zaterdag 23 juli 2016

It makes no difference

Mede door een radio-item over Cleveland, afgelopen week, ben ik weer helemaal into The Band. De laatste dagen draai ik weer elpee's, luister ik naar The Last Waltz en laat ik me informeren door 'professor' Leo Blokhuis met zijn show The Band - Music From Big Pink To The Last Waltz. Ik heb sowieso een voorkeur voor de wat droevige liedjes, die ook bij The Band volop aanwezig zijn. Zo geniet ik enorm van Rockin' Chair, een voor mij onvolprezen juweeltje op The Brown Album.
Maar minstens net zo mooi vind ik It Makes No Difference, in de uitvoering van The Last Waltz. De schitterende stem van bassist Rick Danko, de trieste tekst van Robbie Robertson, maar vooral de hartverscheurende saxofoon van Garth Hudson. Ik hoorde deze versie voor het eerst op de dvd-uitgave van The Band's Final Concert, mijn kennismaking met de voormalige begeleidingsband van Bob Dylan.
Vanaf dat moment was ik definitief om. Deze Band moest ik beter leren kennen. De schade van het gebrek aan Band-muziek, heb ik inmiddels wel gecompenseerd. Gelukkig. Anders had ik de rest van mijn leven zonder de muziek van deze mannen moeten leven. Nu ik weet wat die muziek is, kan ik hier niet meer zonder.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen