dinsdag 19 februari 2019

Bob Dylan in Nederland

Het lijkt er sterk op dat Bob Dylan dit voorjaar en deze zomer niet naar Nederland komt. Over anderhalve maand begint de Europese tournee; hoewel tussen Valencia (7 mei) en Bergen (21 juni) ook een groot gat zit, heeft het alle schijn dat Dylan naar het Europese continent komt voor liefst twee tournees. Waarbij hij Nederland dus over slaat.
Desalniettemin hebben we een kans om Dylan bij benadering te zien optreden. De Amerikaanse countryzanger en acteur Kris Kristofferson komt dinsdag 11 juni voor een eenmalig Nederlands optreden naar De Oosterpoort in Groningen. Hij is de man van The 30th Anniversary Concert Celebration van Bob Dylan en de man die de koebel en de bongo’s vasthoudt, terwijl Kenny Buttrey ze bespeelt in Lay, Lady, Lay.
Sheryl Crow staat op 16 juni in de 013 in Tilburg. Zij speelde onder meer Mississippi van Dylan.
Of komt Dylan alsnog zelf naar de Lage Landen?
You never know.

zondag 17 februari 2019

Verloren zoon

De dominee preekte over de verloren zoon. Die gelijkenis heeft altijd als moraal van het verhaal dat je altijd bij God de Vader terug kunt en mag komen. Mooi, maar je bent mij al gelijk kwijt.
Ik zit namelijk met mijn gedachten bij Mississippi van Bob Dylan. You can always come back, but you can’t come back all the way, zingt de bard in dit nummer. Mooi, die woordspeling met terugkomen.
Dylan's versie verscheen in 2001 op zijn album “Love and theft”; eerdere opnames dateren uit 1997 tijdens de opnames voor Time Out Of Mind. De tekst had hij al klaar, proefopnames ook al, toen hij de tekst gaf aan Sheryl Crow. De immer schone countryzangeres nam Mississippi op voor haar album The Globe Sessions uit 1998.
Maar daar gaat het natuurlijk niet om.
Het gaat om het terugkomen.
Je kunt altijd terugkomen.
De woordspeling is in de vertaling van Bindervoet en Henkes niet meegenomen. Je kan wel terugkomen maar helemaal terug dat lukt geen hond, noteert het vertaalduo in Overijssel, zoals Mississippi in hun omzetting heet.
Ach ja. Toe maar.

zaterdag 16 februari 2019

Priester

Look out your window, baby, there’s a scene you’d like to catch
The band is playing “Dixie,” a man got his hand outstretched
Could be the Führer
Could be the local priest
You know sometimes Satan comes as a man of peace

© Bob Dylan, 1983

vrijdag 15 februari 2019

Adelaide

Australië ligt qua tijdszone verder dan Nederland. Als in dit land de dag is begonnen, duurt het een etmaal voordat Nederland aan de beurt is. Toen Bob Dylan in 1986 met Tom Petty & The Heartbreakers door dit land tourde, waren zijn shows al afgelopen op het moment dat in Nederland de zon op kwam.
Net zoals die avond in Adelaide van 15 februari, onderdeel van 1986 True Confessions Far East Tour. Een show met 26 nummers, waar de nummers die Petty speelt niet zijn meegeteld. Ik was er niet bij, vanzelfsprekend. Die dag zou ik geboren worden, die dag volgens de Nederlandse tijdrekening.
Desalniettemin kan ik redelijk dicht bij dit optreden komen. Negen dagen later gaven de mannen een optreden in The Sydney Entertainment Centre in Sydney. Dat optreden is via het witte platenlabel Sonic Boom op cd uitgebracht. En dus kan ik op die manier dicht bij de Dylan komen van die dag in 1986. Die ene voor mij zo belangrijke dag.

woensdag 13 februari 2019

(Don't) Look Back

Aan mijn verzameling van Bob Dylan-albums is een nieuw exemplaar toegevoegd. Niet een nieuwe plaat met eigen songs, maar een heus White Album. Het is niet de witte The Beatles van The Beatles, een verslag van een band in ontbinding. Maar een échte witte plaat.
Bert van de Kamp, voormalig muziekredacteur, schrijft in zijn onderhoudende boekje ABCDylan uit 2011 het volgende: “Witte Platen Van witte labels en witte hoezen voorziene, illegale uitgaven met (live)werk van bekende artiesten, van wie er aan het einde van de jaren zestig een hele reeks verschenen. Fans van Dylan vielen in dit opzicht ook in de prijzen (zie Little White Wonder, Great White Wonder, Stealin' en Daddy Rolling Stone). Later verschenen ze ook op cd en wezen nog slechts 'bootlegs' genoemd. Dylan en zijn management probeerden de bootleggers met de zogenaamde Bootleg Series de pas af te snijden.”
Een bootleg dus, genoemd naar de manier van smokkelen van het betreffende materiaal: via de laarzen, de boots. Zo ook mijn nieuwe Dylan-plaat dus. (Don't) Look Back heet mijn 3lp, een verwijzing naar de docufilm van D.A. Pennebaker uit 1967. Een verwijzing, want de film heet Dont Look Back, zonder apostrof en zonder de haken. Maar dat is voor een goede verstaander van ondergeschikt belang.
De drie zwarte schijven zitten in een doorzichtig folie. Op de hoes staat een korzelige foto van Dylan tijdens zijn optreden van het festival Isle of Wight in 1969. Aan de linkerkant van de hoes staat de tracklist, bovenaan in het midden enkel de naam DYLAN. Wat die tracklist betreft, het heeft een aantal foutjes. Zo is Percy's Song veranderd in Turn, Turn en is het anti-McCarthy-nummer over John Birch veranderd in John Birtch Society Blues – in plaats van Talkin' John Birch Paranoid Blues.
Maar dat zijn details.
Onderzoek via internet wijst uit dat het een album is uit 1971 en geperst bij het label is SODS Great Sound. De box zou eveneens het 1966-interview van Dylan in de Playboy moeten hebben, maar dat interview ontbreekt in mijn exemplaar. Je kunt niet alles hebben.
Sommige edities van deze bootleg hebben een andere foto, namelijk die van Greatest hits volume II. Die uitgave, eventueel met het interview bijgevoegd, dat is nog iets voor een andere keer om op te zoeken. Vooralsnog ben ik in mijn nopjes: een mooie box, een mooi item voor in mijn collectie.

Dit blog staat ook op FritsTromp.nl.

maandag 11 februari 2019

Kris Kristofferson

Zanger en acteur Kris Kristofferson komt in juni naar De Oosterpoort in Groningen. Hij wordt begeleid door The Strangers, de voormalige band van wijlen Merle Haggard. Kris Kristofferson, goede naam.
Hij is onder meer de man die het introductiepraatje houdt tijdens The 30th Anniversary Concert Celebration van Bob Dylan. Hij is de man die Sinead O'Connor opvangt, nadat zij tijdens datzelfde concert werd uitgejouwd door het Dylan-publiek; sister Sinead wilde I Believe In You zingen, maar dat werd 'm niet.
Kris Kristofferson is ook Billy The Kid in de film Pat Garrett and Billy the Kid van Sam Peckinpah uit 1973. In deze western maakt Dylan zijn opwachting als Alias, zijn debuut als acteur in een speelfilm.
Het zijn zomaar wat kleine dwarsverbanden van Kris Kristofferson en Bob Dylan.

zondag 10 februari 2019

Love minus zero

Mijn broer Maarten was verbaasd. Op Spotify was niets te vinden. Tenminste, niet wat hij zocht: de live-uitvoering van Love Minus Zero/No Limit van de Unplugged-cd van Bob Dylan. Terwijl de rest van dit concert wel op de Zweedse aanbieder van muziekstream.
Het nummer staat wel op de Unplugged-cd. Dat wil zeggen: je vindt Love Minus Zero terug op de Engelse persing van het optreden. Op de Amerikaanse versie ontbreekt het liedje dan weer. De Amerikaanse variant is op Spotify gegooid.
Waarom zit er een verschil in deze twee uitvoeringen van MTV Unplugged? Tjah. Verschillende landen, verschillende wensen. Dat is het verschil in het feit dat Dylan's plaat Bringing It All Back Home uit 1965 in Nederland op de markt is gebracht onder de titel Subterranean Homesick Blues, zoals de eerste singel van dit album heette.
Dat is het verschil waarom John Wesley Harding in elk land dat het op de markt kwam, een andere kleur hoes kreeg. Het was de tijd dat de platenmaatschappij in elk land een eigen kantoor had, dat voor dit soort zaken eigen keuzes moest maken.
Dat is het verschil waarom verschillende platen in diverse landen als mono of als stereo verschenen.
Dat soort dingen.