dinsdag 20 januari 2015

Nashville



Gisteravond werd in De Wereld Draait Door een hommage gebracht aan Dolly Parton. Zij is een soort country-zangeres, die al honderd jaar als een Barbiepop eruit ziet. Het is geen gezicht, maar ze heeft een stem als een kanon.
Dolly Parton zong in 2006 een duet met Solomon Burke, Tomorrow is forever. Dit nummer verscheen op het Burke-album Nashville, geproduceerd door Buddy Miller. Een opmerkelijk album, misschien. Een grote neger (en dat is niet discriminerend bedoeld), die zijn sporen verdiende in de soulmuziek en als dominee annex begrafenisondernemer. Maar die een country-georiënteerd album maakt.
Heel opmerkelijk is dat niet. Of beter: er zijn meer muzikanten die een country-uitstapje maakten. Neem bijvoorbeeld Bob Dylan (jawel). Die eind jaren zestig ook naar Nashville vertrok voor zijn album Nashville Skyline. In 2002 nam Burke een comebackalbum op (Don't give up on me), waarop het onbekende nummer Stepchild van Dylan te horen is.
En zo kom ik van Dolly Parton via Solomon Burke bij Bob Dylan uit. De onderlinge lijntjes tussen artiesten zijn vaak korter dan we op het eerste oog zien. Maar ja, wie heeft er tegenwoordig nog oog voor dit soort lijntjes – met de opkomst van 'digitale muziek' via Spotify en YouTube?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen