zondag 22 mei 2016

Aantekeningen # 32: Silent Weekend

Afgelopen weekend was ik niet thuis, maar op locatie. Een voorbereidingsweekend van het evangelisatieproject in de provincie. Ongelukkig moment, voor een Dylan-fan. Want dit weekend werden in het land diverse activiteiten georganiseerd, wegens Dylan's 75e verjaardag van komende dinsdag. En, minstens net zo belangrijk: dit weekend verscheen Fallen Angels. De 37e studioplaat van de maestro.
Desalniettemin ging ik op pad. Ik had bij mijn platenboer Wobbe de nieuwe Dylan-cd al in huis gehaald. Gauw de nummers op mijn telefoon gezet, zodat ik in verloren momenten naar Fallen Angels kon luisteren. Die verloren momenten waren er gelukkig genoeg: een treinreis, een pauze, een vrij moment.
Na afloop van het weekend, zijn we als projectbestuur nog uit eten geweest. Bij een lokale eetgelegenheid, luisterend naar de naam Woody's. Hey hey, Woody Guthrie, I wrote you a song. In dit restaurant werd ook muziek gedraaid. Voor zover ik erop gespitst was, herkende ik een aantal nummers. Waaronder The Boxer van Simon & Garfunkel, waarbij ik steeds moest denken aan de uitvoering van Dylan op Self Portrait.
Even later werd Dylan zelf nog ingezet. Just Like A Woman. Een nummer van Blonde On Blonde, gedraaid in de braakliggende week tussen Blonde On Blonde's 50e verjaardag en Dylan's 75e verjaardag.
Thuisgekomen ben ik gelijk doorgegaan naar een Dylan-tribute in mijn stad. Een voormalige kerk deed hiervoor dienst als concertzaal. De kerk heet nu het Tromp-theater, omdat het gelegen is aan de M.H. Trompstraat. Een kerk, mijn achternaam en Bob Dylan: ik moést me er wel melden. Piet Kok en Roelof Reineman speelden op uitnodiging van Stichting Jokerman een boel songs van de bard uit Minnesota – voor een publiek van zo'n twintig mensen, waarvan een handjevol twintigers.
Een silent weekend was het dus zeker niet. Maar daarvoor ben je ook geen fan van Dylan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen