Wie van Heerenveen over de A32 naar Leeuwarden rijdt, ziet naast de snelweg een windmolen staan met de naam Desiré. Ik moet bij deze naam denken aan het album Desire van Bob Dylan. Desire, verlangen, deze elpee viert deze week haar (zijn?) vijftigste verjaardag.
Een plaat met vrolijke klanken. Een mooie zomerse foto van de zanger op de hoes. En natuurlijk dat schitterende lied over zijn vrouw, Sara, met wie Bob dan al in scheiding ligt - of nou ja, dat huwelijk liep op de spreekwoordelijke laatste benen.
Desire is een mooie plaat. Je kunt het nieuwe kalenderjaar slechter starten. Met een begrafenis, bijvoorbeeld. Vandaag is mijn oom Jaap begraven. De dood houdt nergens rekening mee. Ook niet met jaarwisselingen en sneeuw-dagen.
Verlangen. Het nieuwe jaar is net een week oud. Wat heb ik te verlangen? Sowieso is van eisen geen sprake. We mogen niets eisen of verlangen van Dylan. Wat hij dit komende jaar gaat doen, is een gift van de meester aan de fans.
Daar moeten we het mee doen. Daar kunnen we het mee doen, in deze dagen van ijsvrij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten