Gecrashte Porsche

De auto waarmee Tom Waes afgelopen november in Antwerpen is gecrasht, is voor 37.000 euro geveild. Een deel van de opbrengst gaat naar Fonds Emilie Leus. Deze organisatie steunt jonge verkeersslachtoffers en houdt zich bezig met preventie van rijden onder invloed.

Wat is er eigenlijk gebeurd met de Triumph 500, waar Dylan vanaf donderde? Hij stond in de zomer van 1966 op de piek van zijn roem en controverse. Zo'n motorongeluk was een uitstekende alibi om zich terug te trekken uit het openbare leven. Wat Dylan dan ook deed.

Die Triumph is volgens mij nooit verkocht. Ik heb überhaupt geen idee waar het ding is gebleven.

Vijf songs over onrecht

Op de geschiedenis-website Historiek.net is deze week een artikel geplaatst over Bob Dylan en Black Lives Matters: vijf songs over onrecht. Nu kijk ik niet dagelijks op Historiek, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de historici uit de Lage Landen nou veel met Dylan bezig zijn.

Maar misschien moet ik niet cynisch doen, maar blij zijn met elke vorm van aandacht. En ik moet toegeven, zo onaardig is Norbert-Jan Nuij nou ook niet in zijn artikel. Want hij noemt gelukkig niet de open deuren, maar noemt goede songs.

Om Barry Stevens te citeren richting Nuij: vooral doorgaan!

Positively 4th Street

Afgelopen zaterdag zag ik de film A Complete Unknown. Een van de aspecten in de film is Dylan's ongemakkelijke verhouding tot zijn imago als protestzanger. Protest in het jasje van de folkmuziek. Al bij zijn eerste ontmoeting met Pete Seeger zegt Dylan, althans in de film, dat goede muziek niet afhankelijk is van het soort en het aantal instrumenten. In tegenstelling tot Seeger, die zegt dat een goed liedje genoeg heeft aan alleen een gitaar.

Dylan nam in zijn beginjaren natuurlijk een aantal protestliedjes op. Samen met zijn gitaar nam hij het op voor de minderbedeelden. Voor de zwarte bevolking. De hobo's. De verschoppelingen. Dat was begin jaren zestig een hot item, protestsongs. Geen wonder dat Dylan's manager en het platenlabel daar op hebben ingezet.

Ook geen wonder dat Dylan zich daar altijd wat tegen verzet heeft. Zijn liedjes waren breder dan alleen opkomen voor de zwakkeren. Maar Dylan is altijd een protestzanger gebleven. Ook, of juist in zijn andere liedjes en genres. Waarin hij in feite protesteert tegen het zojuist geschapen imago, als protestzanger, als folkie, als gospelzanger, als... wat de promotie-afdeling ook heeft verzonnen.

Een van de mooiste protesterende protestliedjes van Dylan is wel Positively 4th Street. Nooit op een cd verschenen, maar wel als singel op de markt gebracht. Ik luister er graag naar, zeker als een bedrijf me aan de kant schuift.

You see me on the street

You always act surprised

You say, “How are you?” “Good luck”

But you don’t mean it

Daar kan ik dan wel wat mee.

Ome Neil

Neil Young geeft dinsdag 1 juli een concert in Stadspark Groningen. Je moet nog wel even flink in de buidel tasten: het goedkoopste kaartje kost alsnog €123,20. Een dag eerder staat ome Neil op het Paleizenplein in Brussel, dat is op het plein voor het Koninklijk Paleis. De optredens zijn onderdeel van de Love Earth World Tour.

Zou het Stadspark ook iets zijn voor Dylan? Denk het niet, denk dat Dylan de openlucht-arena's wat achter zich heeft gelaten. Sowieso vermoed ik dat Dylan niet meer naar het Europese vasteland komt. En daarbij, met Groningen heeft hij een wat bijzondere relatie.

In een café in Noordpolderzijl dronk hij koffie. De uitbater herkende hem niet. Als hij zijn kovvie maar betoalt. Dat was in de tijd dat de recensies over de Dylan-concerten niet louter positief waren. En waar sommige fans, of wat er voor moet doorgaan, nog altijd met plezier naar verwijzen.

Ik niet. Ik blaf die recensenten terug in hun hok.

A complete Unknown

Vanmiddag hebben mevrouw Frits en ik de biopic A complete Unknown gezien. Een matinee-voorstelling in een Leeuwarder bioscoop. Zo'n 2,5 uur, en het is een mooi portret geworden. Op best wel een geloofwaardige manier wordt de kijker meegenomen in de ontwikkeling van 'de jonge Dylan', hoe hij de traditionele folkmuziek heeft omgevormd naar de folkrock. Met als klap op de vuurpijl, als kapstok voor die transformatie het nummer Like A Rolling Stone.

Natuurlijk, er zitten wat feitelijke onjuistheden in de film. Dat weet je bij een geromantiseerd stuk, dat een biopic natuurlijk is. Sommige feiten worden wat gehusseld om de snelheid in de film te houden. Zoals het Judas!-incident, dat gebeurde niet bij Dylan's laatste Newport-optreden in 1965, maar pas een jaar later in Manchester Free Trade Hall.

Of dat Dylan tijdens een Newport-editie tussendoor naar de pont rijdt om Sylvie (Suze Rotolo) te overtuigen om tóch bij hem te blijven. Het is de vraag of Dylan het terrein zou verlaten voor een relatietherapie-gesprek.

Of het historisch foutje dat Dylan de enige singer-songwriter is met een Nobelprijs voor de Literatuur. Dat is niet waar, een kleine eeuw eerder ontving collega-tekstschrijver Rabindranath Tagore ook al de prestigieuze prijs.

Andere dingen zijn goed gedaan. Je merkt iets van Dylan's uiterst merkwaardige verhouding met vrouwen. Je proeft hoe ongrijpbaar hij is. En dat A Complete Unknown niet gek gekozen is voor deze film. Misschien wel beter dan Dylan Goes Electric!, zoals het boek heet dat aan deze film ten grondslag ligt.

En er zijn grappige verwijzingen. Zoals het gesprekje over de beste gitarist die heeft bestaan. De gesprekspartner kan dat volgens Dylan niet zijn, tenzij die ander Blind Willie McTell is. Een subtiele hint naar misschien wel het beste nummer uit Dylan's omvangrijke oeuvre.

Overigens was vanochtend Dana Linssen te gast bij MAX Nieuwsweekend om te praten over biopics, naar aanleiding van A Complete Unknown. Het gaat dus om dit filmgenre in het algemeen, hoewel Linssen dan weinig op had met Dylan. Als ze het over de man had, was dat vooral in neerbuigende termen. Maar ja, ze werd dan ook niet uitgenodigd om haar mening over Dylan, maar vanwege haar werk als filmjournalist voor NRC en de Filmkrant.

Cyprus

Een Cypriotische priester moet in de stad Limassol voor de rechter komen vanwege een beschuldiging van geluidsoverlast. De priester werkt in een kerk in het dorp Platanistasa, net ten noorden van de zuidelijke kuststad Limassol. Een van zijn taken was om de kerkklokken te luiden, maar dat deed hij zo overdadig dat omwonenden een klacht indienden.

Zoals het gaat, wordt in de openbaarheid met de nodige modder gegooid. Dat houdt natuurlijk vanzelf een keer op. Wie maar modder blijft gooien, verliest grond. Maar ik denk dat de Cyprioten geen fan zijn van Bob Dylan.

Die kwam namelijk in 1989 met het lied Ring Them Bells. Dylan roept op om de klokken te luiden: they’re breaking down the distance / Between right and wrong (ze slechten de blokkades tussen goed en kwaad, vertalen Bindervoet & Henkes).

Zo is het maar net.

Lay, lady, lay

Bob Dylan is aan het opruimen. In zijn archief vond hij een kladversie van Lay, Lady, Lay, geschreven op een velletje van The Atlantic Lumber Company in Boston, Massachusetts. Via een veiling kunnen liefhebbers een bod doen op de tekst.

Geschatte waarde van dit stuk papier is tussen de drie- en vijfhonderdduizend dollar. Ik laat deze veiling aan mij voorbij gaan. Zou je zo'n tekst trouwens kunnen verzekeren? Welke verzekering zou het aandurven om een Dylan-tekst te verzekeren?

Het zou nog wel wat zijn om de nieuwe eigenaar op te sporen. En een human interest-verhaal met die koper te maken. Maar de nieuwe eigenaar zal waarschijnlijk anoniem willen blijven.