maandag 16 maart 2015

Kitty Kelley – Sinatra; 'his way'

Toen Dylan kenbaar had gemaakt een album te maken met nummers die door Frank Sinatra bekend waren geworden, was het voor mij zaak om me in Sinatra te verdiepen. Wat wist ik eigenlijk van deze beste man? Ja, een zanger met een orkest. De man van 'My May', een liedje dat ik vooral kende in de uitvoering van wijlen Herman Brood. Maar verder?
Lichtelijk blij was ik toen ik in de kringloopwinkel een stevige biografie over Sinatra zag liggen. Het verhaal van ene Kitty Kelley zou deuren voor me openen, en misschien zelfs de liefde voor Sinatra's muziek doen opbloeien. En met dat doel begon ik met het lezen van deze biografie, ruim 500 pagina's tellend.
Maar het lezen van dit boek bleek een ware marteling. Want na vijfhonderd bladzijden weet ik weinig over Sinatra, zijn muziek en zijn film-werkzaamheden. Wat ik wel weet, zijn anekdotes over zijn gespleten persoonlijkheid en zijn al dan niet bewezen vriendschap met de Italiaans-Amerikaanse maffia.
“Sinatra” lijkt eerder een boek van de roddelpers te zijn dan een gedegen biografie. De zanger Frank Sinatra zou geen talent hebben voor het zingen, terwijl hij op dezelfde pagina van het boek wordt geprezen om zijn kwaliteiten. Sinatra zou een slechte dronk hebben, het ene moment poeslief maar het andere moment een enorme eikel.
Frank zou aan het einde van zijn leven een ingedutte conservatieve Republikein zijn, die eerder een linkse progressieve Democraat was. Een womanizer die vier keer getrouwd was. Een man met losse handjes. Iemand die gokte en intimideerde.
Volgens Kelley had Sinatra een gat in zijn hand, en was hij regelmatig bankroet. Terwijl hij in dezelfde adem met bakken geld verdiende.
Is er een 'kortom'? Ja, en wel deze: Kitty Kelley levert een biografie af met vooral anekdotes, die zichzelf tegenspreken. Kelley levert geen hard bewijs voor de uitspraken die ze doet. De zangkwaliteiten worden zowel de grond in geboord als de hemel in geprezen; de relaties met de maffia worden aannemelijk gemaakt, maar nergens daadwerkelijk onderbouwt of weersproken; Kelley gaat vooral in op de roddelverhalen over Sinatra, dat hij losse handjes had, intimideerde en vrouwen versierde of het dagelijks eten was.
Over de achtergrond van muziek en films geen woord. Niets over waarom en hoe Sinatra filmregisseur en -producent werd.
Ik neem het ter kennisgeving aan, en draai maar weer Shadows In The Night.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen