In Kiritimati is het sinds vanochtend 11 uur Nederlandse tijd al 2026. Ze lopen in de Stille Oceaan ruim een half etmaal voor op ons. In Nederland doen we het wat betreft vuurwerk niet onder aan de Republiek van Kiribati: in de wijk waar mevrouw Frits en ik wonen is het de hele dag al onrustig. De kruitdampen nemen de wijk over.
Op de achtergrond draait het album John Wesley Harding. In de week tussen Kerst en de jaarwisseling is het een goed moment om deze plaat te luisteren. Want de twaalf songs over outlaws, zwervers, immigranten, boodschappers en heiligen met een oudtestamentische moraal verschenen die informele Derde Kerstdag van 1967.
Wat voor jaar is 2025 geweest? Voor de Dylan-groep maakte ik een handvol vertalingen. De nummers My Wife's Hometown, Blind Willie McTell, Forever Young, Every Grain en Mother Of Muses werden naar het Nederlands overgezet.
Mevrouw Frits en ik zijn begin november naar het concert van Dylan in Keulen geweest.
In november verscheen ook Through The Open Window, deel 18 uit de Bootleg Series.
Jochen kwam weer met een aantal boeken over Dylan: Bob Dylans Rough And Rowdy Ways - Kant A, It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry b/w Just Like Tom Thumb’s Blues: Bob Dylan’s melancholy blues en Like A Rolling Stone - Bob Dylan trapt de deur open.
Allemaal leuke dingen. Mooie dingen. Nog niet nadenken over wat vanaf morgen kan komen, maar blijven genieten van wat het afgelopen kalenderjaar is gepasseerd. We zijn niet in Kiritimati.
