woensdag 21 oktober 2015

Aantekeningen #25: Londen en Manchester


Vanavond begint Bob Dylan aan zijn vijfdaagse concertserie in Londen. Locatie voor de optredens is The Royal Albert Hall. Naar verluidt is “Albert” een absolute top voor muzikanten. Vergelijkbaar met Carré voor Nederlandse cabaretiers.
“The Royal Albert Hall” is ook de ondertitel van The Bootleg Series, Vol. 4: Live 1966. Dit album van Dylan is de weergave van zijn eerste elektrische concert-tour. De tournee van 1966 was een heftige voor Dylan. Hij werd in die maanden bijgestaan door een boerenzoon uit Arkansas en wat Canadezen.
Het verhaal van de elektrische Bob Dylan moge bekend zijn. Begin jaren zestig nam Dylan vier akoestische albums op. De toenmalige folk-scene was hier erg van onder de indruk en bombardeerden de jonge singer-songwriter uit Hibbing, Minnesota, tot hun woordvoerder. Helemaal terecht is dat woordvoerderschap niet; op alle albums waren ook andere teksten te horen dan protestsongs in een jasje van folkmuziek.
In 1965 nam Dylan twee rock-albums op: Bringing It All Back Home (een 'licht-versterkt' album) en de stevige kost van Highway 61 Revisited. De bijbehorende tournees waren nog met slechts gitaar en mondharmonica. Pas in 1966 trok Dylan de wereld over met een heuse begeleidingsband.
Die band bestond uit de voormalige begeleidingsband van Ronnie Hawkins, die ook wel (Levon &) The Hawks heetten. Vóór de pauze een akoestische set, na de pauze werden de instrumenten ingeplugd.
Met name na de pauze kregen de mannen het flink te verduren. Het publiek liet weten niet gecharmeerd te zijn van deze 'nieuwe Dylan' en floten hen uit. Voor drummer Levon Helm was het genoeg; hij keerde huiswaarts naar Arkansas en werd vervangen door Mickey Jones. Met deze band (Jones, organist Garth Hudson, pianist Richard Manuel, bassist Rick Danko en gitarist Robbie Robertson) reisde Dylan dus ook af naar Engeland.
Volgens de titel van Live 1966 werd Bob Dylan in The Royal Albert Hall van Londen uitgescholden voor Judas. De folkies vonden Dylan een verrader, omdat hij met een elektrische band op het podium stond. Zoiets was ongehoord, dat kon de 25-jarige zanger niet maken!
Maar wat gebeurde er precies, die avond van de 17e mei 1966? Veel, het is in retrospectief een stukje muziekgeschiedenis. Eén ding is in ieder geval onjuist in alle hectiek rondom “Judas!”: dit incident zoals dat op Live 1966 staat, gebeurde niét in The Royal Albert Hall. Een terugkeer tot de legendarische locatie is het dus niet, de komende vijf dagen.
Nee, de zaal waar Dylan voor verrader werd uitgemaakt, was de Free Trade Hall in Manchester. Een totaal andere plek dus; de administratie van bootlegs was een halve eeuw geleden niet zo adequaat als in het tegenwoordige digitale tijdperk.
De Free Trade Hall bestaat niet meer. Manchester uiteraard wel; volgende week geeft Dylan met zijn huidige begeleidingsband twee optredens in deze stad. De concertzaal is dan de O2 Apollo. Misschien dat de grootmeester der popmuziek nog wel even langs de plek fietst, waar ooit de Free Trade Hall heeft gestaan.
Je weet het niet.
Voor een degelijk geschreven reconstructie, is 'Like the night (revisited)' van CP Lee een aanrader. Lee beschrijft de wereld op een goede manier, de wereld waarin Dylan zich toen bewoog. De auteur schrijft ook hoe de folk-scene in elkaar stak, wat er gebeurde toen Dylan zijn gitaar inplugde en hoe de wereld reageerde toen Dylan met een stel kornuiten de wereld over trok.
Vanavond dus de eerste Londense avond, nummer één van vijf.

Dit verhaal is ook verschenen op mijn site FritsTromp.nl.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen