woensdag 30 oktober 2013

Bob Dylan in concert

Vanavond is het zover. Voor de zevende keer ga ik naar Bob Dylan. Reken maar dat ik me er op verheug. Na de vorige zes afleveringen voel ik me nog steeds als een basisschoolkind dat op schoolreisje gaat. Het enige dat anders is, is mijn leeftijd. Maar dat zegt niets, je leeftijd.
In 2002 ging ik voor het eerst naar een Dylan-concert. Met twee broers, een huisvriend en diens vriend Jim. Een concert dat in mijn beleving nog steeds als ijkpunt geldt: Dylan zong als een nachtegaal, en het instrumentarium was geweldig. Mede dankzij multi-instrumentalist Larry Campbell.
Een jaar later zag ik Dylan in de Heineken Music Hall. Met een uitstekende versie van Girl Of The North Country, een hommage aan Dylans overleden vriend Johnny Cash. Opmerkelijk was dat Dylan achter een geel keyboard stond, waaruit een piano-geluid werd geproduceerd.
In 2005 was het weer de beurt aan Ahoy, net als in 2002. In 2007 en 2009, beide rond de Paasdagen, in de Heineken Music Hall. De 2009-editie bevatte drie avonden. Twee jaar geleden zag ik Dylan voor het laatst, een double-bill met Mark Knopfler.
Ik hoor nog steeds van bezoekers van dat concert in 2011, dat Knopfler beter was dan Dylan. In mijn herinnering was het andersom. Knopfler klonk gelikt, zat keurig in elkaar, maar het was een verplichte avond. Weinig enthousiasme. In ieder geval minder dan in dezelfde tour bij eerdere optredens (te zien via YouTube).
Nee, Dylan blafte Knopfler van het podium. En nu heeft Dylan Knopfler niet nodig als voorprogramma. Dat doet de zanger zelf, dat voorprogramma.
Wat vanavond anders zal zijn, is dat ik voor het eerst zonder mijn broer Maarten ga. Hij gaat niet, vanwege privé-redenen. Ik begrijp dat wel, maar ik vind het jammer. Ik ga er gemakshalve vanuit dat Maarten iets zal missen.
Maar dat weet ik morgen pas.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen