woensdag 9 oktober 2013

Nobelprijs

Morgen is het de tweede donderdag van oktober. Traditioneel de dag waarop bekend wordt gemaakt wie de Nobelprijs voor de Literatuur krijgt. Het is altijd weer speculeren. Wordt het eindelijk weer een Nederlandstalige? Zo ja, wie dan? Of wordt het misschien weer een dichter? Een dissident, wellicht?
Sinds jaar en dag wordt Bob Dylan genoemd als mogelijke Nobelprijswinnaar. Zijn teksten zijn een bron van universitaire studies. De Engelse Taal-studies kennen Dylan al als auteur op de boekenlijst. Net als Shakespeare.
Tenminste, de vergelijking tussen Dylan en Shakespeare is al veelvuldig gemaakt.
Daar komt bij dat de kansen voor Dylan als Nobelprijs-winnaar de laatste jaren zijn toegenomen. Men neme zijn eredoctoraat uit 2004 in acht, toen Dylan werd gehuldigd door de St. Andrews Universaty. Of de Pulitzer Prize, die in 2008 aan de zanger werd toegekend.
Een jaar of vijf geleden gaf popjournalist Bert van de Kamp een lezing over ‘De dag waarop Bob Dylan alweer niet de Nobelprijs voor de Literatuur kreeg’. Plaats van handeling: de bibliotheek in Oss. Ik ging naar de lezing, maar kwam wat bedrogen uit.
Ik verwachtte een origineel verhaal. Stevige kost waarom Dylan terecht de Nobelprijs niet ontving. Maar het  bleef allemaal wat in het luchtledige. Van de Kamp haalde de bekende voorbeelden aan waarom Dylan genomineerd zou kunnen zijn: zijn naam – al dan niet ontleend aan Dylan Thomas –, zijn vriendschap met de Beat-leden Jack Karouac en Allen Ginsberg, zijn lied Subterranean Homesick Blues, een verwijzing naar die Beat-generatie.
Als tegenargument gebruikte Van de Kamp dat Dylan veelvuldig materiaal jatte van zijn collega’s. Een principe dat in de folkscene, waar Dylan uit komt, regelmatig werd gehanteerd. En wat gewone stervelingen ‘inspiratie’ noemen, heet in vaktaal ‘stelen’.
Al met al ging ik wat teleurgesteld naar huis, na die avond in Oss. Beseffende dat iedereen wel een mening heeft over de ‘literaire Dylan’.
Morgen zullen we het horen, wie de Nobelprijs voor de Literatuur mag ophalen. Als het dan toch Dylan wordt, ben ik blij. Ik gun het de zanger zeer zeker. Maar als het Nobelprijs-comité anders beslist, dan is dat prima.
De muziek van Dylan wordt niet beter of slechter bij het wel of niet toekennen van deze niet-wetenschappelijke Nobelprijs.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen