zaterdag 7 januari 2017

Martin Scorsese: No Direction Home

Het was vrijdagavond en de ijzel trok over het land (bij geval dezelfde tijd van het jaar als in 2016). Een mooie gelegenheid om de documentaire No Direction Home van Martin Scorsese maar weer eens te kijken. Liefst twee dvd-schijfjes zijn nodig om de volledige docu van ruim drie uur te herbergen.
In deze film legt Scorsese de focus op de beginjaren van Bob Dylan. Zijn jeugd in Hibbing, Minnesota. De tocht naar Greenwich Village, New York. De invloed van Woody Guthrie. De folkmuziek met onder meer Dave Van Ronk en Liam Clancy van The Clancy Brothers. De naamswijziging van Zimmerman naar Dylan. De film eindigt in 1966 met de Engelse tournee, waarbij Dylan voor Judas wordt uitgemaakt.
Goede titel van de film. No Direction Home. Dylan vertelt in de film dat hij met zijn muzikale odyssee op weg ging naar huis – Minnesota was sowieso niet zijn thuis. Hij was geboren in het verkeerde gezin, met een verkeerde naam en in een verkeerde Amerikaanse staat. Nou ja, helemaal verkeerd was Hibbing niet, want in deze staat ontspringt de Mississippi-delta.
No Direction Home. Het is ook de titel van de biografie van Robert Shelton, de journalist die een enthousiaste en positieve recensie schreef over de toen nog onbekende Bob Dylan. Deze recensie in The New York Times was de opmaat tot de ontdekking van deze 'folkie'.
No Direction Home. Zonder richting naar huis, zonder een thuis te zijn. De laatste scene uit de film is Dylan te zien, die na een Brits optreden een auto in duikt (met reeds draaiende motoren) en verzucht: “Ik wil gewoon naar huis.”


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen