zaterdag 26 mei 2018

Levon Helm


Drummer Levon Helm is jarig. Nee. Drummer Levon Helm is niét jarig. Weliswaar zou hij vandaag 78 kaarsjes mogen uitblazen, maar Helm is in 2012 overleden, een maand voor zijn 72e verjaardag.
Levon Helm, de man met het accent uit Arkansas. Hij was het enige lid van The Band dat niet uit Canada kwam. Een mooie stem ook, rauw en overtuigend. Een multimuzikant, want behalve drums, speelde hij ook vooral de mandoline. En de stem, voor zover je de bono vox als instrument kunt bestempelen.
Helm leeft niet meer. Maar deze dag is een goede gelegenheid om muziek van The Band te luisteren. Of naar het optreden dat in van Ramble at the Ryman, waarbij hij de zang verdeelde met John Hiatt. Het laatste couplet, dat in het origineel wordt gezongen met harmony vocals met Richard Manuel, zong Helm het met zijn dochter Amy. Dit bezorgde mij het kippevel, vanwege deze uitvoering. Met de backing vocals van Amy Helm, multi-instrumentalist Larry Campbell, John Hiatt en de altijd mooie Shery Crow.

donderdag 24 mei 2018

77

Vandaag viert Bob Dylan zijn 77e verjaardag. Gisteren werd zijn naam genoemd bij een item op Radio 1, bij het overlijden van Philip Roth. Schrijver Peter Buwalda had het erover dat Roth onterecht nooit de Nobelprijs voor de Literatuur had gekregen. Waarbij hij een sneer uitdeelde naar Dylan, die “slechte romans” schrijft.
Beetje een flauwe opmerking. Alsof poëzie op muziek onder doet aan het zingende proza van bijvoorbeeld Roth.
Maar wat doet dat er toe. May your song always be sung, nietwaar?

zondag 20 mei 2018

Santa Fe


Vooropgesteld, het schietincident in Santa Fe, Texas, waarbij de 17-jarige scholier Dimitrios Pagourtzis negen scholieren en een leraar doodschoot, is verschrikkelijk. Er zijn dit jaar al zestien schietpartijen geweest in het onderwijs. Correspondent Wouter Zwart van de NOS merkt dat het cynisme daarover groeit onder Amerikaanse tieners. Hij vertelt over een scholier in Sante Fe die gisteren een vraag kreeg van een journalist: 'Je had vast niet gedacht dat dit op jouw school zou gebeuren?'
Zwart: "Ze zei, met een hartverscheurende kalmte: “Jawel hoor, het gebeurt overal. Ik heb altijd gedacht dat het hier uiteindelijk ook zou gebeuren.”
Donald Trump heeft al eens gezegd dat de gevolgen van schietpartijen ingeperkt kunnen worden als iedereen een wapen mag dragen. Dit is het keten van het lot. Het kwaad is geschied en zal onontkoombaar een keten van gebeurtenissen in gang zetten (wraak enz.). Tenzij de chain of events wordt gebroken op het moment dat God de dader het merkteken geeft dat hem vrijwaart van de straf der mensen. Zoals bij Kaïn.
En toch, hoe wreed het ook is, bij de naam van het plaats delict moet ik denken aan Bob Dylan. Toen hij zich na een mysterieus motorongeluk terugtrok uit het openbare leven, maakte hij muziek met zijn vrienden van The Band. De muzikanten sloten zichzelf op in de kelder van Big Pink, de woning van de band in New York. Eén van de liedjes die ze opnamen, heet Santa Fe.
Bindervoet & Henkes vertalen dit liedje als 'Sinterklaas, ouwe baas'. Grappig, maar zoals bij wel meer van hun omzettingen naar het Nederlands, is hun vertaling te grappig, te Nederlands, teveel van achter de dijken. Maar vooruit, vooralsnog is dit de enige officieuze vertaling, dus daar moeten we het maar mee doen.
Met zo'n liedje van Dylan krijg je uiteraard de slachtoffers van het bloedbad op de Santa Fe High School in Texas niet terug. Met een vrijere wapenwet ook niet. Tijd om deze keten van het lot te doorbreken met een merkteken.
Misschien kan Dylan's Santa Fe wel zo'n merkteken zijn.

zaterdag 19 mei 2018

Releases

De geruchtenmachine draait volop. Later dit jaar verschijnt namelijk historisch materiaal van Bob Dylan en The Band. Zo verschijnt van Dylan eindelijk The Gaslight Tapes officieel bij Columbia en verschijnt The Bootleg Series Vol. 14, met onder meer de afgekeurde New Yorkse sessies van Blood on the Tracks uit 1974. Vanwege de vijftigste verjaardag van Music From Big Pink van The Band, komt een geüpdatete versie op de markt.
The Gaslight Tapes is één van de eerste bootlegs van Bob Dylan. De drie-elpee is een geliefd object onder Dylan-verzamelaars. In 2005 verscheen een officieuze uitgave op cd, onder meer te verkrijgen in de verzamelbox Bob Dylan 60s collection van de Volkskrant, met een mooi boekje waarin een tekst van Martin Bril is opgenomen.
Blood On The Tracks is de zogenaamde echtscheidingsplaat van Bob Dylan. De nummers zijn een verwerking van de huwelijksproblemen met Sara Dylan-Lownds, de moeder van onder meer Jesse en Jakob Dylan. In Chronicles, Vol. 1, deel één uit zijn autobiografie, schrijft Dylan dat het album is gebaseerd op de korte verhalen van Anton Tsjechov.
Hoe het ook zij, alle nummers van dit album werden in september ’74 opgenomen in New York en geproduceerd door Phil Ramone. Dylan liet deze opnames horen aan zijn broer David Zimmerman, die adviezen gaf om de nummers nóg beter uit te voeren. In december nam Dylan vijf van de nummers opnieuw op in Minneapolis met een groep lokale sessie-muzikanten.
Een aantal van die New Yorkse versies waren al via proefpersingen uitgebracht en via Biograph en The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991 officieel uitgegeven. In het najaar volgen dus de volledige markt-uitgaven.
Music From Big Pink is het eerste album van The Band. Deze Canadees-Amerikaanse formatie bestond al acht jaar. Eerst als The Hawks, de begeleidingsband van Ronnie Hawkings. Toen Bob Dylan de overstap maakte naar de elektrische muziek, weekte hij de Canadezen Robbie Robertson, Richard Manuel, Garth Hudson, Rick Danko en de uit Arkansas afkomstige Levon Helm los van Hawkins. Omdat iedereen het over “The band” had, noemden ze zichzelf sindsdien ook The Band.
In 1966 kreeg Dylan een motorongeluk en zegde alle optredens af. The Band zat zonder werk en de muzikanten zochten hun beschutting in Big Pink, een groot roze geschilderd huis in West Saugerties, New York. Hun eerste muziek komt dus hier vandaan. Net als de opnames die ze in de kelder van dit huis op bandjes hebben gezet.
Enfin. Het zijn geruchten. Maar we gaan het meemaken.

Dit blog verscheen ook op FritsTromp.nl.

woensdag 16 mei 2018

Pulitzer

Ronan Farrow is journalist van The New Yorker en schreef over de seksuele misdragingen van film-tycoon Harvey Weinstein. De #metoo-campagne was gestart. Voor deze verslaggeving won de The New Yorker de Pulitzer Prize 2018 voor publieke dienstbaarheid.
Ook Bob Dylan ontving ooit de Pulitzer Prize. Dat was in 2008 in de onregelmatige categorie special citations and awards. Maar er zijn meer dwarsverbanden tussen Dylan en Satchel Ronan O’Sullivan Farrow. De journalist is zoon van filmactrice Mia Farrow en regisseur Woody Allen.
Heywood “Woody” Allen, geboren als Allan Stewart Konigsberg is een joodse alleskunner, net als Dylan. Of is Ronan’s vader toch Frank Sinatra, die tussen 1966–1968 met Farrow getrouwd was. En Sinatra, uit diens oeuvre zingt Dylan tegenwoordig songs van het American Songbook.
Enfin.
Zo zijn weer lijntjes te leggen tussen de schrijvers.

Dit blog verscheen eerder op FritsTromp.nl.

dinsdag 15 mei 2018

Tournee

Valt er niets te vertellen over Bob Dylan? Zijn er dagen dat we geen nieuws toegeworpen krijgen? Nee, dat is niet zo. De website ExpectingRain.com bestaat bij de gratie van Dylan-nieuws en nieuwtjes over Dylan-gerelateerde artiesten.
Dylan gaat in de zomer naar het oosten toe. Zijn tour ziet er voorlopig als volgt uit:

Zondag 29 juli Fuji Rock

Zaterdag 4 augustus Hong Kong
Maandag 6 augustus Singapore
Woensdag 8 augustus Perth
Zaterdag 11 augustus Adelaide
Maandag 13 augustus Melbourne
Zaterdag 18 augustus Sydney
Maandag 20 augustus Wollongong
Woensdag 22 augustus Newcastle
Vrijdag 24 augustus Brisbane
Zondag 26 augustus Auckland
Dinsdag 28 augustus Christchurch

Mooie vooruitzichten.

vrijdag 11 mei 2018

Adele

Lisa Lois gaat de theaters langs met nummers van Adele. Waaronder Make You Feel My Love. Geen nummer van Adele, maar van Dylan. Ik neem het dit snelle nieuwsmedium niet kwalijk. Ze kunnen ook niet alles weten. Maar hun huiswerk kunnen ze wel beter gaan doen. Nou ja, toe maar.
Iets anders. Het klopt dat Dylan de vloer aanveegt met Geef mij nu de nacht. Ik geef je de morgen terug uit Geef Mij Nu Je Angst. Het origineel is niet van André Hazes, hij vertaalde een lied van Udo Jürgens, Gib mir deine Angst. Van dé Udo Jürgens.
Staat genoteerd, bij deze.
Ook een kwestie van huiswerk doen.