Golden Earring

De Haagse rockband Golden Earring heeft gisteren afscheid genomen. De drie overgebleven leden besloten te stoppen met de band, toen gitarist George Kooymans door de ziekte ALS was getroffen. Vorig jaar overleed de muzikant.

Er is een link tussen Golden Earring en Bob Dylan. Dat is het lied This Wheel's On Fire. Dylan schreef dit lied met Rick Danko, bassist van The Band. Het nummer staat op The Basement Tapes. Golden Earring nam een akoestische versie op voor hun tweede Naked-show.

Geen gekke keuze, mooi lied. En de titel van de autobiografie van Levon Helm uit 1993. Hij noemde zijn boek naar het eerste liedje van The Band, waar ze geld mee verdienden. En met het geld kwamen ook de problemen de band binnen.

Maar dat voor een ander moment. Eerst maar luisteren naar het stuur dat in brand staat.

Aan de slag!

Vandaag is de formatie afgerond. Althans, het inhoudelijke gedeelte. Informateur Letschert heeft haar eindverslag gepresenteerd. De coalitiepartijen presenteren het akkoord aan de pers. Dinsdag is dan het debat in de Tweede Kamer. Ondertussen kan de beoogde kabinetsleider Rob Jetten de sollicitatiegesprekken met kandidaat-bewindslieden voorbereiden.

Aan de slag, zo heet het regeerakkoord. Mooi. Er is natuurlijk geen enkel nieuw kabinet geweest, dat bij de start aangeeft: "Nu gaan we lekker rustig bijkomen van de drukke formatie, belt u over een maand maar weer."

Ik denk niet dat Dylan de Nederlandse kabinetsformatie heeft gevolgd. Hij heeft wel wat andere dingen aan zijn hoofd. De ICE-moorden in zijn thuisstaat Minnesota, bijvoorbeeld. Zou Dylan om dit soort raciale moorden nog druk maken?

Bruce Springsteen wel, met het lied Streets of Minneapolis. Maar The Boss heeft zich ook een nieuw kapsel laten aanmeten. Ik weet niet of ik dat nieuwe haar nou zo vindt passen bij een herboren protestzanger.

Wij hebben in Nederland geen gekozen staatshoofd, maar wel een coalitie met een min of meer gekozen regeringsleider. Geen president, wel een minister-president. Die moet soms ook in zijn blootje staan, denk ik. Misschien een mooie tekst aan de wand van premier Jetten.

The Articles of Faith

Er is een nieuw gerucht. Of nou ja, het is een flard. Een suggestie, in houtskool. Er staat iets aan te komen in Dylan's universum. Dat 'iets' heet The Articles of Faith. Het is een titel, maar meer ook niet. Het kan een boek zijn, een album, of weer iets heel anders.

In ieder geval heeft de bard een bericht geplaatst met deze titel. Een verwijzing wellicht naar Joseph Smith, de stichter van de Mormonen. Het zegt allemaal niets. Het zegt tegelijk ook wel weer veel. Maar we weten niet wat we kunnen verwachten.

Misschien wel weer een nieuw boek. Voor iemand die de Nobelprijs voor de Literatuur heeft gekregen, geen gek idee. Maar we moeten wachten. Geduld. Rustig.

Minneapolis

Het is onrustig in de Amerikaanse stad Minneapolis. De immigratiepolitie heeft in de afgelopen periode enkele personen doodgeschoten. Voor de veiligheid, zal dat juridisch heten. Je kunt die illegale buitenlanders ook niet vertrouwen.

Maar als je de berichten moet geloven, blijken de slachtoffers toch niet helemaal illegale buitenlandse criminelen te zijn. De feiten lijken net wat anders te liggen dan het verhaal van de president. Tussen de werkelijkheid en de beleving zit een grote kloof.

Minneapolis is de stad waar popmuzikant Prince is opgegroeid. Het vormt met Saint Paul een dubbelstad, een 'twin city'. De stad ligt in de staat Minnesota, waar Bob Dylan is geboren en getogen. Een stad waar meer moorden zijn gepleegd op basis van ras en etniciteit.

Dylan zingt erover in Desolation Row: They’re selling postcards of the hanging / They’re painting the passports brown.

Het verwijst naar een historische gebeurtenis. In Dylans geboorteplaats Duluth vindt 15 juni 1920 een weerzinwekkende lynchpartij plaats, waarbij drie zwarte mannen worden vermoord. De slachtoffers, in dienst van een rondreizend circus (The circus is in town), worden ten onrechte veroordeeld van de verkrachting van een blanke vrouw, door een opgehitste menigte uit de gevangeniscel gesleurd en opgehangen aan een lantaarnpaal op de hoek van Second Avenue East en First Street. De foto's, die ook werkelijk als ansichtkaarten worden verkocht, zijn helaas op internet te vinden.

Ernst Jansz schrijft: "Er is, zelfs niet door de dokter die de teenagers onderzocht, ooit enig bewijs geleverd voor de aanranding, Toch overviel een menigte van meer dan 5000 mensen de gevangenis. Drie mannen werden meegenomen en gelynched."

Sjah. Niet echt iets om trots op te zijn. Je hoopt dat je er iets van leert. Misschien is de les vooral hoé je een moord doet, in plaats van dat je het leven van je naaste beschermt.

Zestiende nummer 1-album

De Britse zanger Robbie Williams is populairder dan The Beatles. Tenminste, die conclusie zou je kunnen trekken op basis van statistieken. De zanger bracht onlangs zijn album Britpop uit, dat op nummer 1 binnen kwam bij de Official Charts Company, de belangrijkste Britse hitlijst.

Williams heeft hiermee één album méér op de eerste plek staan dan The Beatles. Williams heeft er dertig jaar over gedaan. In 1997 kwam zijn debuut Life Thru A Lens als eerste op nummer 1 te staan. Hoe lang The Beatles moesten wachten om 15 nummer 1-albums te krijgen, weet ik niet zo snel. Maar dat zal vast wel iemand weten. Of ergens te achterhalen zijn.

Bob Dylan heeft ook zo zijn nummer 1-noteringen. Wat betreft albums, moet je denken aan de albums The Freewheelin' Bob Dylan, Bringing It All Back Home, John Wesley Harding, Nashville Skyline, Self Portrait, New Morning, Together Through Life, Tempest, Shadows in the Night en Rough and Rowdy Ways.

Hitsingels heeft Dylan nooit echt gehad. Tot 2020, toen de 17 minuten durende singel Murder Most Foul de eerste plek veroverde. Voor het eerst in het rijke oeuvre van de man. Het zijn feiten en statistieken die er misschien niet eens toe doen.

Want je kunt wel deel uitmaken van een populaire boyband, maar levert je dat een Nobelprijs voor de Literatuur op? Nou ja, zoiets. Feiten zeggen lang niet altijd alles.

Het is een zwarte dag

Afgelopen week besloten zeven Kamerleden van de PVV om zich los te weken van hun grote leider. Omdat Wilders niet akkoord ging met de vier punten van de Groep-Markuszower, gaan deze parlementariërs maar verder zonder Wilders.

Die zei na de breuk verrast te zijn. Sterker nog, hij zag het vertrek van 'zijn' Kamerleden niet aankomen. Wilders reageerde op deze ongekend harde klap voor zijn partij dat het "een zwarte dag voor de PVV is". Toch denkt Wilders ondanks alles dat zijn partij "hier nog wel overheen komt", zei hij tegen de pers. "Maar het is een zwarte dag, 100 procent."

Wilders doet alsof hij een slachtoffer is. Of zelfs een soort martelaar. Een martyr, heet dat in het Engels. Is Wilders de Jokerman uit het gelijknamige lied van Dylan? Die zingt immers: "Friend to the martyr, a friend to the woman of shame".

Het zal vast niet die martelaar uit I dreamed I saw St. Augustine zijn. Wilders doet wel voorkomen alsof hij staat voor de joods-christelijke traditie. Maar van enige Bijbelvastheid heb ik hem nog niet kunnen betrappen. Ik weet ook niet of zijn muzikale voorkeur uitgaat naar Bob Dylan.

Denk het niet, overigens.

Die Wannsee Konferenz

Van Dylan weten we dat hij zijn geschiedenis kent. Zijn teksten zitten vol met subtiele en minder subtiele verwijzingen naar de historie. Soms de literaire geschiedenis, soms de Amerikaanse geschiedenis.

Zou hij vandaag ook stilstaan bij de Die Wannsee Konferenz? Misschien bestaat in Amerika ook wel een Historiek.net, een geschiedenis-website. Die pagina vertelt onder meer over de Wannsee-conferentie: In een villa aan het meer de Großer Wannsee bespraken functionarissen van de Duitse ambtenarij, de nazipartij en de SS de Endlösung der Judenfrage, de eindoplossing van het Joodse vraagstuk.

Dylan bezingt de Holocaust op zijn manier, in het lied With God On Our Side:

When the Second World War

Came to an end

We forgave the Germans

And we were friends

Though they murdered six million

In the ovens they fried

The Germans now too

Have God on their side

Met de Nederlandse politiek zal hij zich sowieso niet bezighouden. Onder leiding van Gidi Markuszower, is de PVV-fractie wat uitgedund. Don’t follow leaders / Watch the parkin’ meters, zong Dylan al begin jaren zestig.