zaterdag 15 maart 2014

Aantekeningen #2: Bal der geweigerden

Gisteren was in Paradiso het Bal der Geweigerden. Ik had er graag bij willen zijn, om meer dan één reden. Ga maar na: Paradiso, een voormalige kerk (reden 1), een alternatief boekenbal (ben zelf ook een auteur) en het thema was 'No Direction Home', en de schijnwerpers stonden op Bob Dylan, grootmeester van de muziek.
Maar vanwege fysieke en financiële redenen kon ik er niet bij zijn.
Ik had evenmin een uitnodiging.
En daarbij, er was wel veel ruimte weggelegd van de Dylan-vertalers Bindervoet & Henkes. Dat staat de organisatie uiteraard vrij. Maar echt onder de indruk ben ik niet van dit vertaal-duo. Ze vormen niet echt de Lennon/McCartney van de Nederlandse vertalers.
Dit Bal gaf me wel de gelegenheid om vandaag de gelijknamige documentaire van Martin Scorsese uit de kast te trekken. Een prima televisiedocument. Zo'n 3,5 uur, met interviews met onder meer Dave Van Ronk, Pete Seeger en natuurlijk Dylan zelf.
Inmiddels is No Direction Home negen jaar oud. In die tijd is veel materiaal omtrent en van Dylan verschenen. Waaronder het ondergewaardeerde Modern Times. Het uitstekende Tempest. De blog van Tom Willems (en zijn boeken, uiteraard). Ik noem lang niet alles. Dat hoeft ook niet.
Loop eens zelf naar je eigen boeken- en muziekkast. En lees en luister wat in het afgelopen decennium van en over de Amerikaanse poëet is verschenen.
Een ander iets dat is verschenen, is de film I'm Not There, van Todd Haynes. Zes acteurs die zeven “verschillende Bob Dylans” spelen. Eén van die acteurs is de jonge zwarte Marcus Carl Franklin, die het Dylan-personage Woody Guthrie speelt.
Deze Woody Guthrie reist met de trein, waar hij het uitschot van de maatschappij ontmoet (enigszins gechargeerd). Trein. Symbool van de odyssee die Dylan zou maken. Het symbool van verlangen.
Dat is tenminste van Henny Vrienten heeft gedacht. De voormalige frontman van Doe Maar maakte een bloemlezing voor de Boekenweek, dat 'Reizen' als thema heeft. “De trein schrijft liedjes van verlangen”, heet de Vrienten-bloemlezing.
Waarvan akte.
De VPRO ging vorige week langs bij Henny Vrienten. De zanger legt uit hoe het werkt. Een bloemlezing maken. En hij geeft en passant ook zijn mening over de teksten van Dylan. Ik neem het ter kennisgeving aan.
Moet er verder nog iets worden gezegd?
Nee.
Hier laat ik het bij.
Tot zover.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen