zaterdag 5 juli 2014

Niemand zingt Dylan

De afgelopen dagen het boek “Niemand zingt Dylan” van Tom Willems gelezen. Een prima boek, voor de Dylan-fan. Voor algemene muziekliefhebbers of Dylan-fans is het boek te specifiek – wat heb je er aan of een persing welke catalogusnummer heeft meegekregen? Of welk B-kantje bij welke singel hoort?
Desondanks is vooral dit speurwerk dat dit vijfde boek van Willems weer een genot is om te lezen, gecombineerd met zijn prettige schrijfstijl. Je waant je even naast Dylan, en vooral in zijn Nederlandse dagen tijdens concerten – dat is immers waar Willems zich op richt in zijn boek(en) en weblog.
Driewerf hulde dus. Zonder enige ironie. Want ik vermoed dat er weinig 'Dylanologen' zijn die zo nauwgezet werken als deze blogger. Mooi, dus.
Toch is er ook iets wat jeukt. Willems specialiseert zich enorm in Dylan – dat is hem te prijzen, want het levert na degelijk spitwerk prima resultaat op. Maar tegelijk suggereert het lezen van Willems' boeken dat de gehele moderne popmuziek rust op de schouders van de 'song and danceman'. Alsof The Beatles, The Rolling Stones en Queen (om maar eens drie namen te noemen) op meer dan gepaste afstand fungeren in de wereld van de muziek.
Een specialisatie kan een kokervisie ontwikkelen. Dat is niet erg, als je hier maar bewust van bent. Daarmee wil ik het werk van Dylan voor de muziek en literatuur niet tekort doen – evenmin de grote voorliefde voor één specifieke artiest of band. Het zou jammer zijn als Willems niet meer zijn licht laat schijnen op onze gemeenschappelijke “vriend”.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen