donderdag 25 mei 2017

Manchester

Maandagavond blies een IS-terrorist zichzelf op. Hij deed dat na een concert van de Amerikaanse popster Ariana Grande, in de hal van de Manchester Arena. Onder de slachtoffers vooral kleine kinderen, de jongste was 8 jaar (Saffie). Dieptriest, zoiets.
Ik moest onwillekeurig denken aan Dylan's optreden in Manchester Free Trade Hall van 17 mei 1966. Het zijn twee totaal verschillende gebeurtenissen. Dylan's confrontatie met zijn fans staat in geen verhouding tot het verliezen van je familie of kind.
Dat gezegd hebbende, heb ik vandaag toch maar The "Royal Albert Hall" Concert beluisterd. Dit is het vierde deel uit de Bootleg Series van Dylan. Abusievelijk is de ondertitel in al die jaren ongewijzigd gebleven. Het concert waar het hier om gaat, is niét opgenomen in The "Royal Albert Hall" Concert, maar in de Free Trade Hall in Manchester.
Dit optreden is één van de meest gebootlegde concerten uit de popmuziek. Waar de fout is geslopen dat het optreden in Londen zou hebben plaatsgevonden, weet ik zo niet. Wel dat iedereen weet dat de ondertitel foutief is. Dit is gecorrigeerd bij 'Bob Dylan: The 1966 Live Recordings'. Dit is een box met vrijwel alle opnames van deze Engelse tournee.
Het verhaal rondom deze tournee en met name dit optreden moge bekend zijn. Dylan stapte in deze periode over van akoestische naar elektrische muziek. Tijdens de tournee speelde hij voor de pauze een akoestische set, na de pauze kwam het rockgedeelte waar Dylan werd bijgestaan door de jongens van The Hawks (later The Band).
De tournee was een aanvaring met het publiek, dat veelal bestond uit 'conservatieve folkliefhebbers'. Zij vonden dat de zuivere folk gespeeld wordt door akoestische singer-songwriters zoals Woody Guthrie, Joan Baez en Pete Seeger. In Manchester kwam de slag tussen Dylan en de fans tot een climax. Vanuit het publiek schreeuwde iemand “Judas!”, waarna Dylan antwoordde: “I don't believe you. You're a liar!”
De zanger draaide zich om naar zijn band en gaf de dienstmededeling: “Play it fuckin' loud.”
In een interview met Mikal Gilmore (Rolling Stone #1166, september 2012) zei Dylan over dit voorval het volgende: “It's an old thing – it's a part of the tradition. It goes way back. These are the same people that tried to pin the name Judas on me. Judas, the most hated name in human history! If you think you've been called a bad name, try to work your way out from under that. Yeah, and for what? For playing an electric guitar? As if that is in some kind of way equitable to betraying our Lord and delivering him up to be crucified. All those evil motherfuckers can rot in hell.”
Maar deze fan-artiest-botsing staat in geen verhouding tot de aanslag bij Ariana Grande.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen