Queeste

Voor mijn studie Docent Nederlands moet ik de nodige proza en poëzie lezen. Soms vallen deze twee samen, zoals in het boek De wereld is weer plat, ja van Guus Middag. In dit boek staan 20 Nederlandstalige gedichten, die elk van commentaar worden voorzien. Deze toelichtingen zijn doorwrochte essays, die deels ook al eerder zijn gepubliceerd.

Enfin.

Een van de gedichten in deze literaire bloemlezing is Queeste van Mieke van Zonneveld. In Middags essay kwam ik een uitleg tegen, waardoor ik aan Blowin' In The Wind moest denken. Uiteraard is Dylan's tekst niet door een vrouw uit de Lage Landen geïnspireerd.

Van Zonneveld dicht onder meer:

En ik die al veertien jaar woon in gezangen

mijn liefdesverklaringen schreef in de wind

vanwaar raak ik plots in de ban van dit wrange

besef dat ik mij op een tweesprong bevind?

In zijn beschouwing schrijft Middag over deze zinnen: "En zij schrijft dan wel 'liefdesverklaringen', maar die schreef zij 'in de wind'. Dat kan betekenen dat het maar lichte, vluchtige, onmiddelijk weer wegwaaiende woorden waren [let trouwens op de alliteratie!]. Of: nietszeggende, onoprechte verklaringen; met 'woorden in de wind' is volgens Van Dale 'ijdel gepraat' bedoeld. Een dichteres kan zulke dingen zeggen. Vergelijk J. Slauerhoff: 'Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.'

Of is hier geen dichteres, maar eerder een dichterlijk geïnspireerde kluistenares aan het woord? Een mystica, een Hadewych-achtige die zich, op zoek naar de unio mystica, nu alweer veertien jaren lang met haar liefdesverklaringen tot een goddelijke instantie richt - heel anders dan haar oppervlakkige, door Valencia kuierende toeristvriend, op zoek naar een minder teruggetrokken, maar met een ruim vallend décolleté."

[Uit: Middag, Guus. De wereld is weer plat, ja: De poëzie van tegenwoordig. Amsterdam: Uitgeverij G.A. van Oorschot, 2019, pagina 128]

Dat gezegd hebbende, zou je dit ook over Dylan's eerste grote hit kunnen zeggen. Wel een mooie invalshoek. Ik zal het voorstellen bij mijn Dylan-groep.

Dierendag

Vandaag is het Dierendag. Bij geval komt een aantal dingen samen. Want Dierendag op een zondag, dat is voor wie liturgisch is onderlegt, een mooie bijkomstigheid. Wat deze dag extra bijzonder maakt, is dat gisteren de 800e sterfdag van deze heilige was.

Voor vandaag geen beschouwing of nieuwtjes over Dylan. Maar een zondags lied: Man Gave Names to All the Animals. Omdat het zondag is, past een gospel. En vanwege Dierendag specifiek deze gospel.

John Steinbeck

Door een artikel over een boekverfilming, moest ik aan Bob Dylan denken. Het gaat om East of Eden van de Amerikaanse schrijver John Steinbeck. Van dit boek uit 1952 is een zevendelige televisieserie op Netflix gemaakt. De regie is in handen van Zoe Kazan, haar grootvader Elia Kazan maakte in 1955 al een film van dit boek.

Bij Steinbeck volgen we broers die met elkaar strijden om de liefde en aandacht van hun vader. Eerst Adam en Charles Trask, en later de zonen van Adam: Caleb en Aron. Telkens voelt een van hen zich niet gezien. Daarmee schreef Steinbeck over veel meer dan over Amerikaanse geschiedenis. In East of Eden vervatte hij de tragiek van de mens.

Heel groot is de stap hiermee naar Dylan natuurlijk niet. De tragiek van de mens in Dylan's werk is sterk aanwezig. Inhoudelijke verbanden tussen Steinbeck en Dylan moeten Amerikaanse native speakers direct opvallen. Zoals wij de Nederlandse literatuur van haver tot gort kennen.

East of Eden verwijst naar de hof van Eden, waar Adam en Eva het menselijke bestaan beginnen. Het klinkt naar Gates Of Eden, of juist andersom - Dylan's Gates Of Eden klinkt naar East of Eden.

In het boek van Steinbeck draait het om het Hebreeuwse woord 'timshel'. Het betekent niet 'Gij zult over de zonde heersen', maar 'Gij moogt...'. Volgens Steinbeck, via leraar Li in het boek, is deze term het belangrijkste woord ooit. ‘Gij moogt’ houdt een keus in, een alternatief, vrijheid, en dat verleent de mens aanzien, ‘want ondanks zijn zwakheid en zijn vuil en de moord op zijn broer heeft Kaïn toch nog die geweldige keuze. Hij kan zijn koers kiezen en zich erdoorheen slaan en winnen.’

In Dylan's werk is die keuze misschien wat minder sterk. Het is bij Dylan vooral het vaste ritme van hoe mensen leven. De keuzevrijheid is in Dylan's oeuvre toch sterk beperkt.

Oh, en dan is er nog een kleine link tussen Steinbeck en Dylan. De eerste kreeg in 1962 de Nobelprijs voor de Literatuur, de tweede ontving deze prijs in 2016.

Dankzij Maurice Hoogendoorn zijn mijn gedachten zo maar weer door de Amerikaanse literatuur gezworven.

Kronieken #136 | Fragmenten

Mijn hoofd tolt een beetje. Wat moet ik vertellen? Welk verhaal moet vandaag de wereld in? Is er wel een verhaal dat de wereld in moet? Voor Tom Willems wel, in zijn elfde aantekening op zijn (nieuwe?) Dylan-blog.

Over de documentaire Bob Dylan: The American Troubadour. Ik kijk weinig dvd's, omdat ik gewoon weinig naar televisie enzo kijk. Dat Tom zo'n bio-docu mist, is dan voor mij een geruststelling: er zijn mensen die evengoed dingen missen, zelfs als ze een tijd meedraaien.

Al is het maar vanwege onze leeftijden, dat ik niet zolang in de Dylan-wereld meedraai als Tom. Mijn onderzoeken in dit gebied zijn ook van een minder kaliber. Dus ere wie ere toekomt, ook als het gaat om kwetsbaarheid tonen.

Moet ik daar zelf ook iets over schrijven? Ik weet het niet, mijn hoofd tolt. En dat komt onder meer door de manier waarop Tom me in de Dylan-wereld meeneemt. Zijn blogs waren altijd al een soort poort tot de Dylan-wereld, ik volg(de) hem om zo aan informatie te komen.

Moet ik iets zeggen over het derde huwelijk van acteur Jim Carrey? Carrey is tijdens een kleine, besloten ceremonie in Los Angeles in het geheim getrouwd met zijn 32 jaar jongere vriendin Min Ah. Carrey heeft altijd benadrukt dat hij waarde hecht aan een rustig privéleven.

Jim Carrey is geen Bob Dylan. Maar ze hebben deze overeenkomst dat ze drie keer getrouwd zijn (geweest). Dat ze hun huwelijksleven beetje buiten de spotlights houden, na eerdere ervarigen. Dat zijn zo de overeenkomsten.

Moet ik het daar over hebben? Ik weet het niet zo goed. Verschillende fragmenten vallen in mijn hoofd. Zonder een duidelijke rode draad.

Veel duizelt me. Maar zulke dagen heb je soms. Geen idee welk verhaal de wereld in moet. Misschien eerst maar een nachtje slapen. Morgen is er weer een dag.

Ranking

Met enige regelmaat komt er een verhaal op het web te staan met 'de beste Dylan-albums', of 'Dylan-platen gerangschikt volgens...', waarna een beoordeling van "Dylan" wordt gegeven.

Zulke beoordelingen zijn altijd subjectief. Want het heeft met smaak te maken. De een vindt de folk-platen beter dan het elektrische werk, de ander heeft meer met de gospelperiode.

Maar een complicerende factor is natuurlijk ook het voortschrijdend inzicht. Had Dylan een lied als Blind Willie McTell kunnen schrijven zonder Masters Of War? Had het nummer Red River Shore dezelfde gelaagdheid als Dylan niét Rainy Day Women #12 & 35 had gemaakt?

Ach, ik weet het: ook dit is allemaal maar invullen, speculatie. Ik doe geen top-zoveel-lijstjes. Veel beter kan ik me bezig houden met de chronologische volgorde van de nummers. En soms hoppen van de ene periode naar de andere, om zo met frisse oren naar de nummers te luisteren.

Misschien werkt Dylan zelf zo ook wel. Zeker met de Lights of Autumn Tour in het vooruitzicht, als hij met band over het Europese continent zwerft. Laat die setlisten maar komen! Benieuwd hoe Dylan het licht van de herfst in zijn muziek vormgeeft.

Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody #2

De tekst van het lied Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody blijft me toch een beetje bezighouden.

De lyrics staan dus niet op de site van Bob Dylan. Dat kan gebeuren, als het gaat om achterstallig onderhoud. Maar het lied staat ook niet vermeld in het indrukwekkend boek The Lyrics: Since 1962 dat Christopher Ricks in 2014 samenstelde met collega's Lisa Nemrow en Julie Nemrow.

Maakt niet uit, maar het geeft wel.

De tekst staat niet in de boeken in mijn bibliotheek. Dat frustreert. Want het lied is een heuse Dylan-song. Laat het maar gewoon verschijnen, zeker na de box over de Jesus Years.

Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody

Toen ik de afgelopen maand het boek Inferno van Arnold Huijgen las, moest ik denken aan het lied Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody. Dylan schreef en speelde het in zijn gospel-periode. Twee uitvoeringen van het lied zijn terug te vinden op de box Trouble No More, aflevering 13 uit de Bootleg Series; opmerkelijk is het wel dat de lyrics dan weer niet op de website van de bard zijn terug te vinden.

Evenmin is de tekst van deze gospel opgenomen in The Lyrics: Since 1962 van Christopher Ricks. Maar daar kun je nog van zeggen dat in 2014 de tekst niet beschikbaar was, onbekend nog in het rijke oeuvre van Dylan.

Enfin.

Ik moet Inferno bespreken voor een van mijn journalistieke klussen. Misschien dat ik de gospel van Dylan er in kan verwerken. Zodat de tekst van Dylan toch ergens wordt opgenomen in de literaire non-fictie.