kwalijk. Ze kunnen ook niet alles weten. Maar hun huiswerk kunnen ze wel beter gaan doen. Nou ja, toe maar.
Iets anders. Het klopt dat Dylan de vloer aanveegt met Geef mij nu de nacht. Ik geef je de morgen terug uit Geef Mij Nu Je Angst. Het origineel is niet van André Hazes, hij vertaalde een lied van Udo Jürgens, Gib mir deine Angst. Van dé Udo Jürgens.
Staat genoteerd, bij deze.
Ook een kwestie van huiswerk doen.

woensdag 9 mei 2018

Floater

Een floater is de Engelse term voor glasvochttroebeling of myodesopsie. Ik heb hier wel een beetje last van. Het zijn schaduwachtige contouren die alleen of in groepen voorkomen in het gezichtsveld, die de vorm van puntjes, draden of stofwebben hebben en langzaam de oogbewegingen volgen. Het hindert niet, het is ongevaarlijk en het komt vaak voor.
Het is ook de titel van een lied van Dylan, afkomstig van “Love & Theft” uit 2001. Tussen haakjes staat als subtitel Too much to ask vermeldt. Teveel gevraagd.
Bij Dylan is het overigens niet te gauw teveel vraagt. De aankondiging van aflevering 14 uit The Bootleg Series doet mijn hart weer kloppen. Wéér een album met “afgekeurd materiaal”. Bij deze uitgave gaat het om materiaal rond Blood On The Tracks en The Rolling Thunder Revue. Enige overlap dus met The Rolling Thunder Revue, BS 5 uit 2002.
Hoewel bij de nieuwe Bootleg Series misschien meer de nadruk zal liggen op Blood On The Tracks. Met misschien wel de officiële uitgave van de New York-se opnames. Na het laten horen van deze opnames aan broertje David Zimmerman, besloot Dylan de nummers opnieuw op te nemen. Deze keer in Sound 80 in Minneapolis, met muzikanten die door David Zimmerman waren gerekruteerd.
Of is dit ook glasvochttroebeling? Gezichtsbedrog? Een floater?
Vast niet.

zondag 6 mei 2018

6 mei

Zestien jaar geleden maakte Pim Fortuyn zijn opmars in de plaatselijke en landelijke politiek. In Rotterdam was hij de onbetwiste leider van Leefbaar Rotterdam, bij de Tweede Kamerverkiezingen van datzelfde jaar 2002, veegde hij met zijn Lijst Pim Fortuyn de vloer aan met “Paars”. Toch was zijn komst omstreden: het gedachtegoed van de LPF was “niet rechts, maar extreem-rechts”. Daar moest tegen opgetreden worden.
En zo is het gekomen dat Volkert van der Graaf de daad bij het woord voegde en Fortuyn doodschoot. Als motief voor de moord verklaarde de milieuactivist dat hij Pim Fortuyn zag als een gevaar voor de zwakkeren in de maatschappij. Een aantal kogels in het lichaam van professor Pim maakten een einde aan zijn leven en politieke carrière.
Vier dagen eerder had Bob Dylan in de stad van Fortuyn een concert gegeven. Het was mijn eerste Dylan-show wat ik bezocht. Ahoy, 2 mei 2002. Tijdens deze show opende Dylan met Wait For The Light To Shine, een gospel-traditional. En prijkte Solid Rock op het lijstje van in totaal 21 nummers.
Herman Veenhof is de Dylan-kenner van het Nederlands Dagblad. In zijn recensie van dit optreden, dat 10 mei 2002 in de krant verscheen, analyseerde Veenhof: “Niet voor niets staat de song na 11 september weer op zijn lijst. En tussen zijn concert en dit stukje werd Fortuyn vermoord.”
Nu zal een direct verband tussen de moord op Fortuyn en het spelen van Solid Rock niet te maken zijn. Maar een troostvolle gedachte is het wel. Voor even hoop je dat Dylan een profeet voor de Lage Landen is.
Zestien jaar.

Gentlemen, he said
I don't need your organization, I've shined your shoes
I've moved your mountains and marked your cards
But Eden is burning, either getting ready for elimination
Or else your hearts must have the courage for the changing of the guards

De wachten zijn gewisseld.

zaterdag 5 mei 2018

Bevrijdingsdag

I married Isis on the fifth day of may
Met deze woorden begint Isis. Dit nummer staat op de plaat Desire. Een mooi album. Ook vanwege Sara, waarmee Desire afsluit. Een hartverscheurend liefdeslied voor mevrouw Dylan, die nog haar best deed om het huwelijk met Bob te redden. Dat huwelijk eindigde desalniettemin twee jaar later in een echtscheiding.
In dat huwelijk zaten al de nodige barsten. Blood On The Tracks, de plaat die aan Desire voorafgaat, staat vol met dat huwelijk in ontbinding. Of zoals zoon Jakob later zou zeggen: “When I'm listening to Blood On The Tracks, that's about my parents.”
We hoeven niet lang meer te wachten op de aflevering uit de Bootleg Series over Blood On The Tracks. Naar verluidt verschijnt deze in november. Eindelijk. De geruchten over deze editie uit BS doen al jaren de ronde.
I married Isis on the fifth day of may
Blind Willie McTell werd 5 mei 1898 geboren. Vijfentachtig jaar later nam Dylan het gelijknamige nummer op, met Mark Knopfler op gitaar. De grootmeester vond deze versie van het nummer een demo, en liet het in de kluizen van de platenmaatschappij liggen.
In 1991 verscheen het nummer alsnog, op de Bootleg Series 1-3. Twee jaar later kwamen Dylans vrienden van The Band met de 'definitieve' versie van het nummer Blind Willie McTell.
Vijf mei.
Een mooie dag om te trouwen. 

vrijdag 4 mei 2018

Chimes of Freedom

Dat het vandaag Dodenherdenking is, hoef ik niet uit te leggen. Vanavond is het in heel Nederland twee minuten stil. Ook het openbaar vervoer zal tijdens de herdenking stil zijn. Een lawaaidemonstratie tijdens de ceremonie, om aandacht te vragen voor de niet-witte slachtoffers van onder meer de politionele acties in Nederlands-Indië is door de rechter verboden.
Wat is een goed Dylan-nummer om vandaag te draaien? Hij is een Amerikaan. Met een Nederlandse herdenking heeft hij dus niets. Dat kun je hem niet verwijten. Wat is onze band met bijvoorbeeld Independence Day?
Dylan is wel joods. Zijn grootouders van vaders kant vluchtten in 1905 uit het Russische Odessa vanwege de antisemitische pogroms.
Ik draai vandaag maar Chimes of Freedom. In de versie van de bootleg Pionted Shoes And Shakespeare Hat, de registratie van het concert van 28 oktober 2005 in Ahoy, Rotterdam. Het carillon der vrijheid.
Om 20 uur gaat de muziek uit. En ben ik stil.

donderdag 3 mei 2018

Changing of the guards

Sixteen years.
Het zijn de woorden waar de elpee Street Legal van Bob Dylan mee begint. Het zijn de openingswoorden van Changing Of The Guards. De plaat verscheen in 1978, acht jaar voordat ik werd geboren. Acht jaar, dat is de helft van zestien jaar.
Street Legal, toegestaan om ermee de weg op de gaan. Dylan's échte echtscheidingsplaat, hoewel hij op de hoesfoto nog wel de trouwring om zijn ringvinger heeft. Ik kocht de elpee tijdens een zomervakantie in Zeeland, toen ik met een bevriende familie daar was.
Is Your Love in Vain staat ook op dit album. Met die mooie zin If I'm a fool you can have the night, you can have the morning too. Daarmee versloeg ik mijn vriend, die in die tijd nogal weg was van Geef Mij Nu Je Angst, in de uitvoering van Guus Meeuwis. De huiskamervraag is met welke zin uit dit lied van Dylan de nederpop-muzikanten Meeuwis en volkszanger André Hazes, van wie het origineel is, worden afgestraft.
Sixteen years.
Bedankt, Tom.

woensdag 2 mei 2018

2 mei

Vandaag is het zestien jaar geleden dat ik voor het eerst bij Bob Dylan ben geweest. Voor mij een half leven geleden. Het was mijn tweede concert dat ik toen bezocht. Twee jaar eerder was ik ook al in de Rotterdamse concertzaal geweest, toen voor een concert van Doe Maar. En ja, Bob Dylan is van een ander kaliber.
Sinds dat concert gaat Dylan meer dan daarvoor met mij op pad. Daarvoor had ik slechts van horen zeggen, die avond in mei 2002 heb ik hem voor het eerst horen spelen. Nog steeds geldt die show voor mij als norm voor alle resterende optredens.
Wait For The Light To Shine was het eerste wat Dylan mij in levende lijve toewenste. Blowin’ In The Wind zong hij meerstemmig met Larry Campbell en Charlie Sexton. Solid Rock knalde keihard door de zalen, een geloofsbelijdenis pur sang. Maar het mooiste en schoonste was wel Blind Willie McTell.
Zestien jaar.
Toen The Band afscheid nam met The Last Waltz, deden ze dat na zestien jaar muziek maken: eerst acht jaar met Ronnie Hawkins als The Hawks, daarna acht jaar met Bob Dylan en als zelfstandige band.
2 mei. Het is ook de dag dat Osama Bin Laden door Navy SEALs door het hoofd werd geschoten in een zwaarbeveiligd huis waar hij op dat moment verbleef. Diezelfde dag had ik voor Perspex van PespectieF een interview met Jan Marijnissen, voorman van de Socialistische Partij.
Een datum om te onthouden. Vooral vanwege 2 mei 2002.

dinsdag 1 mei 2018

Union Sundown

Vandaag is de Dag van de Arbeid. Een uitgelezen moment om te gaan werken, nietwaar? Niks mis met werken. Het levert geld op, je hebt sociale contacten, je ontplooit jezelf en je kunt je eigen sores thuis achterlaten. Of het levert je geen geld op, maar dan gaan de andere punten alsnog op. Tot zover de calvinist in mij, met de cultuuropdracht en zo.
Dag van de Arbeid. Dag van de vakbonden. De Union. Een feestdag. In ieder geval een dag om Union Sundown maar weer eens te draaien. Gelijk maar de hele elpee Infidels. Jammer dat Blind Willie McTell indertijd niet door Dylans eindredactie kwam. Hebben we het acht jaar met matige kopieën moeten doen, voordat het nummer eindelijk officieel verscheen op The Bootleg Series.
Blind Willie McTell, met die fine young handsome man, die bootlegged whiskey drinkt. Nu brouwt Dylan dat zelf, onder de naam Heaven's Door. Het is zoals Peerke terecht citeerde: "Some of these bootelggers, they make pretty fine stuff”.
Een feestdag vandaag. Een mooie werkdag, ook. En een goede dag om maar eens een glaasje whiskey erbij te pakken.
Proost!

maandag 30 april 2018

Queen Jane

Niet eens zo lang geleden was 30 april onze nationale feestdag. Met die dag vierden we dan de verjaardag van onze vorstin, koningin Beatrix. Zij was die dag zelf niet jarig, het was de verjaardag van haar moeder, koningin Juliana. Maar omdat Beatrix zelf in januari jarig is, en het dan geen dag is om gezellig te koekhappen, werd 30 april aangehouden als Konginnedag.
Afgelopen vrijdag vierden we pas voor vijfde keer de Koningsdag.
Onze staatshoofden kennen we niet. Ondanks hun glazen kooi, weten we niets van hen privé. We kennen onze vorst enkel bij benadering. Approximately, zoals de Engelstaligen het zo mooi verwoorden. Koning Willem-Alexander bij benadering. Koningin Beatrix bij benadering. Koningin Maxima bij benadering.
Queen Maxima Approximately.
Queen Jane Approximately.
Het origineel is terug te vinden op de elpee Highway 61 Revisited van Bob Dylan uit 1966. Het is één van de platen uit de elektrische trilogie, die Dylan halverwege de jaren zestig maakte. Op dezelfde plaat is bijvoorbeeld ook Desolation Row te horen, waarvan de eerste maten uit een live-versie uit 2007 vorige week in mijn hoofd zaten vastgeklemd.
Queen Jane Approximately.
Een mooie live-versie is terug te vinden op Dylan & The Dead. Dit album bestaat dertig jaar. Reden genoeg om het met Record Store Day opnieuw uit te geven. Een live-registratie van de tournee die Dylan in 1987 heeft gedaan, een stadiontournee met The Grateful Dead van Jerry Garcia. De live-plaat bevat overigens alleen nummers van Bob Dylan.
Koninginnedag bestaat niet meer. Alsof Dylan zich hier druk over maakt. Ik denk het niet. Hij zal vast geen weet hebben van de Oranjebitter, die wij jaarlijks door onze kelen gooien.
Wel is Dylan een liefhebber van whiskey. Zelfs zo'n liefhebber, dat hij zijn eigen whiskey-lijn heeft opgezet. Heaven's Door heet zijn drank. Vanaf volgende maand in de winkels. Het doet een beetje denken aan die fine young handsome man uit Blind Willy McTell. Of aan de reclames voor auto's en lingerie, waar Dylan zijn stem heeft geleend.
Het doet er ook niet zoveel toe. Voorstanders van de monarchie, of bepleiters van een republiek, dit zijn belangrijke dingen. Je ziel verkopen aan een kapitalistisch systeem, of spreekbuis zijn van een generatie. Ook niet onbelangrijk. Maar zodra je Dylan aanzet, vallen deze stellingnames weg.
En dus zet ik Dylan & The Dead maar weer op.

zondag 29 april 2018

Aantekeningen #36: Visions of Johanna

Al een paar dagen liep ik rond met een deuntje in mijn hoofd. Of nou ja, het waren de eerste vier, vijf maten van een lied. Maar na die paar maten stopte het. Ik kon het niet verder afmaken, waardoor de song in mijn hoofd bleef haken. De enige wat vage aanwijzing was dat het iets met Dylan te maken had, en iets met een groenblauwe kleur.
Vandaag viel het kwartje. De groenblauwe kleur komt van de bootleg The Oldest Son Of A Crazy Man, de live-registratie die Rattle Snake maakte van twee optredens van Dylan in de Heineken Music Hall. De concerten vonden zondag 8 en maandag 9 april 2007 plaats, Eerste en Tweede Paasdag. Twee optredens, verdeeld over drie schijfjes. Ik was het tweede concert van de partij.
De vier maten in mijn hoofd komen van dat concert. Het zijn de eerste tonen van Visions Of Johanna. Uitgevoerd met het gele keyboard op orgel-geluid, met Danny Freeman en Stu Kimball als begeleidende gitaristen.
Met deze vondst kan ik weer rustig slapen.
Ondertussen draait de wereld gewoon door.
Universal Love heb ik inmiddels in huis. Een EP met zes liedjes over 'same sex love'. Dylan zingt He's Funny That Way, een tekst uit 1928 van Richard Whiting en Neil Moret. Zij hadden het over dat zij leuk is, maar voor de gelegenheid heeft Dylan de tekst uit de American Songbook aangepast.
De wereld draait door. De Zweedse Academie ook.
Nu is dit comité altijd al een bron van discussie. De achttien leden verdeelt namelijk de Nobelprijs voor de Literatuur. En anders dan de andere wetenschappelijke disciplines, is literatuur een omstreden onderwerp. Want waarom won Dylan in 2016 de Nobelprijs? Is een liedjeszanger wel goed genoeg voor deze prestigieuze prijs?
Het selecte gezelschap ligt onder vuur vanwege aantijgingen wegens seksueel misbruik van de Fransman Jean-Claude Arnault. Hij is getrouwd met dichteres Katarina Frostenson, één van de leden van het Nobelprijs-comité. De aanklachten zijn niet bewezen, het onderzoek loopt nog.
Hij zou ook, met informatie van zijn vrouw, zeven keer de naam van de potentiële Nobelprijswinnaar hebben gelekt. Frostenson zou geld van de Academie hebben doorgesluisd naar een cultuurclub die haar man runde. Desalniettemin zijn al zeven leden opgestapt.
Het zijn zomaar wat weerspiegelingen van een dag als vandaag.

zaterdag 28 april 2018

Setlist Verona, Italië, 27 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Verona, Italië (met dank aan BobLinks). De Europese tournee zit erop, bij deze. In juli volgt de Japanse of Aziatische zomertournee.

vrijdag 27 april 2018

Setlist Jesolo, Italië, 26 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Jesolo, Italië (met dank aan BobLinks).

donderdag 26 april 2018

Setlist Genoa, Italië, 25 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Genoa, Italië (met dank aan BobLinks).

dinsdag 24 april 2018

Setlist Baden-Baden, Duitsland, 23 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Baden-Baden, Duitsland (met dank aan BobLinks)

maandag 23 april 2018

Setlist Neurenberg, Duitsland, 22 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Neurenberg, Duitsland (met dank aan BobLinks).

zondag 22 april 2018

Setlist Bielefeld, Duitsland, 21 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Bielefeld, Duitsland (met dank aan BobLinks).

vrijdag 20 april 2018

Setlist Krefeld, Duitsland, 19 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Krefeld, Duitsland (met dank aan BobLinks).

donderdag 19 april 2018

Setlist Leipzig, Duitsland, 18 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Leipzig, Duitsland (met dank aan BobLinks).

woensdag 18 april 2018

Dylan in Amsterdam

Vorig jaar viel 17 april in het Paasweekend. Toen was 17 april de Tweede Paasdag. En het was de middelste van drie concerten van Bob Dylan in AFAS Live in Amsterdam. Dat concert heb ik bijgewoond. Samen met mijn makker Wietse.
Het was mijn negende Dylan-concert dat ik heb gezien. Net als alle andere concerten, heb ik ook aan dit optreden een fysieke herinnering. Het kaartje kocht ik nog in het “oude jaar” 2016, waardoor de concertzaal op de ticket nog als “Heineken Music Hall” staat vermeld. Wel in kleine lettertjes nog vermeld dat het “Vanaf 1 januari 2017 AFAS Live” is.
Ik mocht me eens vergissen.
Van al mijn Dylan-optredens heb ik een bootleg in huis. Een concertregistratie vanuit het publiek. En ook van deze show. Die cd’s zien er mooi en verzorgd uit. Geen gebrande schijfjes, met een bruine achterkant. Maar een keurig zilver schijfje. Aangevuld met leuke foto’s in een mooi boekje. Uitgegeven via een ondergrondse label, luisterend naar een naam als Rattle Snake of Crystal Cat.
Gedistribueerd via de bekende parkeerplaatsen en achterkamers.
Vandaag is een mooie dag om de bootleg van vorig jaar maar weer te draaien. En me te verheugen op songs als Pay In Blood, Scarlet Town en Desolation Row.

Dit blog verscheen eerder op FritsTromp.nl.

dinsdag 17 april 2018

Setlist Wenen, Oostenrijk, 16 april 2018

Things Have Changed (Bob on Piano)
Don't Think Thice, It's All Right (Bob on Piano)
Highway 61 Revisited (Bob on Piano)
Simple Twist Of Fate (Bob on Piano)
Duquesne Whistle (Bob on Piano)
Melancholy Mood (Bob center stage)
Honest With Me (Bob on Piano)
Tryin' To Get To Heaven (Bob on piano)
Come Rain Or Come Shine (Bob on piano)
Pay In Blood (Bob on Piano)
Tangled Up In Blue (Bob on Piano)
Early Roman Kings (Bob on Piano)
Desolation Row (Bob on Piano)
Love Sick (Bob on Piano)
Autumn Leaves (Bob center stage)
Thunder On The Mountain (Bob on Piano)
Soon After Midnight (Bob on Piano)
Long and Wasted Years (Bob on Piano)

Encore

Blowin' In The Wind (Bob on Piano)
Ballad Of A Thin Man (Bob on Piano)

Bovenstaand de setlist van gisteravond in Wenen, Oostenrijk (met dank BobLinks).