zaterdag 14 maart 2015

Alles is oké, ma

Afgelopen week verscheen Alles Is Oké, Ma – alweer het zesde boek van Tom Willems, de man achter Bob Dylan in (het) Nederland(s). Gisteren ontving ik het, vanmiddag heb ik het uitgelezen. Vrijwel in één ruk. Omdat het onderwerp me aanspreekt, natuurlijk. Omdat ik Tom al een tijdje volg op zijn blog en met zijn boeken – zijn werk leest gemakkelijk.
Tom schrijft over ogenschijnlijke details. Trivia, zoals je wilt. Want maakt het echt wat uit of je een gele hoes van John Wesley Harding hebt of de bekende grijsbruine hoes? Is het van belang of het platenlabel oranje is of niet? Nee, het maakt natuurlijk geen donder uit.
Soms stoor ik me aan die pietluttigheden (“Mag ik dat zo zeggon?”). 'Man, trek gewoon die plaat uit de kast en geniet!'
Tegelijk weet ik dat ik niet zo moet reageren. Ik ga niet zo ver in mijn Dylan-verzameling als Tom. Voor mij is het niet zo heel erg noodzakelijk om verschillende persingen te hebben van één elpee. Maar ik weet dat ook ik houd van die randzaken. Juist het verzamelen van dit soort feitjes en 'hebbedingetjes' maakt de interesse levend.
Ik weet ook, dat als Tom weer heeft geschreven over een bezoek aan een kringloopwinkel of een muziekwinkel, dat ik dan ook weer eens op pad wil. Niet met het idee dat ik hetzelfde vindt als Tom, evenmin voor dezelfde prijs. Maar wel omdat ik weet dat juist deze winkels het mooiste aanbod hebben. In de meest brede zin des woords: mooie boeken, prima platen, ongein. Voor een habbekrats.
In Alles Is Oké, Ma schrijft Tom dat hij steeds vaker een dag heeft dat hij niet naar de muziek van Dylan luistert. Weliswaar denkt hij dagelijks aan onze gezamenlijke held – maar tussen denken aan en luisteren naar zit een verschil. Daarin verschillen we niet zoveel (meer), want ook ik luister niet meer dagelijks naar Dylan, hoewel hij wel dagelijks door mijn hoofd schiet. En ik kan uit eigen ervaring spreken: er is een leven na een dagelijkse dosis Dylan.
Moet er nog iets gezegd worden? Ik ben blij met dit nieuwe Willems-boek. Het levert weer leuke feitjes op. Maar het herinnert me ook aan een andere belofte. Een belofte aan mezelf. Ik heb namelijk een manuscript liggen over Dylan. Eigenlijk al veel te lang, ik heb het nooit echt afgemaakt. Terwijl ik al wel een uitgever heb.
Ik moet er tijd voor maken. En er werk van maken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen